ਮੁਨਯੋऽਪ੍ਸਰਸੋ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਮੋਹਿਤਾ ਮਮ ਮਾਯਯਾ
ਸੰਤ, ਅਪਸਰਾ ਅਤੇ ਯਕਸ਼—all ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਪਸ੍ਤਪੋਧਨਾਨਾਂ ਚ ਸਿਦ੍ਧਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਹਿ ਤਤ੍ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੋ ਤਪस्या ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਿਧੀਆਂ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਬਣ ਗਈ ਹੈ।
ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਦਪਿ ਬੁਧਾਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮੇਤਦ੍ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਬੁਧਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਕਸ਼ੇਤਰ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਤਿ ਯਤਃ ਸਰ੍ਵਾ ਗਂਗਾਦ੍ਯਾਃ ਸਰਿਤਾਂ ਵਰਾਃ
ਇਥੋਂ ਗੰਗਾ ਸਮੇਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਾਃ ਪੁਣ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਣ੍ਯਾਃ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਾਃ
ਇਥੇ ਸਾਰੇ ਚਸ਼ਮੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਉੱਚੇ ਪੱਥਰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ।
ਸ਼ੈਲੇਸ਼੍ਵਰ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਸ਼ਰੀਰਂ ਯਤ੍ਰ ਮੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੈਲੇਸ਼ਵਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਭਾਗੀਰਥੀ ਵੇਗਵਤੀ ਕਲੁषਂ ਦਹਤੇ ਨृਣਾਮ੍ 215.
ਭਾਗੀਰਥੀ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪਾਨਾਵਗਾਹਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਾਰਯੇਤ੍ਸਪ੍ਤ ਵੈ ਕੁਲਾਨ੍
ਉਸ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਜਾਂ ਡੁੱਬਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਪੜ੍ਹਦੇ ਉਧਾਰ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮृਤਾਸ੍ਤੇ ਤ੍ਵਪੁਨਰ੍ਭਵਾਃ
ਜੋ ਇਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਉਦ੍ਧਰਾਮ੍ਯਹਮੇਤਾਨ੍ਵੈ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸਂਸਾਰਸਾਗਰਾਤ੍
ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸ੍ਨਾਪਨਾਰ੍ਥੇ ਮਮ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨੋऽਨਸੂਯਕਃ
ਜੋ ਇਥੇ ਮੇਰੀ ਸਨਾਨ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ, ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਅਤੇ ਨਿਰਵੈਰ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਆਹृਤਸ੍ਯਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਸ੍ਯ ਯਤ੍ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਹਨੂੰ ਉਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅਗਨਿਹੋਤਰ ਯਜਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਮृਗਸ਼ृਙ੍ਗੋਦਕਂ ਨਾਮ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮੁਨਿਜਨਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਇਥੇ ਇੱਕ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮ੍ਰਿਗ-ਸ਼੍ਰਿੰਗ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੀਵਨ ਭਰ ਕੀਤਾ ਪਾਪ, ਇਥੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਫਲਂ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤਮਾਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ
ਇਥੇ ਸਿਰਫ ਨ੍ਹਾ ਲੈਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਾਂ ਪਾਪਾਃ ਕृਤਘ੍ਨੋ ਵਾ ਕਦਾਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਨ੍ਨਰਃ
ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਜਾਂ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ।
ਵਾਗ੍ਮਤ੍ਯਾਂ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਨਾਨ੍ਤਿ ਲਭਨ੍ਤੇ ਚੋਤ੍ਤਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ 215.
ਵਾਗਮਤੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਵਾਗ੍ਮਤ੍ਯਾਃ ਸਲਿਲੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਯੇ ਮਾਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਂਸ੍ਕृਤਾਃ
ਜੋ ਵਾਗਮਤੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—
ਮਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਾਤ੍ਤੁ ਸ੍ਨਾਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍
ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਸਾਰਾ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਗ੍ਮਤ੍ਯਾਃ ਸਲਿਲੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਯੇ ਮਾਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਂਸ੍ਕृਤਾਃ
ਵਾਗਮਤੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—
ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਫਲਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਰਾਜਸੂਯਾਸ਼੍ਵਮੇਧਯੋਃ
ਉਥੇ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਰਾਜਸੂਯ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮੂਲਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਰੁਦ੍ਰੇਣਾਧਿष੍ਠਿਤਂ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਮੂਲ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਜਾਣੋ ਕਿ ਉਹ ਰੁਦਰ ਆਪ ਹੀ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ।
ਵृਤੋ ਨਾਗਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਾਰਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਮੇ ਸਦਾ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਥਮਂ ਸ ਨਮਸ੍ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਤਤੋऽਹਂ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਤੁਰੰਤ ਮੈਨੂੰ।
ਵਨ੍ਦਤੇ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯੋ ਮਾਂ ਤਤ੍ਰ ਨਰਃ ਸਦਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਗਨ੍ਧੈਰ੍ਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਮੇ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਚਯਤਿ ਯੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਮੇਰੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਯਸ੍ਤੁ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਦੀਪਂ ਮੇ ਪਰ੍ਵਤੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤਃ 215.
ਜੋ ਪਹਾੜ ਤੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਨृਤ੍ਯੈਸ੍ਤੁ ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਰ੍ਜਾਗਰੇਣ ਵਾ
ਗੀਤ, ਵਾਦਯੰਤਰ, ਨੱਚ, ਸਤੁਤੀਆਂ ਜਾਂ ਜਾਗਰਣ ਰਾਹੀਂ—
ਦਧ੍ਨਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰੇਣ ਮਧੁਨਾ ਸਰ੍ਪਿषਾ ਸਲਿਲੇਨ ਵਾ
ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਸ਼ਹਿਦ, ਘੀ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ—
ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਭੋਜਨਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੋ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—