ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਦੁष੍ਕਰਂ ਪੂਰ੍ਵਮੁਕ੍ਤਂ ਹਿ ਯੋਗਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸਾਧਨਮ੍

ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋਗ-ਧਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੱਸੀ ਗਈ, ਉਹ ਵਾਕਈ ਔਖੀ ਹੈ।

ਅਲ੍ਪੋਪਾਯਕਰਂ ਚੈਵ ਸੁਖੋਪਾਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ

ਇੱਕ ਐਸਾ ਢੰਗ ਵੀ ਹੈ ਜੋ ਕਰਨਾ ਆਸਾਨ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ।

ਆਤ੍ਮਾਯਤ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨ ਚ ਵਿਸ੍ਤਾਰਵਿਸ੍ਤਰਃ

ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਵਿਅਪਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।

ਕਰ੍ਮਣਾਮਸ਼ੁਭਾਨਾਂ ਚ ਵਿਵਿਧੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਜਨ੍ਮਨਾਮ੍

ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ।

ਯਮ ਉਵਾਚ ਤਦਹਂ ਭਾਵਯਿष੍ਯਾਮਿ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੁਵਮ੍

ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਸਵਯੰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਾਂਗਾ।

ਲੋਕਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇਯਸੋऽਰ੍ਥਂ ਤੁ ਪਾਪਾਨਾਂ ਤੁ ਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍

ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਅਤੇ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ।

ਕੈਵਲ੍ਯਮਭਿਸਮ੍ਪਨ੍ਨੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ 210.

ਜਦੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਹੋਵੇ।

ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਦੀਪ੍ਸਿਤਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਪਾਪੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਯਥਾਸੁਖਮ੍

ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਚਾਹਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।

ਯਸ੍ਤੁ ਕਾਰਯਤੇ ਰੂਪਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮਾਰਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍

ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮਾਰ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—

ਯਦਾ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਥਂ ਸੋਮਂ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਸਮਾਹਿਤਃ

ਜਦੋਂ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕਾਗਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸੋਮ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ,

ਲਲਾਟੇ ਤੂਤ੍ਥਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਚ ਸ ਪਾਤਕੈਃ

ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੋਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਉਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਲੁषਂ ਕृਤਮ੍

ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮਨ, ਕਰਤੂਤ ਜਾਂ ਬੋਲ ਵਿਚ ਗੰਦਗੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ,

ਵਾਙ੍ਮਨੋਭਿਃ ਕृਤਾਨਾਂ ਤੁ ਪਾਪਾਨਾਂ ਵਿਪ੍ਰਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍

ਉਹ ਬੋਲ ਅਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਦਾ ਸ ਦੁष੍ਕृਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਨਾਸ਼ਯਤਿ ਮਾਨਵਃ

ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਧ੍ਯਾਯੇਤ ਹ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਪਾਪੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ

ਜੋ ਕੋਈ ਅਟੱਲ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸੌਮ੍ਯਰੂਪੋ ਯਦਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕੁਰੁਤੇ ਚ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍

ਜਦੋਂ ਚਾਂਦ, ਨਰਮ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ,

ਤਦਾ ਨਿਰ੍ਮਲਤਾਂ ਯਾਤਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ ਸ਼ਾਰਦੋ ਯਥਾ 210.

ਤਾਂ ਚਾਂਦ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਜਘਨਸ੍ਥਂ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਰਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਂ ਮੁਨੇ

ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਚਾਂਦ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਮਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦਾ ਹੈ,

ਆਰ੍ਦ੍ਰਸ੍ਥਮਾਰ੍ਦ੍ਰਕਰ੍ਮਾ ਤੁ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਚਾष੍ਟਸ਼ਤਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍

ਤੇ ਨਮੀ ਵਾਲੇ ਚਾਂਦ ਨੂੰ ਨਮੀ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਠ ਸੌ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,

ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣੌ ਵਿਮਲੌ ਸਮ੍ਯਗ੍ਭ੍ਰਾਜਮਾਨੌ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ

ਦੋਵੇਂ ਪੂਰੇ ਤੇ ਨਿਰਮਲ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੇ ਹਨ,

ਵਾਮਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਰਾਹਂ ਚ ਜਲੋਤ੍ਥਿਤਮ੍

ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਾਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉਭਰਿਆ ਵਾਰਾਹਾ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ,

ਨਮਸ੍ਯੇਦ੍ਵੈ ਪਯੋਭਕ੍ਸ਼ਃ ਸ ਪਾਪੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ

ਜੋ ਦੂਧ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਭਗਵਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਸਂਸਾਰਚਕ੍ਰੇ ਪਾਪਨਾਸ਼ੋਪਾਯਨਿਰੂਪਣਂ ਨਾਮ ਦਸ਼ਾਧਿਕਦ੍ਵਿਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭਗਵਤ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੇ ਉਪਾਅ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਵਾਲਾ ਦੋ ਸੌ ਦਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।

ਪੁਨਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ੋਪਾਯਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਨਾਰਦਃ

ਫਿਰ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੇ ਉਪਾਅ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ। ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਇਹ ਸੁਭਾਵਿਕ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ,

ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਧਰ੍ਮਰਾਜ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪਿਤृਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮ

ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਧਰਮਰਾਜ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪਿਤਰਾਂ ਵਰਗੀ ਹੈ,

ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਮੇ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍

ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ,

ਤ੍ਰਯੋ ਵਰ੍ਣਾ ਮਹਾਭਾਗ ਯਜ੍ਞਸਾਮਾਨ੍ਯਭਾਗਿਨਃ

ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਤਿੰਨ ਵਰਨ ਯਜਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।

ਯਥੈਵ ਸਰ੍ਵਸਮਤਾ ਤਵ ਭੂਤੇषੁ ਮਾਨਦ

ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ, ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਇਕਸਾਰ ਵਤੀਰਦੇ ਹੋ,

ਯਥਾ ਕਰ੍ਮ ਹਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਮਪਿ ਕਥ੍ਯਤਾਮ੍ ਅਹਂ ਤੇ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ

ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਤੇ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਹੀ ਜਾਵੇ; ਮੈਂ ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਠੀਕ ਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸਾਂਗਾ।