ਸਹਸ੍ਰਸੂਰ੍ਯਕਿਰਣਂ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਿਨਮੂਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਰੂਪ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਜਟਾਜੂਟਤਟਾਸ਼੍ਲਿष੍ਟਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਲਂਕृਤਸ਼ੇਖਰਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਗੁੱਝੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਦੇਸ਼ਮਾਤ੍ਰਂ ਰੁਚਿਰਂ ਸ਼ਤਸ਼ੀਰ੍षਂ ਸ਼ਤੋਦਰਮ੍ 213.
ਉਹ ਰੂਪ ਸੋਹਣਾ, ਲਗਭਗ ਹੱਥ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਜਿੰਨਾ, ਸੌ ਸਿਰਾਂ ਤੇ ਸੌ ਪੇਟਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਅਣੀਯਸਾਮਣੀਯਾਂਸਂ ਬृਹਤਾਂ ਤੁ ਬृਹਤ੍ਤਰਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਤੋਂ ਵੀ ਛੋਟਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਹृष੍ਟਰੋਮਾ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਤਪਸੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾऽਗृਣਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਜਗਦ੍ਭੋਕ੍ਤ੍ਰੇ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾਯ ਸ਼ਂਕਰਾਯ ਸ਼ਿਵਾਯ ਚ
ਜਗਤ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨੀਲਕਣ੍ਠਾਯ ਭੀਮਾਯ ਭੂਤਭਵ੍ਯਭਵਾਯ ਚ
ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ, ਭੂਤ, ਭਵਿੱਖ ਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਗਣਾਨਾਂ ਪਤਯੇ ਸ੍ਰष੍ਟ੍ਰੇ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਤ੍ਰੇ ਭੀषਣਾਯ ਚ
ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਰਚਨਹਾਰ, ਸਮੇਟਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪ੍ਰੇਤਾਵਾਸਨਿਵਾਸਾਯ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਵਰਦਾਯ ਚ
ਸ਼ਮਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਭਕ੍ਤਪ੍ਰਿਯਾਯ ਸਤਤਂ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦੇਵਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਵਨ੍ਦਤ ।। ਤਤਸ੍ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਸ਼ਂਕਰਃ। ।। 213.
ਉਸਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ।
ਉਵਾਚ ਚ ਵਚਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤਮृषਿਂ ਵਰਦਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਿਆ:
ਤਾਂਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਾਨਪਿ ਮਾਰਿष
ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਿਲਣੇ ਔਖੇ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਂ ਲੋਕਪਾਲਤ੍ਵਮਪਵਰ੍ਗਮਥਾਪਿ ਵਾ
ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਦਵੀ ਹੋਵੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ—
ਯਦਿਚ੍ਛਸਿ ਮੁਨੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਦ੍ਵਿਜਪੁਙ੍ਗਵ
ਹੇ ਵਡਿਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਜਲਦੀ ਦੱਸ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਰਦਂ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸਨੇ ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਂ ਲੋਕਪਾਲਤ੍ਵਂ ਨਾਪਵਰ੍ਗਂ ਵਰਪ੍ਰਦ
ਹੇ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਦਵੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦੀ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮੁਕਤੀ।
ਸ੍ਪृਹਯੇ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ਤ੍ਵਯਿ ਸ਼ਂਕਰ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਾ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਭਗਤੀ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਹੈ।
ਅਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯੋ ਹ੍ਯਯਂ ਦੇਵ ਤ੍ਵਯਾਵਸ਼੍ਯਂ ਸੁਰਾਧਿਪ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ।
ਤਥਾਹਂ ਭਕ੍ਤਿਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਸ਼ਯੇ ਤ੍ਵਯਿ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਹੀ ਭਗਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਕੋਟਿਜਪ੍ਯੇਨ ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਮਾਰਾਧਨਪਰਸ੍ਯ ਚ 213.
ਕੋਟੀਆਂ ਰੁਦ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੁਆਰਾ—
ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੋਵਾਚ ਤਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਤਤੋ ਮਧੁਰਯਾ ਗਿਰਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਆਰਾਧਿਤਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਹੈ।
ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਤਯਤਿ ਮਾਂ ਵਤ੍ਸ ਮਤ੍ਪਾਦਾਰਾਧਨੇ ਰਤਃ
ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਪੂਰ੍ਣਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਤਪਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਪੂਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਤੀਬਰ ਤਪ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ।
ਕृਤਂ ਸੁਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਸ਼ਚਰਜਕਾਰੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ।
ਆਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਵਾਸਵਾਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਉਣਗੇ।
ਦਿਵ੍ਯਤੇਜੋਵਪੂਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ
ਉਹਦਾ ਰੂਪ ਬੜਾ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮਦ੍ਰੂਪਧਾਰੀ ਮਤ੍ਤੇਜਾਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਮੇਰੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ।