ਧੀਮਾਨ੍ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤੁ ਵਿਧਿਨਾ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਜਾਵੇ।
ਸ੍ਨਾਨਸ੍ਯ ਤਦ੍ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਭਵੇਦਤ੍ਰ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਂ ਭਵੇਦ੍ਦਾਤੁਰ੍ਦਾਨਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਮਹਤ੍
ਉਥੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਦਾਨ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਵਰਿष੍ਠਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮੇਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਨ੍ਯਦੇਵ ਹਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਜਾਣੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ।
ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਮਯਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਰਤਾ ਮृਗਰੂਪਿਣਾ
ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ, ਹਿਰਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਘੁੰਮਿਆ,
ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰਾਭਵਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ 215.
ਉਥੇ-ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਗ੍ਹਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮਕ ਹੋ ਗਈ।
ਗੋਕਰ੍ਣੇਸ਼੍ਵਰ ਇਤ੍ਯੇਤਤ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਖ੍ਯਾਤਿਮੇष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਧਰਤੀ 'ਗੋਕਰਨੇਸ਼ਵਰ' ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗੀ।
ਅਦृਸ਼੍ਯ ਏਵ ਵਿਬੁਧੈਃ ਪ੍ਰਯਯਾਵੁਤ੍ਤਰਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਭਗਵਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਭਗਵਦ੍ਗੋਕਰ੍ਣੇਸ਼੍ਵਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਜਲੇਸ਼੍ਵਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮ ਪਂਚਦਸ਼ਾਧਿਕਦ੍ਵਿਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭਗਵਾਨ ਗੋਕਰਨੇਸ਼ਵਰ ਮਹਾਤਮਿਆਂ ਦੇ ਜਲੇਸ਼ਵਰ ਮਹਾਤਮਿਆਂ ਦੇ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਦੋ ਸੌ ਪੰਦਰਾਂਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
; ਅਥ ਗੋਕਰ੍ਣਸ਼ृਂਗੇਸ਼੍ਵਰਾਦਿਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਥਾਨਾਦਪਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕੇ ਮृਗਰੂਪਿਣਿ
ਹੁਣ ਗੋਕਰਨ, ਸ਼੍ਰਿੰਗੇਸ਼ਵਰ ਆਦਿ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤ੍ਰਯੰਬਕਾ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਿਰਨ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਚਲਿਆ ਗਿਆ,
ਤ੍ਰਿਧਾਵਿਭਕ੍ਤਂ ਤਚ੍ਛृਙ੍ਗਂ ਪृਥਕ੍ਪृਥਗਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਿੰਗ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਹਰ ਭਾਗ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਦੇਵਿ ਨੀਤ੍ਵਾ ਵੈ ਸ਼ृਂਗਾਗ੍ਰਂ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਨਾ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਵਜਰਪਾਣੀ ਨੇ ਸਿੰਗ ਦਾ ਅਗਲਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਦੇਵੈਰ੍ਦੇਵਰ੍षਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਭਿਸ੍ਤਥਾ
ਦੇਵਤੇ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ
ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਦੇਵਤੀਰ੍ਥੇਨ ਤਨ੍ਮੂਲਂ ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਤਤਃ
ਉਸ ਮੂਲ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
thumb|Gokarna Atmalinga ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰੈਵ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ਼ृਂਗੇ ਤ੍ਰਿਧਾ ਸ੍ਥਿਤੇ
ਉਸ ਹੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ।
ਸ਼ਤਂ ਤੇਨ ਤੁ ਭਾਗਾਨਾਮਾਤ੍ਮਨੋ ਨਿਹਿਤਂ ਮृਗੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੌ ਹਿੱਸੇ ਮ੍ਰਿਗ ਵਿਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ।
ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਤਚ੍ਛਰੀਰੇਣ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿਭੁਃ
ਉਸ ਰਾਹ ਦੁਆਰਾ, ਉਸ ਸਰੀਰ ਰਾਹੀਂ, ਭਗਵਾਨ ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਨੇ ਪ੍ਰਵਾਸ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਤਸਂਖ੍ਯਾ ਸ੍ਮृਤਾ ਵ੍ਯੁष੍ਟਿਸ੍ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਛੈਲੇਸ਼੍ਵਰੇ ਵਿਭੋਃ
ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕੋਲ, ਉਸ ਵੰਡ ਨੂੰ ਸੌ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਾਂਗ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸੁਰਾਸੁਰਗੁਰੁਰ੍ਦੇਵਂ ਭੂਤਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ 216.
ਫਿਰ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਦਾਨਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਯਕ੍ਸ਼ਮਹੋਰਗਾਃ
ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ, ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸੱਪ,
ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਾਦਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਂ ਚ ਚਕ੍ਰਤੁਃ
ਉਹ ਸਭ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰਕੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਯਥਾਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਤੇ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਦਯਃ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਆਦਿ ਹਟ ਗਏ।
ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯੋ ਰਾਵਣੋ ਨਾਮ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ
ਫਿਰ ਪੌਲਸਤਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰਾਵਣ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ,
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਯਾ ਚ ਪਰਯਾ ਗੋਕਰ੍ਣੇਸ਼੍ਵਰਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਗੋਕਰਨ ਦੇ ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਤਦਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਜਯਂ ਵਰਂ ਵਵ੍ਰੇ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਦਾ ਵਰ ਮੰਗਿਆ।
ਅਵਾਪ੍ਯ ਚ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤਦਿष੍ਟਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍
ਅਤੇ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਚ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਧਿਪਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਸ਼ृਂਗਾਗ੍ਰਂ ਯਤ੍ਪੁਰਾ ਨੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਨਾ
ਉਹ ਚੋਟੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੇ ਉਠਾ ਕੇ ਰੱਖੀ ਸੀ,
ਤਦ੍ਯਾਵਦ੍ਰਾਵਣਃ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਮੁਦਧੇਸ੍ਤਟੇ 216.
ਉਹ, ਜਦ ਤੱਕ ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਰੱਖਿਆ,
ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਯਦਾ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਦੁਤ੍ਪਾਟਯਿਤੁਂ ਬਲਾਤ੍
ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਉਖਾੜ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ,