ਆਸ਼ਿषਾऽਨੁਗृਹੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਨਿਯੋਜ੍ਯੋऽਹਂ ਸਦਾ ਹਿ ਵਃ
'ਤੁਹਾਡੀ ਅਸੀਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।'
ਆਜ੍ਞਾਪਯਧ੍ਯਮਾਜ੍ਞਪ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਬੁਧਸਤ੍ਤਮਾਃ
'ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਗਿਆਪਤ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ,'
ਸ਼ਕ੍ਰ ਉਵਾਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮੋ ਵਿਪ੍ਰ ਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਨਾਮਧਿਪਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਆਓ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖੀਏ।'
ਸ੍ਥਾਣੁਮੁਗ੍ਰਂ ਸ਼ਿਵਂ ਦੇਵਂ ਸ਼ਰ੍ਵਮੇਵ ਸ੍ਵਯਂ ਮੁਨੇ
'ਉਹ ਅਡੋਲ, ਭਯੰਕਰ, ਮੰਗਲਮਈ ਦੇਵਤਾ, ਸ਼ਰਵ ਆਪ, ਹੇ ਮੁਨੀ।'
ਤਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਨਃ ਸਮਾਖ੍ਯਾਹਿ ਮਹਰ੍षੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਵ ਹਿ
'ਉਹ ਥਾਂ ਸਾਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ।'
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਨਨ੍ਦੀ ਪਸ਼ੁਪਤਿਂ ਸ੍ਮਰਨ੍ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਥਾਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਦਿਵਸ੍ਪਤੇ
ਫਿਰ ਨੰਦੀ ਨੇ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੱਚਾਈ ਸੁਣਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ।'
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਗਿਰੌ ਮੁਞ੍ਜਵਤਿ ਸ੍ਥਾਣੁਰਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਚਤੋ ਮਯਾ ੮੮ ਪ੍ਰੀਤੋ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤ ਇਤਸ੍ਤਂ ਵਿਜ੍ਞਾਤੁਂ ਬਿਭੇਮ੍ਯਹਮ੍
ਇਸ ਮੁੰਜਵਟਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਅਡੋਲ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ, ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਇੱਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ।
ਮਾਰ੍ਗਯਾਮੋ ਹਿ ਯਤ੍ਨੇਨ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਤੁ ਵਾਸਵ ।। 214.
ਆਉ, ਇੰਦਰ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਲੱਭੀਏ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਗੋਕਰ੍ਣਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਨਨ੍ਦਿਕੇਸ਼੍ਵਰਵਰਪ੍ਰਦਾਨਂ ਨਾਮ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਾਧਿਕਦ੍ਵਿਸ਼ਤਤਮੋऽ ਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਗੋਕਰਨ ਮਹਾਤਮਯ ਵਿੱਚ ਨੰਦਿਕੇਸ਼ਵਰ ਵੱਲੋਂ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਚੌਦਾਂ-ਦੋ-ਸੌ-ਚੌਦਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
; ਅਥ ਗੋਕਰ੍ਣੇਸ਼੍ਵਰਜਲੇਸ਼੍ਵਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸੁਰਗਣੈਃ ਸਹ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਚ
ਹੁਣ ਗੋਕਰਨੇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਜਲੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਵਰਣਨ: ਫਿਰ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਆਏ।
ਤਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਤੇ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਾਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਵੱਡੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚੋਂ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਚ ਨਾਗਲੋਕਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਅਤੇ ਨਾਗ ਲੋਕ — ਸਾਰੇ ਥਾਂ ਲੱਭੇ।
ਖਿਨ੍ਨਾਃ ਕ੍ਲਿष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਨ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਪਦਂ ਵਿਦੁਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਥੱਕੇ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਉਹ ਥਾਂ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇ।
ਸਸ਼ੈਲਕਾਨਨੋਪੇਤਾਂ ਮਾਰ੍ਗਯਦ੍ਭਿਰ੍ਹਿ ਤਂ ਸੁਰਮ੍
ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਵਿਤਤੇषੁ ਨਿਕੁਞ੍ਜੇषੁ ਵਿਹਾਰੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਵਿਆਪਕ ਬੂਟੀਆਂ ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਹਾਰ ਬਗ਼ੀਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੱਭਦੇ ਰਹੇ।
ਨ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਃ ਕ੍ਵਚਿਦਪਿ ਸ਼ਮ੍ਭੋਰਾਸਾਦ੍ਯਤੇ ਸੁਰੈਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼ਿਵਂ ਤਤ੍ਰ ਤਦੇषਾਂ ਭਯਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਡਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸਮ੍ਭੂਯਾਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਮਮਰਾ ਮਾਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ
ਅਮਰ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਲੱਗਾ।
ਉਪਾਯਮਾਤ੍ਰਂ ਦृष੍ਟਂ ਮੇ ਧ੍ਯਾਯਂਸ੍ਤਦ੍ਵੇषਭੂषਣੈਃ 215.
ਮੈਨੂੰ ਇਕੋ ਹੀ ਉਪਾਏ ਦਿੱਸਿਆ: ਵੈਰ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ।
ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਿਚਿਤਂ ਵੈ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍। ਸ਼੍ਲੇਸ਼੍ਮਾਤਕਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹੀਤਲੇ
ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੋਜ ਲਿਆ, ਪਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸ਼ਲੇਸ਼ਮਾਤਕ ਜੰਗਲ ਦੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਆਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਸ੍ਤਮੁਦ੍ਦੇਸ਼ਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਥਾਂ ਚੱਲੀਏ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਦੇਵਤਿਆਂ।
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਿਮਾਨੈਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਯਾਯਿਭਿਃ
ਉਹ ਓਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਤੇਜ਼ ਉਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਰਮਣੀਯਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਸ਼ੁਚੀਨਿ ਚ
ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕਈ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵੇਖੀਆਂ।
ਆਸ਼੍ਰਮਾਰਣ੍ਯਭਾਗੇषੁ ਦਰੀਣਾਂ ਵਿਵਰੇषੁ ਚ
ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ।
ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਵਾਸਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਸੁਰਾਸ੍ਤਦਾ
ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤੇ ਅੰਦਰ ਗਏ।
ਕਨ੍ਦਰੋਦਰਕੂਟੇषੁ ਤਰੂਣਾਂ ਗਹਨੇषੁ ਚ
ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਖੱਡਿਆਂ ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਘਣੀਆਂ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤੇ ਦੇਵਾ ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ਂ ਕ੍ਵਚਿਚ੍ਛੁਭੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਜੰਗਲ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਦਿੱਸੇ।
ਗਿਰਿਨਦ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਪੁਲਿਨੇ ਹਂਸਕੁਨ੍ਦੇਂਦੁਸਨ੍ਨਿਭੇ 215.
ਪਹਾੜੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਰੇਤਲੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਹੰਸ, ਚਮਪਾ ਫੁੱਲ ਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮੁਕ੍ਤਾਚੂਰ੍ਣਨਿਕਾਸ਼ਾਭਿਰ੍ਵਾਲੁਕਾਭਿਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤ
ਉਥੇ-ਉਥੇ ਰੇਤ ਸੀ, ਜੋ ਮੋਤੀ ਦੀ ਧੂੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਵਿਬੁਧਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਂ ਸਮਚੋਦਯਨ੍
ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।