ਅਹਿਂਸ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਤृष੍ਣਾਕ੍ਰੋਧਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਹਿੰਸਾ ਵਾਲਾ, ਲੋਭ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ,
ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮੈਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਗृਹ੍ਯ ਤ੍ਵਧਃ ਸਨ੍ਧਾਰਣਾਨਿ ਚ
ਜੋ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਸੰਕੋਚ ਵੀ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ,
ਨਿਰਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਤਸ੍ਤਿष੍ਠੇਦਿष੍ਟਾਰ੍ਥੇषੁ ਨ ਲੋਲੁਪਃ
ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਚਾਹਤਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਈ ਲਾਲਚ ਨਾ ਕਰੇ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨੋ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧਃ ਪਰਦ੍ਰਵ੍ਯਵਿਵਰ੍ਜਕਃ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਹੋਵੇ, ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਏ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ।
ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਯਾ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਹਿਂਸਾਨਿਰਤਸ਼੍ਚ ਯਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਹਿੰਸਾ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾਨਿ ਚ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾਨਿ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਉਹ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰੇ ਅਤੇ ਮੰਨ-ਮੰਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬਚੇ।
ਯੋऽਭਿਗਚ੍ਛਤਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਥਾਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ 210.
ਉਠ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਜਾਵੇ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਉਪਪਨ੍ਨਂ ਚ ਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਹੈ।
ਵਿਵਿਧੈਃ ਕਾਰਣੋਪਾਯੈਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਥਦਰ੍ਸ਼ਿਤੈਃ
ਤੁਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਾਰਨਾਂ ਅਤੇ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸੱਚ ਦੀ ਅਸਲ ਮਤਲਬ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝਾਈ ਹੈ।
ਤਤੋऽਪ੍ਯਲ੍ਪਤਰਸ਼੍ਚੇਤ੍ਸ੍ਯਾਦੁਪਾਯੋ ਯੋਗਵਿਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਜੋਗ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਜੇ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਆਸਾਨ ਕੋਈ ਢੰਗ ਹੋਵੇ—
ਦੁष੍ਕਰਂ ਪੂਰ੍ਵਮੁਕ੍ਤਂ ਹਿ ਯੋਗਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸਾਧਨਮ੍
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋਗ-ਧਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੱਸੀ ਗਈ, ਉਹ ਵਾਕਈ ਔਖੀ ਹੈ।
ਅਲ੍ਪੋਪਾਯਕਰਂ ਚੈਵ ਸੁਖੋਪਾਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਇੱਕ ਐਸਾ ਢੰਗ ਵੀ ਹੈ ਜੋ ਕਰਨਾ ਆਸਾਨ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਾਯਤ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨ ਚ ਵਿਸ੍ਤਾਰਵਿਸ੍ਤਰਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਵਿਅਪਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਕਰ੍ਮਣਾਮਸ਼ੁਭਾਨਾਂ ਚ ਵਿਵਿਧੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਜਨ੍ਮਨਾਮ੍
ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ।
ਯਮ ਉਵਾਚ ਤਦਹਂ ਭਾਵਯਿष੍ਯਾਮਿ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੁਵਮ੍
ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਸਵਯੰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਾਂਗਾ।
ਲੋਕਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇਯਸੋऽਰ੍ਥਂ ਤੁ ਪਾਪਾਨਾਂ ਤੁ ਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਅਤੇ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ।
ਕੈਵਲ੍ਯਮਭਿਸਮ੍ਪਨ੍ਨੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ 210.
ਜਦੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਦੀਪ੍ਸਿਤਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਪਾਪੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਚਾਹਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤੁ ਕਾਰਯਤੇ ਰੂਪਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮਾਰਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍
ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮਾਰ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਯਦਾ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਥਂ ਸੋਮਂ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕਾਗਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸੋਮ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ,
ਲਲਾਟੇ ਤੂਤ੍ਥਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਚ ਸ ਪਾਤਕੈਃ
ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੋਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਉਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਲੁषਂ ਕृਤਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮਨ, ਕਰਤੂਤ ਜਾਂ ਬੋਲ ਵਿਚ ਗੰਦਗੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ,
ਵਾਙ੍ਮਨੋਭਿਃ ਕृਤਾਨਾਂ ਤੁ ਪਾਪਾਨਾਂ ਵਿਪ੍ਰਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਹ ਬੋਲ ਅਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦਾ ਸ ਦੁष੍ਕृਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਨਾਸ਼ਯਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਯੇਤ ਹ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਪਾਪੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਅਟੱਲ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੌਮ੍ਯਰੂਪੋ ਯਦਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕੁਰੁਤੇ ਚ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਚਾਂਦ, ਨਰਮ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ,
ਤਦਾ ਨਿਰ੍ਮਲਤਾਂ ਯਾਤਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ ਸ਼ਾਰਦੋ ਯਥਾ 210.
ਤਾਂ ਚਾਂਦ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਘਨਸ੍ਥਂ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਰਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਂ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਚਾਂਦ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਮਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦਾ ਹੈ,
ਆਰ੍ਦ੍ਰਸ੍ਥਮਾਰ੍ਦ੍ਰਕਰ੍ਮਾ ਤੁ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਚਾष੍ਟਸ਼ਤਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਤੇ ਨਮੀ ਵਾਲੇ ਚਾਂਦ ਨੂੰ ਨਮੀ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਠ ਸੌ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,