ਵਰਦਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਥਾਣੁਰ੍ਨਾਮ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਮਿਹਰਬਾਨ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਥਾਣੁ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਭਕ੍ਤਾਨੁਕਮ੍ਪੀ ਸ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰਸੁਤਯਾ ਸਹ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਲੂ, ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਵਿਮਾਨਯਾਯਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਂ ਦੇਵਮਜਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਸਾਰੇ ਜੋ ਅਕਾਸ਼ੀ ਰਥਾਂ 'ਚ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯੇ ਦੇਵਨਿਕਾਯਾਸ਼੍ਚ ਸੇਵਿਤੁਂ ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤਿ ਤਮ੍ 213.
ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲਈ ਥੱਲੇ ਉਤਰਦੇ ਹਨ।
ਆਰਿਰਾਧਯਿषੁਃ ਸ਼ਰ੍ਵਂ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਸਰਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਰ੍ਨਿਰਾਲਮ੍ਬਸ੍ਤੋਯਾऽਨਿਲਹੁਤਾਸ਼ਨੈਃ
ਉਹ ਹੱਥ ਉੱਚੇ ਕਰਕੇ, ਕਿਸੇ ਸਹਾਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਜਪਪੁष੍ਪੋਪਹਾਰੈਸ਼੍ਚ ਕਾਲੇਕਾਲੇ ਮੁਨਿਃ ਸਦਾ
ਮੁਨੀ ਹਰ ਵੇਲੇ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਜਪ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਉਗ੍ਰੇਣ ਤਪਸਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਸੁਵ੍ਰਤਃ
ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ ਉਹ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਲਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਾਮੋऽਭੂਤ੍ਕृष੍ਣਵਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਬਲਾ ਤੇ ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਰੂਪਂ ਵਤ੍ਸ ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਮੁਨੇ
ਮੈਂ ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਰੂਪ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਵੇਖ, ਪੁੱਤ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਸਹਸ੍ਰਸੂਰ੍ਯਕਿਰਣਂ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਿਨਮੂਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਰੂਪ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਜਟਾਜੂਟਤਟਾਸ਼੍ਲਿष੍ਟਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਲਂਕृਤਸ਼ੇਖਰਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਗੁੱਝੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਦੇਸ਼ਮਾਤ੍ਰਂ ਰੁਚਿਰਂ ਸ਼ਤਸ਼ੀਰ੍षਂ ਸ਼ਤੋਦਰਮ੍ 213.
ਉਹ ਰੂਪ ਸੋਹਣਾ, ਲਗਭਗ ਹੱਥ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਜਿੰਨਾ, ਸੌ ਸਿਰਾਂ ਤੇ ਸੌ ਪੇਟਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਅਣੀਯਸਾਮਣੀਯਾਂਸਂ ਬृਹਤਾਂ ਤੁ ਬृਹਤ੍ਤਰਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਤੋਂ ਵੀ ਛੋਟਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਹृष੍ਟਰੋਮਾ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਤਪਸੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾऽਗृਣਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਜਗਦ੍ਭੋਕ੍ਤ੍ਰੇ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾਯ ਸ਼ਂਕਰਾਯ ਸ਼ਿਵਾਯ ਚ
ਜਗਤ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨੀਲਕਣ੍ਠਾਯ ਭੀਮਾਯ ਭੂਤਭਵ੍ਯਭਵਾਯ ਚ
ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ, ਭੂਤ, ਭਵਿੱਖ ਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਗਣਾਨਾਂ ਪਤਯੇ ਸ੍ਰष੍ਟ੍ਰੇ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਤ੍ਰੇ ਭੀषਣਾਯ ਚ
ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਰਚਨਹਾਰ, ਸਮੇਟਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪ੍ਰੇਤਾਵਾਸਨਿਵਾਸਾਯ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਵਰਦਾਯ ਚ
ਸ਼ਮਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਭਕ੍ਤਪ੍ਰਿਯਾਯ ਸਤਤਂ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦੇਵਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਵਨ੍ਦਤ ।। ਤਤਸ੍ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਸ਼ਂਕਰਃ। ।। 213.
ਉਸਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ।
ਉਵਾਚ ਚ ਵਚਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤਮृषਿਂ ਵਰਦਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਿਆ:
ਤਾਂਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਾਨਪਿ ਮਾਰਿष
ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਿਲਣੇ ਔਖੇ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਂ ਲੋਕਪਾਲਤ੍ਵਮਪਵਰ੍ਗਮਥਾਪਿ ਵਾ
ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਦਵੀ ਹੋਵੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ—
ਯਦਿਚ੍ਛਸਿ ਮੁਨੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਦ੍ਵਿਜਪੁਙ੍ਗਵ
ਹੇ ਵਡਿਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਜਲਦੀ ਦੱਸ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਰਦਂ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸਨੇ ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਂ ਲੋਕਪਾਲਤ੍ਵਂ ਨਾਪਵਰ੍ਗਂ ਵਰਪ੍ਰਦ
ਹੇ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਦਵੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦੀ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮੁਕਤੀ।
ਸ੍ਪृਹਯੇ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ਤ੍ਵਯਿ ਸ਼ਂਕਰ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਾ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਭਗਤੀ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਹੈ।
ਅਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯੋ ਹ੍ਯਯਂ ਦੇਵ ਤ੍ਵਯਾਵਸ਼੍ਯਂ ਸੁਰਾਧਿਪ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ।