ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਕੂष੍ਮਾਣ੍ਡਾ ਯਾਤੁਧਾਨਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਾਨਨਾਃ । ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੁਃ ਕੋਟਿਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣਾਵृਤਾਃ ।। ੨੧.

ਕੂਸ਼ਮਾਂਡ ਤੇ ਯਾਤੁਧਾਨ, ਸਾਰੇ ਜਲਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਉਥੇ ਕਰੋੜਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਉਭਰੇ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸਨ।

ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੂਤਸਂਘਾਤਾ ਵਿਵਿਧਾਯੁਧਪਾਣਯਃ । ਸਸਰ੍ਜ ਵੇਦਵਿਦ੍ਯਾਙ੍ਗਂ ਰਥਂ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਮ੍ ।। ੨੧.

ਉਹਨਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੈਦਿਕ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਰਥ ਬਣਾਇਆ।

ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨृਗਾਦਯਸ੍ਤ੍ਵਸ਼੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਿਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਤ੍ਰਿਵੇਣੁਕਮ੍ । ਤ੍ਰਿਪੂਜਕਂ ਤ੍ਰਿषਵਣਂ ਧਰ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਾਰੁਤਧ੍ਵਨਿਮ੍ ।। ੨੧.

ਉਸ ਰਥ ਉੱਤੇ ਰਿਗ ਆਦਿ ਵੇਦ, ਘੋੜੇ, ਤਿੰਨ ਤੱਤ, ਤਿੰਨ ਲਟ, ਤਿੰਨ ਪੂਜਾ, ਤਿੰਨ ਸਵਨ, ਧਰਮਕ ਅੱਡਾ, ਤੇ ਮਰੁਤ ਦੀ ਧੁਨ ਸੀ।

ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੇ ਪਤਾਕੇ ਦ੍ਵੇ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮੇ ਤੁ ਦਣ੍ਡਕੇ । ਸ਼ਕਟਂ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਸਾਰਥਿਃ ।। ੨੧.

ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਝੰਡੇ ਹਨ, ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੋ ਲਾਠੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਰਥ ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪ ਹੀ ਸਾਰਥੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਾਲ ਹਨ।

ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਚ ਧਨੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਓਙ੍ਕਾਰੋ ਗੁਣ ਏਵ ਚ । ਸ੍ਵਰਾਃ ਸਪ੍ਤ ਸ਼ਰਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸੁਵ੍ਰਤ ।। ੨੧.

ਗਾਯਤਰੀ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁ ਹੈ, ਓਂਕਾਰ ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਤ ਸੁਰ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰ ਹਨ, ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤ, ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹੈ।

ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਸਾਮਗ੍ਰੀਂ ਦੇਵਦੇਵਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਜਗਾਮ ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞਾਯ ਕੋਪਾਦ੍ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ।। ੨੧.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।

ਗਚ੍ਛਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਅਮ੍ਬਰਾਙ੍ਗਿਰਸਂ ਨਯਤ੍ । ऋਤ੍ਵਿਜਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਨਿਚਯੋ ਨष੍ਟੋ ਰੁਦ੍ਰਾਗਮੇ ਤਦਾ ।। ੨੧.

ਜਦ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਅੰਬਰ ਵਿਚ ਅੰਗੀਰਸਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਗੇ ਵਧਿਆ, ਤਾਂ ਰੁਦਰ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਪੰਡਿਤਾਂ ਦੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦਾ ਜਥਾ ਗੁਆਚ ਗਿਆ।

ਵਿਪਰੀਤਮਿਦਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ऋਤ੍ਵਿਜਃ । ਊਚੁਃ ਸਂਨਹ੍ਯਤਾਂ ਦੇਵਾ ਮਹਦ੍ ਵੋ ਭਯਮਾਗਤਮ੍ ।। ੨੧.

ਇਹ ਉਲਟਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪੰਡਿਤਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਦੇਵਤੇ ਹਥਿਆਰ ਚੱਕ ਲਓ, ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਖਤਰਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'

ਕਸ਼੍ਚਿਦਾਯਾਤਿ ਬਲਵਾਨਸੁਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਿਰ੍ਮਿਤਃ । ਯਜ੍ਞਭਾਗਾਰ੍ਥਮੇਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਰਤੌ ਪਰਮਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ।। ੨੧.

'ਕੋਈ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ ਯਜਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਲਈ, ਜੋ ਇਸ ਕਰਤਬ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਊਚੁਰ੍ਮਾਤਾਮਹਂ ਤਦਾ । ਦਕ੍ਸ਼ ਤਾਤ ਕਿਮਤ੍ਰਾਸ੍ਮਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ ।। ੨੧.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰਖ ਦਾਦਾ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਦਕਸ਼ ਜੀ, ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।'

ਦਕ੍ਸ਼ ਉਵਾਚ । ਗृਹ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਦ੍ਰੁਤਮਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੋऽਤ੍ਰ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤਦਾ ਦੇਵੈਰ੍ਵਿਵਿਧਾਯੁਧਧਾਰਿਭਿਃ । ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯਾਨੁਚਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਮ੍ ।। ੨੧.

ਦਕਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹਥਿਆਰ ਤੁਰੰਤ ਚੱਕ ਲਓ, ਇੱਥੇ ਜੰਗ ਲੜੀ ਜਾਵੇ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੀ।

ਤਤ੍ਰ ਵੇਤਾਲਭੂਤਾਨਿ ਕੂष੍ਮਾਣ੍ਡਾ ਗ੍ਰਹਪੂਤਨਾਃ । ਯੁਯੁਧੁਰ੍ਲੋਕਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਧਰਾਣਿ ਚ ।। ੨੧.

ਉਥੇ ਵੇਤਾਲ, ਭੂਤ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ, ਗ੍ਰਹ ਤੇ ਪੂਤਨਾਵਾਂ, ਸਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜੇ।

ਦੇਵਾ ਰੌਦ੍ਰਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਨਿਰਸਨ੍ਤੋ ਯਮਾਲਯਮ੍ । ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਃ ਸਾਯਕਾਨ੍ ਘੋਰਾਨਸੀਂਸ਼੍ਚ ਸਪਰਸ਼੍ਵਧਾਨ੍ ।। ੨੧.

ਦੇਵਤੇ, ਰੌਦਰ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਭਜਾ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਸੁੱਟਦੇ ਸਨ।

ਭੂਤਾਨ੍ਯਪਿ ਮृਧੇ ਧੋਰਾਣ੍ਯੁਲ੍ਮੁਕੈਰਸ੍ਥਿਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਾਨ੍ ਮृਧੇ ਰੋषਾਦ੍ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਰਤੋ ਬਲਾਤ੍ ।। ੨੧.

ਭੂਤ ਵੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਲੱਕੜ, ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਭੀਮਰੂਪਿਣਿ । ਰੁਦ੍ਰੋ ਭਗਸ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰੇ ਤੁ ਬਿਭੇਦੈਕੇषੁਣਾ ਮृਧੇ ।। ੨੧.

ਫਿਰ, ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਵਿਚ, ਰੁਦਰ ਨੇ ਭਗਾ ਦੇ ਅੱਖ ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ।

ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਰਪਾਤੇਨ ਨष੍ਟਨੇਤ੍ਰਂ ਭਗਂ ਤਦਾ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਸ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਪੂषਾ ਰੁਦ੍ਰਮਯੋਧਯਤ੍ ।। ੨੧.

ਜਦ ਰੁਦਰ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਭਗਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਪੂਸ਼ਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰੁਦਰ ਨਾਲ ਲੜ ਪਿਆ।

ਸृਜਨ੍ਤਮਿषੁਜਾਲਾਨਿ ਪੂषਣਂ ਤੁ ਮਹਾਮृਧੇ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰੋऽਸ੍ਯ ਦਨ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਚਕਰ੍षਂ ਪਰਵੀਰਹਾ ।। ੨੧.

ਜਦ ਰੁਦਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪੂਸ਼ਾ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।

ਤਸ੍ਯ ਦਨ੍ਤਾਂਸ੍ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੂष੍ਣੋ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਪਾਤਿਤਾਨ੍ । ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਵਸਵੋ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਵੇਕਾਦਸ਼ ਦ੍ਰੁਤਮ੍ ।। ੨੧.

ਜਦ ਪੂਸ਼ਾ ਦੇ ਦੰਦ ਰੁਦਰ ਨੇ ਢਾਹ ਦਿੱਤੇ, ਤਾਂ ਵਸੁ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਤੇ ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦਰ ਵੀ ਜਲਦੀ ਚਲੇ ਗਏ।

ਤਾਨ੍ ਭਗ੍ਨਾਨ੍ ਸਹਸਾ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਆਦਿਤ੍ਯਾਵਰਜੋ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਸ੍ਵਬਲਂ ਤਦਾ ।। ੨੧.

ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਹਾਰ ਕੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।

ਕ੍ਵ ਯਾਤ ਪੌਰੁषਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਰ੍ਪਂ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੇਵ ਚ । ਵ੍ਯਵਸਾਯਂ ਕੁਲਂ ਭੂਤਿਂ ਕਥਂ ਨ ਸ੍ਮਰ੍ਯਤੇ ਦ੍ਰੁਤਮ੍ ।। ੨੧.

'ਤੁਹਾਡਾ ਮਰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਜੋਸ਼ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਛੱਡ ਕੇ? ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਨਿਸ਼ਚਾ, ਵੰਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਾਨ ਕਿਉਂ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਯਾਦ ਕਰਦੇ?'

ਪਰਮੇष੍ਠਿਗੁਣੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਲਘੁਵਦ੍ਭੀਤਿਤਃ ਪੁਰਾ । ਨਮਸ੍ਕਂ ਕੁਰੁਤੇ ਮੋਘਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪਦ੍ਮਜਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ।। ੨੧.

'ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਖੁਦ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਅਰਥ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਰੁਤ੍ਮਨ੍ਤਮਾਰੁਰੋਹ ਹਰਿਸ੍ਤਦਾ । ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਾਣਿਃ ਪੀਤਵਾਸਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ।। ੨੧.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।

ਤਤੋ ਹਰਿਹਰਂ ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਲ੍ਲੋਮਹਰ੍षਣਮ੍ । ਰੁਦ੍ਰਃ ਪਾਸ਼ੁਪਤਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਹਰਿਮੋਜਸਾ । ਹਰਿਰ੍ਨਾਰਾਯਣਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਰੁਦ੍ਰਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਕੋਪਵਾਨ੍ ।। ੨੧.

ਫਿਰ ਹਰੀ ਤੇ ਹਰਾ ਵਿਚਕਾਰ ਐਸਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ ਕਿ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਣ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਪਾਸੁਪਤ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਹਰੀ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।

ਨਾਰਾਯਣਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਮੁਭੇऽਸ੍ਤ੍ਰੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਰੋषਿਤੇ । ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਭृਸ਼ਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪਰਸ੍ਪਰਜਿਘਾਂਸਯਾ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤੁ ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਤ੍ ਤਦਾ ।। ੨੧.

ਨਾਰਾਇਣ ਤੇ ਪਾਸੁਪਤ ਦੋਵੇਂ ਅਸਤਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਟਕਰਾਏ; ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਲੜੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਜੰਗ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਚੱਲੀ।

ਤਤ੍ਰੈਕਂ ਮੁਕੁਟੋਦ੍ਬਦ੍ਧਂ ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਨ੍ਯਂ ਜਟਜਾਲਕਮ੍ । ਏਕਂ ਪ੍ਰਧ੍ਮਾਪਯਚ੍ਛਙ੍ਖਮਨ੍ਯਡੁਮਰੁਕਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ।। ੨੧.

ਉਥੇ, ਇਕ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮਕੁਟ ਤੇ ਜਟਾਂ ਬੰਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ; ਇਕ ਨੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਦੂਜੇ ਨੇ ਸੋਹਣੀ ਡੁਮਰੂ ਵਜਾਇਆ।

ਏਕਂ ਖਙ੍ਗਕਰਂ ਤਤ੍ਰ ਤਥਾऽਨ੍ਯਂ ਦਣ੍ਡਧਾਰਿਣਮ੍ । ਏਕਂ ਕੌਸ੍ਤੁਭਦੀਪ੍ਤਾਙ੍ਗਮਨ੍ਯਂ ਭੂਤਿਵਿਭੂषਿਤਮ੍ ।। ੨੧.

ਇਕ ਨੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਡੰਡਾ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ; ਇਕ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਏਕਂ ਗਦਾਂ ਭ੍ਰਾਮਯਤਿ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਦਣ੍ਡਮੇਵ ਚ । ਏਕਂ ਸ਼ੋਭਤਿ ਕਣ੍ਠਸ੍ਥੈਰ੍ਮਣਿਭਿਸ੍ਤ੍ਵਸ੍ਥਿਭਿਃ ਪਰਮ੍ । ਏਕਂ ਪੀਤਾਮ੍ਬਰਂ ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਸਰ੍ਪਮੇਖਲਮ੍ ।। ੨੧.

ਇਕ ਗਦਾ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਡੰਡਾ; ਇਕ ਦੀ ਗਰਦਨ ਮਣਕਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਦੀ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ; ਇਕ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਸੱਪ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਏਵਂ ਤੌ ਸ੍ਪਰ੍ਦ੍ਧਿਨਾਵਸ੍ਤ੍ਰੌ ਰੌਦ੍ਰਨਾਰਾਯਣਾਤ੍ਮਕੌ । ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਾਤਿਸ਼ਯੋਪੇਤੌ ਤਦਾਲੋਕ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਃ ।। ੨੧.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਰੂਪ, ਵੱਡੀ ਰੁਖਾਈ ਤੇ ਵਿਰੋਧ ਨਾਲ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਪਿਤਾਮਹ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।

ਉਵਾਚ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਾਮਸ੍ਤ੍ਰੌ ਸ੍ਵਸ੍ਵਭਾਵੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤੌ । ਏਵਂ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚੋਕ੍ਤੌ ਸ਼ਾਨ੍ਤਭਾਵਂ ਪ੍ਰਜਗ੍ਮਤੁਃ ।। ੨੧.

ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਸਤਰ ਹਟਾਓ, ਓ ਸਚੇ ਮਨ ਵਾਲੋ।' ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ।