ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਵਾਪਿ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕਥਂ ਗੁਣਕਰਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਇੱਥੇ ਕੰਮ ਕਰ ਵੀ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਵੇਗਾ?
ਸ਼ੁਭਂ ਸਾਨੁਨਯਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਗੁਣਵਤ੍ਸਲਃ
ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਚੰਗੀਆਂ ਤੇ ਨਰਮ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਾਨੀਯਸ੍ਯ ਤੁ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇਨ ਸਨ੍ਨਿਕृष੍ਟੇਨ ਸੁਨ੍ਦਰਿ 208.
ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨੇੜੇ, ਸੋਹਣੀਏ,
ਅਯਂ ਗृਹੋ ਮਹਾਦੇਵਿ ਨ ਚ ਬਾਧਾऽਤ੍ਰ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਇਹ ਘਰ ਹੈ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਤਕਲੀਫ ਨਹੀਂ।
ਵਿਯਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਤਥੋਗ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਵਿਤਾ ਤਪਤੇ ਸਦਾ
ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਸਦਾ ਤੇਜ਼ ਸੂਰਜ ਤਪਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧੋ ਦਾਰੁਣੋ ਘਰ੍ਮਃ ਕਾਲਸ਼੍ਚੈਵਾਤਿਦਾਰੁਣਃ
ਤਾਪ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੌਸਮ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੌ ਤਾਮ੍ਰਤਲੌ ਪਾਦੌ ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਨ੍ਤਾਪਮਾਗਤੌ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ, ਨਰਮ ਤੇ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੇ, ਉਥੇ ਤਾਪ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ ਹਨ।
ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪਾਦਾ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਤਾਪਯਨ੍ਤ੍ਯਗ੍ਨਿਸਨ੍ਨਿਭਾਃ
ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੈਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦੇ ਹਨ।
ਤृषਿਤਾਸ੍ਮਿ ਮਹਾਰਾਜ ਭृਸ਼ਮੁष੍ਣੇਨ ਪੀਡਿਤਾ
ਮੈਂ ਪਿਆਸੀ ਹਾਂ, ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਤਿਤਾ ਦੇਵੀ ਵਿਹ੍ਵਲਾ ਦੁਃਖਪੀਡਿਤਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੁਖ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁ ਸੂਰ੍ਯਃ ਕੋਪੇਨ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਡਿੱਗੀ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ।
ਦਿਵਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪਤਿਤੋ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਅਸਮਾਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇਜਸਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਕਿਮਰ੍ਥਮਿਹ ਤੇਜਸ੍ਵਿਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਣ੍ਡਲਮਾਗਤਃ 208.
ਤੇਜਸਵੀ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਡਲ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ?
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਂ ਰਾਜਾਨਂ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸਾਨੁਨਯੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਸਾਂਤਿ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ:
ਤਤੋऽਹਂ ਪਤਿਤੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਵ ਕਾਰ੍ਯਾਨੁਸ਼ਾਸਨਃ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹਾਂ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਵਾ ਨ ਕਾਚਿਦਿਹ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿਚ, ਇੱਥੇ ਐਸਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਅਹੋ ਧੈਰ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਤਵੈਵਂ ਸ਼ਂਸਿਤਾ ਗੁਣਾਃ
ਵਾਹ, ਤੇਰਾ ਹੌਸਲਾ ਤੇ ਤਾਕਤ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਸਚਮੁਚ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਨੁਰੂਪਾ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਚ ਤਪਸਾ ਚ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ
ਉਹ ਯੋਗ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ ਹੈ।
ਸਦृਸ਼ੀ ਤੇ ਮਹਾਭਾਗ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਯਥਾ ਸ਼ਚੀ
ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਮਹਾਬਾਗ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸ਼ਚੀ।
ਅਨੁਰੂਪਃ ਸੁਰੂਪੋ ਵਾ ਯਤੋ ਜਾਤਃ ਸੁਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ
ਉਹ ਯੋਗ ਹੈ, ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਹ ਜਨਮੀ, ਉਹ ਵੀ ਚੰਗਾ ਸੰਭਾਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕੁਰੁष੍ਵ ਦਯਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਯਥਾ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ ਖੇਤ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ।
ਉਪਾਨਹੌ ਚ ਛਤ੍ਰਂ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਲਂਕਾਰ ਭੂषਿਤਮ੍ 208.
ਉਹ ਜੁੱਤੀਆਂ ਤੇ ਛਤਰੀ, ਜੋ ਇਲਾਹੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਉਪਭੋਕ੍ਤੁਂ ਸੁਖਸ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਇਹ ਸਭ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਲਈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਵਧੀਆ ਪੁੰਨ ਦੇ ਲਈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਥਾ ਤਤ੍ਕृਤਵਾਨ੍ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਥੇ ਹੀ ਉਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸਾਪ੍ਯਾਯਿਤਾ ਦੇਵੀ ਤੋਯੇਨ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਫਿਰ, ਚੰਗੀ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤਾਜ਼ਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਦੇਵੀ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਾ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਹ ਅਜੋਬਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁੱਲ ਗਈਆਂ।
ਏਤਨ੍ਮੇ ਸਂਸ਼ਯਂ ਰਾਜਨ੍ਕਥਯਸ੍ਵ ਤਪੋਧਨ ਏष ਦੇਵੋ ਮਹਾਦੇਵਿ ਵਿਵਸ੍ਵਾਨ੍ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਦੱਸੋ, ਤਪਸਵੀ; ਇਹ ਦੇਵਤਾ, ਮਹਾਦੇਵੀ, ਨਾਮ ਤੋਂ ਵਿਵਸਵਾਨ ਹੈ।
ਤਵਾਨੁਕਮ੍ਪਯਾ ਦੇਵਿ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਕਾਸ਼ਮਿਹਾਗਤਃ
ਦੇਵੀ, ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਇਆ।
ਕਰਵਾਣ੍ਯਸ੍ਯ ਕਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਜ੍ਞਾਯਤਾਮਸ੍ਯ ਵਾਚ੍ਛਿਤਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਹੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂ, ਉਹ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਭਗਵਨ੍ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?'