ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਤ੍ਵਯਿ ਤੁष੍ਟੇ ਹ੍ਯਹਂ ਤੁष੍ਟਃ ਕੁਪਿਤੇ ਕੁਪਿਤਸ੍ਤ੍ਵਹਮ੍ 213.

ਜੇ ਤੂੰ ਰੱਜਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਰੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਜੇ ਤੂੰ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।

ਏਵਂ ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਾਨ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ੍ਵਯਮੁਮਾਪਤਿਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਆਪ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ—

ਆਗਤਾਨ੍ਵਿਦ੍ਧਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵੈ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨ੍ਸਮਰੁਦ੍ਗਣਾਨ੍

ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਗਣ ਆਏ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ।

ਯਦੀਰਿਤਂ ਮਯਾ ਵਤ੍ਸ ਵਰਂ ਪ੍ਰਤਿਵਚਸ੍ਤ੍ਵਯਿ

ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਲਈ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਹੁਣ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ।

ਨਾਰਾਯਣਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ

ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ—

ਯਕ੍ਸ਼ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਗਣਾਃ ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪਨ੍ਨਗਾਃ

ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਟੋਲਿਆਂ—

ਤੇ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤ੍ਵਦ੍ਗਤਾਮृਦ੍ਧਿ ਪ੍ਰਤਪ੍ਤਾਃ ਪਰਮੇਰ੍ष੍ਯਯਾ

ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੇਰੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕismet ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਡੀ ਈਰਖਾ ਨਾਲ ਸੜਦੇ ਹਨ।

ਚਰ੍ਤੁਂ ਸਮਭਿਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਦਾਭ੍ਯਾਸੇ ਵਰਾਰ੍ਥਿਨਃ

ਜੋ ਵਰ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਸਾਧਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।

ਅਤ੍ਰੈਤੇ ਯਾਵਦਾਗਮ੍ਯ ਨ ਮਾਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ

ਜਦ ਤੱਕ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਮਾਨukh ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।

ਅਦ੍ਯ ਤੇ ਤੁ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਰੋਗਮਾਃ

ਪਰ ਅੱਜ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹਨ।

ਅਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਜਾਨਾਮਿ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ 213.

ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।

ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਭਗਵਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਗੋਕਰ੍ਣੇਸ਼੍ਵਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਾਧਿਕਦ੍ਵਿਸ਼ਤਤਮੋऽ ਧ੍ਯਾਯਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਵਿਚ, ਗੋਕਰਨੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਦੋ ਸੌ ਤੇ ਤੇਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।

; ਪੁਨਃ ਗੋਕਰ੍ਣਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਨਨ੍ਦਿਕੇਸ਼੍ਵਰਵਰਪ੍ਰਦਾਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਂ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਭਵੇ ਵੈ ਭੂਤਨਾਯਕੇ

ਫਿਰ, ਗੋਕਰਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਨੰਦਿਕੇਸ਼ਵਰ ਵਲੋਂ ਵਰ ਦਿਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਉਸ ਜਨਮ ਵਿਚ, ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ।

ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਸ੍ਤ੍ਰਿਣਯਨੋ ਦਿਵ੍ਯਸਂਸ੍ਥਾਨਸਂਸ੍ਥਿਤਃ

ਉਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਅਲੌਕਿਕ ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਉਥੇ ਖੜਾ ਸੀ।

ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੀ ਪਰਿਘੀ ਦਣ੍ਡੀ ਪਿਨਾਕੀ ਮੌਞ੍ਜਮੇਖਲੀ

ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲ, ਗਦਾ, ਲਾਠੀ, ਪਿਨਾਕ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਮੂੰਜ ਦੀ ਕਮਰਬੰਧ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।

ਆਸ੍ਥਿਤਃ ਪਾਦਮਾਕृष੍ਯ ਹ੍ਯਾਹ੍ਵਯਨ੍ਨਿਵ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ

ਉਹ ਪੈਰ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸੱਦ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਖੇਚਰਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦੇਵਤਾਃ ਪਰਿਸ਼ਂਕਿਤਾਃ

ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਡਰ ਗਈਆਂ।

ਤੇਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਦਿਵੌਕਸਃ

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀ—

ਅਯਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਰਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਹ੍ਯੁਮਾਕਾਨ੍ਤਾਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍

ਇਹ ਮਨਿਆ ਕਿ, 'ਇਹ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਮਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਵਰ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ—'

ਯਾਦृਸ਼ੋऽਸ੍ਯ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹਸ੍ਤੇਜੋਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ

ਇਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤਾ, ਤੇਜ ਤੇ ਬਲ ਦੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰਤਾ ਵੇਖੋ—

ਯਾਵਚ੍ਚੈਵੋਜਸਾ ਨਾਕਮਸੌ ਚਂਕ੍ਰਮਤੇ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਐਸੇ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹੇਗਾ—

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਮਯਾ ਸਹ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ 214.

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ।

ਵਿਧਾਤਾ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਭੁਸ੍ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ—

ਕृਤੇਨ ਤੇਨ ਵਿਬੁਧਾਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚ ਤਂ

ਉਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।

ਜਗਾਮ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਨਨ੍ਦੀ ਤਿष੍ਠਤਿ ਦੇਵਵਤ੍ ਸਫਲਂ ਜੀਵਿਤਂ ਮੇऽਦ੍ਯ ਸਫਲਸ਼੍ਚ ਪਰਿਸ਼੍ਰਮਃ

ਉਹ ਓਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਨੰਦੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਖੜਾ ਸੀ। ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਫਲ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਮੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਵੀ ਰੰਗ ਲੈ ਆਈ।

ਯਨ੍ਮੇ ਦृष੍ਟਃ ਸੁਰਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਗੁਰੁਰ੍ਹਰਿਃ

ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।

ਯਚ੍ਚ ਮੇ ਪ੍ਰਭੁਰਵ੍ਯਗ੍ਰਃ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪਾਪਹਰੋ ਹਰਃ

ਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰਾ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋਇਆ।

ਪਰੋ ਮੇऽਨੁਗ੍ਰਹਃ ਸੋऽਤ੍ਰ ਪੂਤੋऽਸ੍ਮਿ ਖਲੁ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍

ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।

ਮਾਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਹਿਤਂ ਤਥ੍ਯਂ ਤਥੈਵ ਚ ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ

ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੱਚੀ ਤੇ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।