ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਮੂਲਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਰੁਦ੍ਰੇਣਾਧਿष੍ਠਿਤਂ ਸ੍ਵਯਮ੍

ਮੂਲ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਜਾਣੋ ਕਿ ਉਹ ਰੁਦਰ ਆਪ ਹੀ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ।

ਵृਤੋ ਨਾਗਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਾਰਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਮੇ ਸਦਾ

ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਥਮਂ ਸ ਨਮਸ੍ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਤਤੋऽਹਂ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍

ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਤੁਰੰਤ ਮੈਨੂੰ।

ਵਨ੍ਦਤੇ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯੋ ਮਾਂ ਤਤ੍ਰ ਨਰਃ ਸਦਾ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—

ਗਨ੍ਧੈਰ੍ਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਮੇ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਚਯਤਿ ਯੋ ਨਰਃ

ਜੋ ਮੇਰੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—

ਯਸ੍ਤੁ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਦੀਪਂ ਮੇ ਪਰ੍ਵਤੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤਃ 215.

ਜੋ ਪਹਾੜ ਤੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ—

ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਨृਤ੍ਯੈਸ੍ਤੁ ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਰ੍ਜਾਗਰੇਣ ਵਾ

ਗੀਤ, ਵਾਦਯੰਤਰ, ਨੱਚ, ਸਤੁਤੀਆਂ ਜਾਂ ਜਾਗਰਣ ਰਾਹੀਂ—

ਦਧ੍ਨਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰੇਣ ਮਧੁਨਾ ਸਰ੍ਪਿषਾ ਸਲਿਲੇਨ ਵਾ

ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਸ਼ਹਿਦ, ਘੀ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ—

ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਭੋਜਨਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤਃ

ਜੋ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—

ਵ੍ਰਤੋਪਵਾਸੈਰ੍ਹੋਮੈਰ੍ਵਾ ਨੈਵੇਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚਾਰੁਭਿਸ੍ਤਥਾ

ਵ੍ਰਤ, ਉਪਵਾਸ, ਹਵਨ, ਨੈਵੇਦ, ਜਾਂ ਚੰਗੇ ਭੋਜਨ ਰਾਹੀਂ—

षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚੋषਿਤ੍ਵਾ ਦਿਵਿ ਤੇ ਤਤਃ

ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਫਿਰ—

ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਵੈਸ਼੍ਯਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਵਾਪਿ ਸਙ੍ਗਤਾਃ

ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਔਰਤ, ਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ—

ਮਤ੍ਪਾਰ੍षਦਾਸ੍ਤੇ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਸਤਤਂ ਸਹਿਤਾਃ ਸੁਰੈਃ ਸ਼ੈਲੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ਪਰਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਨ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਭੁਵਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ

ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਥੀ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ; ਪਹਾੜ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਸਥਾਨ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਹੀਂ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਗੁਰੁਹਾ ਗੋਘ੍ਨਃ ਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਵੈ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ

ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ, ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ, ਗਾਂ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ, ਜਾਂ ਹਰ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ—

ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਨ੍ਤਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਦੇਵਤਾਃ

ਇੱਥੇ ਕਈ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ।

ਕ੍ਰੋਸ਼ਂ ਕ੍ਰੋਸ਼ਂ ਸੁਰੈ ਰੂਪਂ ਤਚ੍ਚ ਸਂਹृਤ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ 215.

ਹਰ ਇੱਕ ਕੋਸ਼ 'ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਰੂਪ ਮੁੜ ਲੈ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਦਾਨ੍ਤਃ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ

ਉਥੇ ਇਨਸਾਨ ਨੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸੰਯਮੀ, ਸੱਚਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਅਨਾਸ਼ਕਂ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ

ਜੋ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਬਿਨਾ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਭृਗੁਪ੍ਰਪਤਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ

ਭ੍ਰਿਗੂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਕੇ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਭृਗੁਮੂਲੇ ਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਸ੍ਵਯਮ੍

ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੇ ਮੂਲ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।

ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਤੁ ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਸ੍ਯਂਸ੍ਤੁ ਨਿਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ

ਜੋ ਉਥੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ—

ਤਤ੍ਰ ਗੋਰਕ੍ਸ਼ਕਂ ਨਾਮ ਗੋਵृषਃ ਪਦਵਿਕ੍ਸ਼ਤਮ੍

ਉਥੇ ਗੋਰਕਸ਼ਕ ਨਾਮ ਦੀ ਥਾਂ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਗਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ।

ਗੌਰ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਖਰਂ ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਿਦ੍ਧਨਿषੇਵਿਤਮ੍

ਉਥੇ ਗੌਰੀ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਿਧ ਲੋਕ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।

ਲੋਕਮਾਤਾ ਭਗਵਤੀ ਲੋਕਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮੁਦ੍ਯਤਾ

ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਭਗਵਤੀ, ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜੀ ਹੈ।

ਤ੍ਯਜਤੇ ਪਤਿਤੁਂ ਤਸ੍ਯਾ ਅਧਸ੍ਤਾਦ੍ਵਾਗ੍ਮਤੀਤਟੇ

ਉਹ ਥਾਂ ਤੇ, ਵਾਗਮਤੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਹੇਠਾਂ, ਉਹ ਉਤਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ।

ਸ੍ਤਨਕੁਣ੍ਡੇ ਉਮਾਯਾਸ੍ਤੁ ਯਃ ਸ੍ਨਾਯਾਤ੍ਖਲੁ ਮਾਨਵਃ 215.

ਜੋ ਇਨਸਾਨ ਉਮਾ ਦੇ ਸਤਨ-ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ—

ਤੀਰ੍ਥਂ ਪਂਚਨਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਸੇਵਿਤਮ੍

ਪਵਿੱਤਰ ਪੰਜਨਦ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੈ—

ਨਕੁਲੋਹੇਨ ਮਤਿਮਾਨ੍ਸ੍ਨਾਪਯੇਤ੍ਪ੍ਰਯਤਾਤ੍ਮਵਾਨ੍

ਉਥੇ, ਨਕੁਲੋਹੇ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਤਸ੍ਯੈਵੋਤ੍ਤਰਤਸ੍ਤੀਰ੍ਥਮਪਰਂ ਸਿਦ੍ਧਸੇਵਿਤਮ੍

ਉਸ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਹੋਰ ਇੱਕ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਿਧ ਲੋਕ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।