यावत् चतुर्मुखः तत्र स्थितः, तावत् सा देवी जलात् बहिः स्थितवती। ततः स ब्रह्मा ताम् देव्या कार्यं सम्पन्नं दृष्ट्वा, तुष्टः अभ्यधावत्। कार्यसिद्धिं विचिन्त्य, ब्रह्मा तां देवीं संबोधितवान्, भविष्यस्य कार्यस्य च कथां प्रवर्तयन्। स ब्रह्मा उवाच—“एषा देवी सौम्यरूपा हिमवान्-समुत्थितं पर्वतं गच्छतु। सर्वे देवाः शीघ्रं तत्र गत्वा प्रमोदन्तु। नवम्यां दिवसे, एषा देवी सदा ध्यानपूर्वकं पूज्या; सा निःसंदेहं सर्वलोकानां वरदा भविष्यति। यः कश्चित् पुरुषः वा स्त्री वा नवम्यां पिष्टान्नं भक्षयति, तस्य कामः सिद्ध्यति। यः कश्चित् महादेवेन कृतं स्तोत्रं सायं प्रातः च पठति, स देवीसहितः भविष्यति। हे वरद, सर्वापद्भ्यः तं उद्धारय। इति उक्त्वा, ब्रह्मा पुनः तां देवीं संबोधितवान्—‘हे देवी, असुरः महिषः नाम्ना भविष्यति; तस्य विनाशाय त्वया कार्यं कर्तव्यम्।’" एवं उक्त्वा, राजन्, ब्रह्मा तथा सर्वे देवाः यथागतं निर्गताः, देवीं हिमपर्वते स्थितां विहाय। सा देवी हर्षेण तत्र स्थापितवती, अतः 'नन्दा' इति नाम्ना प्रसिद्धा अभवत्। यः कश्चित् देवी-सम्भवस्य एषां कथां शृणोति वा पठति, स सर्वपापैः विमुक्तः परमं मोक्षं प्राप्नोति। महातपा उवाच—“शृणु राजन्, जनपालय, यथा दिशाः ब्रह्म्णः कर्णात् उत्पन्नाः। सृष्ट्यादौ ब्रह्मा जगत् सृजति स्म, तदा तस्य चिन्ता अभवत्—‘मम सृष्टेषु के प्रजां धारयिष्यन्ति?’ तस्य चिन्तयतः, कर्णाभ्यः दश तेजस्विन्यः कन्याः उत्पन्नाः, येऽत्र प्राणिनां स्थानं ददाति स्म। तासु पूर्वा, दक्षिणा, पश्चिमा, उत्तराः, ऊर्ध्वा, अधः—एताः षड् प्रमुखाः कन्याः अभवन्। अन्याः चतस्रः कन्याः परमसौन्दर्ययुक्ताः, रूपश्रीगुणसम्पन्नाः अभवन्। ताः कन्याः स्नेहेन ब्रह्माणं संबोधितवन्त्यः—‘हे सृष्टिकर्तः, अस्मासु स्थानं दत्तुम् इच्छामः; पतिं च देहि।’ ब्रह्मा उवाच—‘हे सुश्रोण्यः, एषं विश्वं शतकोटिप्रमाणं विस्तृतम्; तस्य अन्ते यत्र इच्छथ, तत्र स्थित्वा सुखेन वसत। पतिं अपि सृजित्वा दास्यामि, रूपसम्पन्नं, दोषरहितं। यत्र यत्र इच्छथ, गच्छत।’" एवं उक्ताः, ताः कन्याः स्वेच्छया गच्छन्; ब्रह्मा शीघ्रं लोकपालान् सृष्ट्वा। तान् सृष्ट्वा, ब्रह्मा ताः कन्याः पुनः आह्वयन्, विवाहविन्यासं कृतवान्। इन्द्राय एकां, अग्नये एकां, यमाय एकां, निरृतये एकां, वरुणाय एकां दत्तवान्। वायवे, कुबेराय, ईशानाय च अन्याः दत्तवान्; ब्रह्मा ऊर्ध्वदिशं स्वयम् अधिष्ठितवान्, शेषाय अधोदिशं दत्तवान्। ततः ब्रह्मा दिशाः पुनः तिथिं दत्तवान्—दशमीं, पतिनाम्ना नाम्नीतां, तासां भोज्यं दध्यान्नम्। तदा ताः देव्या इन्द्रादिभिः सहिताः प्रसिद्धाः अभवन्; दशमी तिथिः तासां प्रियतमाभवत्। यः कश्चित् नियमेन तस्मिन दिवसे दध्यान्नं भक्षयति, ताः देव्या तस्य पापं प्रतिदिनं नाशयन्ति। यः कश्चित् दिशासंभवस्य एषां कथां श्रुणोति वा पठति, स ब्रह्मलोकस्थायित्वं प्राप्नोति, नात्र संशयः। महातपा पुनः उवाच—“शृणु धनाधिपतेः अन्यं जन्म, यद् पापनाशनम्; यथा वायुः शरीरे स्थितः धनदः अभवत्। यः प्रथमं शरीरं यत्र वायुस्थः अभवत्, तद् नियतं क्षेत्राधिपतित्वं प्राप्तम्। तत्र वायोः शरीरसंभवः प्रसिद्ध्यर्थं मया कथ्यते। ब्रह्म्णः मुखात् सृष्टिकामेन वायुः उत्पन्नः, तीक्ष्णः, शिलावृष्टिकरः; ब्रह्मा तं संयम्य उवाच—‘शरीरधारणं कुरु, शान्तः भव।’ तेन वायुश्च शरीरी अभवत्। ‘यद् यद् धनं फलं च सर्वदेवानां अस्ति, तत् रक्ष; एतेन आज्ञया धनाधिपः भव।’ ब्रह्मा तस्मै एकादशीव्रतं दत्तवान्; यः कश्चित् नियमेन शुद्धः तस्मिन दिवसे अग्निपाकं विना खादति, तस्मै धनदः तुष्टः सर्वं शीघ्रं ददाति। एष धनदस्य स्वरूपं, सर्वपापनाशनम्। यः श्रद्धया शृणोति वा पठति, स सर्वकामान् प्राप्य स्वर्गलोकं गच्छति। महातपा पुनः उवाच—“यद् मनु इति कीर्त्यते, मनुत्वं च, तद् आवश्यकतया विष्णुः एव शरीरी अभवत्। स नारायणः, परमपरः देवः, सृष्ट्यर्थं चिन्तां कृतवान्। ‘मया सृष्टिः कृताः, तस्य रक्षणं मया कर्तव्यम्। शरीररहितः कर्म न कर्तुं शक्नोति; अतः शरीरसृष्टिं करिष्यामि, येन जगत् रक्षितं भविष्यति।’ इति निश्चित्य, स नारायणः सत्यसंकल्पः, तस्य पुरतः एकः शरीरी उत्पन्नः, सृष्ट्यपूर्वं जातः। स शरीरी तस्य पुरतः स्थितः, नारायणः तम् स्वशरीरात् त्रिलोकं प्रविशन्तं ददर्श।” एवं महातपाः, राजन्, ब्रह्मणः तथा विष्णोः सृष्ट्यादिकथां, देवीदिशावायुधनदमनुकथां, श्रद्धया शृण्वतः सर्वपापविनाशः, मोक्षः च सुनिश्चितः।