हरिः स्वयं कुब्जरूपं धृत्वा तत्र आगच्छत्। तस्य आगमनसमये आम्रवृक्षः अपि कुब्जः अभवत्। तं अद्भुतं दृष्ट्वा, नृपः स्वनियतव्रतस्थः, चिन्तायाम् आविष्टः अभवत्—कथं आम्रवृक्षः कुब्जः अभवत् इति। तस्य चिन्तयतः, तस्मिन् ब्राह्मणे विषये बोधः उत्पन्नः—तस्य आगमनात् एषः कार्यः जातः, न संशयः। अतः एषः एव भगवत् परमपुरुषः स्यात् इति निश्चित्य, स नृपः तं ब्राह्मणं प्रणम्य उवाच—“भगवन्, त्वं एव परमपुरुषः अनुग्रहाय आगतः; त्वं मे तत्त्वरूपं दर्शय, हे हरि।” एवं उक्ते, देवः शङ्खचक्रगदाधरः सौम्यरूपः नृपस्य पुरतः प्रकटितः, इदं वचनम् उवाच—“राजेन्द्र, वरं वृणु, यद् मनसि अस्ति; मयि तुष्टे, त्रिषु लोकेषु यत् तिलपरिमाणं वस्तु, तत् तव स्यात्।” एवं उक्ते, नृपः हर्षविकसितलोचनः, “भगवन्, मोक्षं मे देहि,” इति अन्यद् न उवाच। एवं उक्ते, भगवन् पुनः उवाच—“मम आगमनसमये आम्रवृक्षः कुब्जः अभवत्; अतः एषः देशः कुब्जकाम्रतीर्थ इति प्रसिद्धः भविष्यति। अत्र पशुजातीयाः वा ब्राह्मणाः वा ये देहत्यागं कुर्वन्ति, तेषां पञ्चशतानि दिव्ययानानि स्युः, योगिनः मोक्षं प्राप्नुवन्ति।” एवं नृपं उक्त्वा, जनार्दनः तं शङ्खाग्रेण स्पृष्टवान्; स्पर्शात् स नृपः परमं मोक्षं प्राप्तवान्। अतः, राजेन्द्र, त्वं अपि तं भगवन्तं शरणं याहि, येन दुःखमार्गं पुनः न यास्यसि। यः प्रातः तयोः चरितं शृणोति वा पठति, स मोक्षधर्मार्थफलानि प्राप्नोति। यः, नरपतिन, एतत् पुण्यं धर्म्यं व्रतं आचरति, स अत्र सर्वसमृद्धिं भुङ्क्ते, ततः मोक्षं प्राप्नोति। ततः अगस्त्यः उवाच—“अधुना अहं सौभाग्यस्य परमं व्रतं वक्ष्यामि, येन दारिद्र्ययुक्तः अपि त्वरितं सौभाग्यवान् भवति। मार्गशीर्षस्य शुक्लपक्षे, प्रतिपदि, रात्रौ उपवासं कृत्वा विष्णुं अग्निं च पूजयेत्। वैश्वानराय चरणं, अग्नये उदरं, हविर्भुजे वक्षः, द्रविणोदाय भुजौ समर्पयेत्। सम्वर्त्ताय शिरः, ज्वलनाय सर्वतः; एवं जनार्दनं, सर्वेश्वरं, विधिना पूजयेत्। तस्य पुरतः यत्नेन अग्निकुण्डं निर्माय, तत्र मन्त्रैः होमं कुर्यात्। ततः यवघृतान्नं भुञ्जीत; कृष्णपक्षे अपि, चतुर्मासं एवं कुर्यात्। चैत्रादिमासेषु घृतपायसं भुञ्जीत; श्रावणादिमासेषु सक्तु; ततः व्रतसमाप्तिः। व्रते समाप्ते, सुवर्णमयं अग्निं निर्माय, तं रक्तवस्त्रयुग्मेन आच्छाद्य, रक्तपुष्पैः अलङ्कृत्य, केसरद्रव्येण अभिषिक्त्य, ब्राह्मणं च सर्वाङ्गसम्पन्नं सुमनोहरं कृत्वा, विधिपूर्वकं तयोः रक्तवस्त्रयुग्मेन पूजयित्वा, ततः तं ब्राह्मणाय मन्त्रेण दद्यात्—‘अहं सौभाग्यवान्, मम कर्म सौभाग्यवान्, मम कृत्यं सौभाग्यवान्, अहं सौभाग्यवान्; अस्य व्रतस्य पालनात् सदा सुखी भवानी’ इति। एवं उक्त्वा, निधिं ब्राह्मणस्य पुरतः स्थापयित्वा, त्वरितं सौभाग्यं लभते, पूर्वं दारिद्र्ययुक्तः अपि। अत्र अस्मिन जीवने, व्रतस्य पालनात्, बहु सौभाग्यं, धनं, धान्यं जायते, न संशयः। अग्निः पूर्वजन्मकृतं पापं दहति; पापे दग्धे, जीवः मुक्तः भवति, तद् एव अस्मिन जीवने। यः प्रतिदिनं शृणोति, द्विजः भक्त्या पठति, तौ इहैव धन्यौ भवतः। एतद् व्रतं प्राचीनकाले महात्मना कुबेरः कृतवान्, यः पूर्वयुगे शूद्रजातौ स्थितः आसीत्। अथ अगस्त्यः उवाच—“कान्तिव्रतं परमं वक्ष्यामि, येन सोमः स्वदीप्तिं पुनः प्राप्तवान्। कदाचित् चन्द्रः दक्षस्य शापात् क्षयरोगेण पीडितः अभवत्; एतद् व्रतं कृत्वा, स त्वरितं कान्तिं प्राप्तवान्। कार्तिकस्य शुक्लद्वितीयायां, राजन्, रात्रौ यत्नेन उपवासं कृत्वा, बलकेशवं पूजयेत्। बलदेवस्य चरणं, केशवस्य शिरः पूजयेत्; एवं पूज्य, वैष्णवं परमं रूपं सम्मानयेत्। तस्मिन दिवसे, सोमरूपाय परमात्मने मन्त्रेण अर्घ्यं दद्यात्—‘नमः ते, अमृतरूपाय, सर्वोषधीनां अधिपाय, यज्ञलोकस्य स्वामिने, सोमाय, परमात्मने।’ एवं परमात्मने अर्घ्यं दत्त्वा, रात्रौ, ब्राह्मणसहितः यवघृतान्नं भुञ्जीत। फाल्गुनादिचतुर्मासेषु शुद्धः घृतपायसं सेवेत; कार्तिके तु यवसहितं पायसं दद्यात्। आषाढादिचतुर्मासेषु तिलहोमं कुर्यात्; तिलान्नं च भुञ्जीत—एषा विधिः। ततः संवत्सरान्ते, रजतमयं सोमं निर्माय, शुक्लवस्त्रयुग्मेन आच्छाद्य, शुक्लपुष्पैः अभिषिक्त्य, तं ब्राह्मणाय दद्यात्। एवं, महर्षयः, भगवतः च चरित्रं, व्रतानि च, धन्यतया, मोक्षाय, सौभाग्याय, कान्तये, विधिपूर्वकं आचरितानि इति, सांनिध्येन, श्रद्धया, शृणोति वा पठति वा, स धन्यः भवति।