ਤਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਤੇ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਾਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਵੱਡੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚੋਂ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਚ ਨਾਗਲੋਕਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਅਤੇ ਨਾਗ ਲੋਕ — ਸਾਰੇ ਥਾਂ ਲੱਭੇ।
ਖਿਨ੍ਨਾਃ ਕ੍ਲਿष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਨ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਪਦਂ ਵਿਦੁਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਥੱਕੇ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਉਹ ਥਾਂ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇ।
ਸਸ਼ੈਲਕਾਨਨੋਪੇਤਾਂ ਮਾਰ੍ਗਯਦ੍ਭਿਰ੍ਹਿ ਤਂ ਸੁਰਮ੍
ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਵਿਤਤੇषੁ ਨਿਕੁਞ੍ਜੇषੁ ਵਿਹਾਰੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਵਿਆਪਕ ਬੂਟੀਆਂ ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਹਾਰ ਬਗ਼ੀਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੱਭਦੇ ਰਹੇ।
ਨ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਃ ਕ੍ਵਚਿਦਪਿ ਸ਼ਮ੍ਭੋਰਾਸਾਦ੍ਯਤੇ ਸੁਰੈਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼ਿਵਂ ਤਤ੍ਰ ਤਦੇषਾਂ ਭਯਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਡਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸਮ੍ਭੂਯਾਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਮਮਰਾ ਮਾਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ
ਅਮਰ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਲੱਗਾ।
ਉਪਾਯਮਾਤ੍ਰਂ ਦृष੍ਟਂ ਮੇ ਧ੍ਯਾਯਂਸ੍ਤਦ੍ਵੇषਭੂषਣੈਃ 215.
ਮੈਨੂੰ ਇਕੋ ਹੀ ਉਪਾਏ ਦਿੱਸਿਆ: ਵੈਰ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ।
ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਿਚਿਤਂ ਵੈ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍। ਸ਼੍ਲੇਸ਼੍ਮਾਤਕਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹੀਤਲੇ
ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੋਜ ਲਿਆ, ਪਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸ਼ਲੇਸ਼ਮਾਤਕ ਜੰਗਲ ਦੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਆਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਸ੍ਤਮੁਦ੍ਦੇਸ਼ਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਥਾਂ ਚੱਲੀਏ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਦੇਵਤਿਆਂ।
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਿਮਾਨੈਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਯਾਯਿਭਿਃ
ਉਹ ਓਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਤੇਜ਼ ਉਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਰਮਣੀਯਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਸ਼ੁਚੀਨਿ ਚ
ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕਈ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵੇਖੀਆਂ।
ਆਸ਼੍ਰਮਾਰਣ੍ਯਭਾਗੇषੁ ਦਰੀਣਾਂ ਵਿਵਰੇषੁ ਚ
ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ।
ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਵਾਸਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਸੁਰਾਸ੍ਤਦਾ
ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤੇ ਅੰਦਰ ਗਏ।
ਕਨ੍ਦਰੋਦਰਕੂਟੇषੁ ਤਰੂਣਾਂ ਗਹਨੇषੁ ਚ
ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਖੱਡਿਆਂ ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਘਣੀਆਂ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤੇ ਦੇਵਾ ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ਂ ਕ੍ਵਚਿਚ੍ਛੁਭੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਜੰਗਲ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਦਿੱਸੇ।
ਗਿਰਿਨਦ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਪੁਲਿਨੇ ਹਂਸਕੁਨ੍ਦੇਂਦੁਸਨ੍ਨਿਭੇ 215.
ਪਹਾੜੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਰੇਤਲੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਹੰਸ, ਚਮਪਾ ਫੁੱਲ ਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮੁਕ੍ਤਾਚੂਰ੍ਣਨਿਕਾਸ਼ਾਭਿਰ੍ਵਾਲੁਕਾਭਿਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤ
ਉਥੇ-ਉਥੇ ਰੇਤ ਸੀ, ਜੋ ਮੋਤੀ ਦੀ ਧੂੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਵਿਬੁਧਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਂ ਸਮਚੋਦਯਨ੍
ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਂ ਧ੍ਯਾਨਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵਿਜ੍ਞਾਤਾ ਸਾ ਮਯਾ ਤਦਾ
ਕੁਝ ਪਲ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਦੁਚ੍ਚਸ਼ਿਖਰਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵਿਬੁਧੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਉਸ ਉੱਚੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਮਧ੍ਯੇ ਮृਗਸਮੂਹਸ੍ਯ ਗੋਪ੍ਤਾਰਮਿਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਚਾਰੁਵਕ੍ਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਦਸ਼ਨਂ ਪृष੍ਠਤਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਬਿਨ੍ਦੁਭਿਃ
ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਦੰਦ ਸੋਹਣੇ ਸਨ, ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟੇ ਧੱਬੇ ਸਨ।
ਬਿਮ੍ਬੋष੍ਠਂ ਤਾਮ੍ਰਜਿਹ੍ਵਾਸ੍ਯਂ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਂਕੁਰਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਸਦੇ ਹੋਠ ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਾਂਗ, ਜੀਭ ਤੇ ਮੂੰਹ ਤਾਮਬੇ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਦਾਣੇ ਸਨ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਬੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਿਖਰਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਧਾਵਿਤਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਾਗ੍ਰਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਨਾ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਜਰ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸਿੰਗ ਦਾ ਅੱਗਾ ਹਿੱਸਾ ਫੜ ਲਿਆ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਕੇਸ਼ਵਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮੂਲਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ 215.
ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਵੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸਿੰਗ ਦਾ ਮੂਲ ਹਿੱਸਾ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯਾਗ੍ਰਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਹਸ੍ਤੇ ਮਧ੍ਯਂ ਹਸ੍ਤੇ ਮਮ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਸਿੰਗ ਦਾ ਅੱਗਾ ਹਿੱਸਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਵਿਚਕਾਰ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਸ੍ਯੈਵ ਗृਹੀਤਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਧਾਸ੍ਮਾਕਂ ਮृਗਾਧਿਪਃ
ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਿੰਗ ਨੂੰ, ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।