ਆਯਸਂ ਤ੍ਰਾਪੁषਂ ਤਾਮ੍ਰਂ ਰਾਜਤਂ ਕਾਂਚਨਂ ਤਥਾ
ਲੋਹਾ, ਟਿਨ, ਤਾਂਬਾ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਸੋਨਾ ਵੀ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਨ।
ਨਨੁ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵਿ ਕਿਂਚਿਦ੍ਧੈਮਂ ਨ ਚਾਯਸਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਸੋਨੇ ਦਾ ਤਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਲੋਹਾ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਮਹਾਦੇਵੀ ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸੁਸ਼ੋਭਨਾ 208.
ਉਸ ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਰਾਣੀ,
ਗਚ੍ਛ ਰਾਜਨ੍ਯਥਾਕਾਮਮਨੁਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪृष੍ਠਤਃ
ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਵਾਂਗੀ।
ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਚ ਦੇਵੀ ਚ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਮृਗਯਤਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਤੇ ਰਾਣੀ, ਦੋਵੇਂ ਖੇਤ ਲੱਭਣ ਲਈ ਨਿਕਲੇ।
ਇਦਂ ਭਦ੍ਰਂ ਮਮ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਾਸ੍ਸ੍ਵਾਤ੍ਰ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਸੁਭਕ ਖੇਤ ਹੈ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਇੱਥੇ ਬੈਠ ਜਾ।
ਅਹਂ ਛਿਨਦ੍ਮਿ ਵੈ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਮੇਤਾਞ੍ਛੋਧਯ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਕੱਟਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਪਿਆਰੀਏ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਮਹਾਦੇਵੀ ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਤਪੋਧਨ
ਉਸ ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਰਾਣੀ,
ਵृਕ੍ਸ਼ੋऽਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸੌਵਰ੍ਣੋ ਗੁਲ੍ਮ ਏਵ ਚ
ਇੱਥੇ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦਾ ਦਰਖ਼ਤ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਘਣੀ ਬੂਟੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕਥਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਕਰਿष੍ਯਾਵੋ ਹृਦ੍ਰੋਗਸ੍ਯ ਤੁ ਕਾਰਕਮ੍
ਇੱਥੇ ਅਸੀਂ ਖੇਤ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਈਏ, ਜੋ ਦਿਲ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ?
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਵਾਪਿ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕਥਂ ਗੁਣਕਰਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਇੱਥੇ ਕੰਮ ਕਰ ਵੀ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਵੇਗਾ?
ਸ਼ੁਭਂ ਸਾਨੁਨਯਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਗੁਣਵਤ੍ਸਲਃ
ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਚੰਗੀਆਂ ਤੇ ਨਰਮ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਾਨੀਯਸ੍ਯ ਤੁ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇਨ ਸਨ੍ਨਿਕृष੍ਟੇਨ ਸੁਨ੍ਦਰਿ 208.
ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨੇੜੇ, ਸੋਹਣੀਏ,
ਅਯਂ ਗृਹੋ ਮਹਾਦੇਵਿ ਨ ਚ ਬਾਧਾऽਤ੍ਰ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਇਹ ਘਰ ਹੈ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਤਕਲੀਫ ਨਹੀਂ।
ਵਿਯਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਤਥੋਗ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਵਿਤਾ ਤਪਤੇ ਸਦਾ
ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਸਦਾ ਤੇਜ਼ ਸੂਰਜ ਤਪਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧੋ ਦਾਰੁਣੋ ਘਰ੍ਮਃ ਕਾਲਸ਼੍ਚੈਵਾਤਿਦਾਰੁਣਃ
ਤਾਪ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੌਸਮ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੌ ਤਾਮ੍ਰਤਲੌ ਪਾਦੌ ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਨ੍ਤਾਪਮਾਗਤੌ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ, ਨਰਮ ਤੇ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੇ, ਉਥੇ ਤਾਪ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ ਹਨ।
ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪਾਦਾ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਤਾਪਯਨ੍ਤ੍ਯਗ੍ਨਿਸਨ੍ਨਿਭਾਃ
ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੈਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦੇ ਹਨ।
ਤृषਿਤਾਸ੍ਮਿ ਮਹਾਰਾਜ ਭृਸ਼ਮੁष੍ਣੇਨ ਪੀਡਿਤਾ
ਮੈਂ ਪਿਆਸੀ ਹਾਂ, ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਤਿਤਾ ਦੇਵੀ ਵਿਹ੍ਵਲਾ ਦੁਃਖਪੀਡਿਤਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੁਖ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁ ਸੂਰ੍ਯਃ ਕੋਪੇਨ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਡਿੱਗੀ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ।
ਦਿਵਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪਤਿਤੋ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਅਸਮਾਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇਜਸਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਕਿਮਰ੍ਥਮਿਹ ਤੇਜਸ੍ਵਿਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਣ੍ਡਲਮਾਗਤਃ 208.
ਤੇਜਸਵੀ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਡਲ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ?
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਂ ਰਾਜਾਨਂ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸਾਨੁਨਯੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਸਾਂਤਿ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ:
ਤਤੋऽਹਂ ਪਤਿਤੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਵ ਕਾਰ੍ਯਾਨੁਸ਼ਾਸਨਃ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹਾਂ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਵਾ ਨ ਕਾਚਿਦਿਹ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿਚ, ਇੱਥੇ ਐਸਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਅਹੋ ਧੈਰ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਤਵੈਵਂ ਸ਼ਂਸਿਤਾ ਗੁਣਾਃ
ਵਾਹ, ਤੇਰਾ ਹੌਸਲਾ ਤੇ ਤਾਕਤ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਸਚਮੁਚ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਨੁਰੂਪਾ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਚ ਤਪਸਾ ਚ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ
ਉਹ ਯੋਗ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ ਹੈ।
ਸਦृਸ਼ੀ ਤੇ ਮਹਾਭਾਗ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਯਥਾ ਸ਼ਚੀ
ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਮਹਾਬਾਗ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸ਼ਚੀ।
ਅਨੁਰੂਪਃ ਸੁਰੂਪੋ ਵਾ ਯਤੋ ਜਾਤਃ ਸੁਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ
ਉਹ ਯੋਗ ਹੈ, ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਹ ਜਨਮੀ, ਉਹ ਵੀ ਚੰਗਾ ਸੰਭਾਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।