ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਰ੍ਘ੍ਯਪਾਦ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਸਨੈਸ਼੍ਚ ਨ੍ਯਮਨ੍ਤ੍ਰਯਤ੍

ਉਸ ਨੇ ਪੈਰ ਅਤੇ ਹੱਥ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਅਸਥਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।

ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾ ਮਰੁਤਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵਿਨਾਵਪਿ

ਆਦਿਤਯ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਮਰੁਤ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਵੀ,

ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਰ੍ਹਾਹਾਹੂਹੂ ਤਥਾ ਨਾਰਦਤੁਮ੍ਬੁਰੂ

ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਹਾਹਾ, ਹੂਹੂ, ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਤੁੰਬੁਰੂ ਵੀ,

ਤਂ ਵਾਸੁਕਿਪ੍ਰਭृਤਯਃ ਪਨ੍ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਮਹੌਜਸਃ

ਵਾਸੁਕੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ,

ਯਕ੍ਸ਼ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਗ੍ਰਹਾਃ ਸਾਗਰਪਰ੍ਵਤਾਃ

ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਗ੍ਰਹ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪਹਾੜ,

ਆਸ਼ਿषਃ ਪ੍ਰਦਦੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾ ਸ ਸੁਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਦੇਵਃ ਸਦਾ ਪਸ਼ੁਪਤਿਰ੍ਮੁਨੇ

ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ: 'ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦੇਵਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ।'

ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਚਾਪ੍ਰਤਿਹਤਾ ਗਤਿਸ਼੍ਚਾਸ੍ਤੁ ਤਵਾਨਘ

ਤੇਰੀ ਚਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।

ਨਿਰਾਮਯੋऽਮृਤੀਭੂਤਸ਼੍ਚਰਿष੍ਯਤਿ ਵਿਭੁਃ ਸੁਖੀ 214.

ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਅਮਰ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਜੀਵੇਗਾ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰ੍ਨਨ੍ਦੀ ਪੁਨਸ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ ਯਦ੍ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਦ੍ਭਿਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮੈਃ

ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਨੰਦੀ ਨੇ ਮੁੜ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: 'ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਉੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ,'

ਆਸ਼ਿषਾऽਨੁਗृਹੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਨਿਯੋਜ੍ਯੋऽਹਂ ਸਦਾ ਹਿ ਵਃ

'ਤੁਹਾਡੀ ਅਸੀਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।'

ਆਜ੍ਞਾਪਯਧ੍ਯਮਾਜ੍ਞਪ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਬੁਧਸਤ੍ਤਮਾਃ

'ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਗਿਆਪਤ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ,'

ਸ਼ਕ੍ਰ ਉਵਾਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮੋ ਵਿਪ੍ਰ ਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਨਾਮਧਿਪਂ ਵਿਭੁਮ੍

ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਆਓ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖੀਏ।'

ਸ੍ਥਾਣੁਮੁਗ੍ਰਂ ਸ਼ਿਵਂ ਦੇਵਂ ਸ਼ਰ੍ਵਮੇਵ ਸ੍ਵਯਂ ਮੁਨੇ

'ਉਹ ਅਡੋਲ, ਭਯੰਕਰ, ਮੰਗਲਮਈ ਦੇਵਤਾ, ਸ਼ਰਵ ਆਪ, ਹੇ ਮੁਨੀ।'

ਤਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਨਃ ਸਮਾਖ੍ਯਾਹਿ ਮਹਰ੍षੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਵ ਹਿ

'ਉਹ ਥਾਂ ਸਾਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ।'

ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਨਨ੍ਦੀ ਪਸ਼ੁਪਤਿਂ ਸ੍ਮਰਨ੍ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਥਾਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਦਿਵਸ੍ਪਤੇ

ਫਿਰ ਨੰਦੀ ਨੇ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੱਚਾਈ ਸੁਣਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ।'

ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਗਿਰੌ ਮੁਞ੍ਜਵਤਿ ਸ੍ਥਾਣੁਰਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਚਤੋ ਮਯਾ ੮੮ ਪ੍ਰੀਤੋ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤ ਇਤਸ੍ਤਂ ਵਿਜ੍ਞਾਤੁਂ ਬਿਭੇਮ੍ਯਹਮ੍

ਇਸ ਮੁੰਜਵਟਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਅਡੋਲ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ, ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਇੱਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ।

ਮਾਰ੍ਗਯਾਮੋ ਹਿ ਯਤ੍ਨੇਨ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਤੁ ਵਾਸਵ ।। 214.

ਆਉ, ਇੰਦਰ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਲੱਭੀਏ।

ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਗੋਕਰ੍ਣਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਨਨ੍ਦਿਕੇਸ਼੍ਵਰਵਰਪ੍ਰਦਾਨਂ ਨਾਮ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਾਧਿਕਦ੍ਵਿਸ਼ਤਤਮੋऽ ਧ੍ਯਾਯਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਗੋਕਰਨ ਮਹਾਤਮਯ ਵਿੱਚ ਨੰਦਿਕੇਸ਼ਵਰ ਵੱਲੋਂ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਚੌਦਾਂ-ਦੋ-ਸੌ-ਚੌਦਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।

; ਅਥ ਗੋਕਰ੍ਣੇਸ਼੍ਵਰਜਲੇਸ਼੍ਵਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸੁਰਗਣੈਃ ਸਹ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਚ

ਹੁਣ ਗੋਕਰਨੇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਜਲੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਵਰਣਨ: ਫਿਰ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਆਏ।

ਤਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਤੇ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਾਤ੍

ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਵੱਡੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚੋਂ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।

ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਚ ਨਾਗਲੋਕਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਅਤੇ ਨਾਗ ਲੋਕ — ਸਾਰੇ ਥਾਂ ਲੱਭੇ।

ਖਿਨ੍ਨਾਃ ਕ੍ਲਿष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਨ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਪਦਂ ਵਿਦੁਃ

ਉਹ ਬਹੁਤ ਥੱਕੇ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਉਹ ਥਾਂ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇ।

ਸਸ਼ੈਲਕਾਨਨੋਪੇਤਾਂ ਮਾਰ੍ਗਯਦ੍ਭਿਰ੍ਹਿ ਤਂ ਸੁਰਮ੍

ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।

ਵਿਤਤੇषੁ ਨਿਕੁਞ੍ਜੇषੁ ਵਿਹਾਰੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ

ਉਹ ਵਿਆਪਕ ਬੂਟੀਆਂ ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਹਾਰ ਬਗ਼ੀਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੱਭਦੇ ਰਹੇ।

ਨ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਃ ਕ੍ਵਚਿਦਪਿ ਸ਼ਮ੍ਭੋਰਾਸਾਦ੍ਯਤੇ ਸੁਰੈਃ

ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।

ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼ਿਵਂ ਤਤ੍ਰ ਤਦੇषਾਂ ਭਯਮਾਵਿਸ਼ਤ੍

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਡਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।

ਸਮ੍ਭੂਯਾਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਮਮਰਾ ਮਾਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ

ਅਮਰ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਲੱਗਾ।

ਉਪਾਯਮਾਤ੍ਰਂ ਦृष੍ਟਂ ਮੇ ਧ੍ਯਾਯਂਸ੍ਤਦ੍ਵੇषਭੂषਣੈਃ 215.

ਮੈਨੂੰ ਇਕੋ ਹੀ ਉਪਾਏ ਦਿੱਸਿਆ: ਵੈਰ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ।

ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਿਚਿਤਂ ਵੈ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍। ਸ਼੍ਲੇਸ਼੍ਮਾਤਕਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹੀਤਲੇ

ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੋਜ ਲਿਆ, ਪਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸ਼ਲੇਸ਼ਮਾਤਕ ਜੰਗਲ ਦੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।