ਸਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤੁ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਾ ਸਾਧਯਨ੍ਤੀ ਸ਼ੁਭਾਙ੍ਗਨਾ
ਉਹ ਰਥ 'ਚ ਖੜੀ, ਸੋਹਣੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰੀ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤੋਵਾਚ ਮੈਵਮੀਰ੍षਾਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਤਪਸ੍ਵਿਸੁ ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ
ਪਤਿਵਰਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਜੋ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉੱਤੇ ਈਰਖਾ ਨਾ ਕਰ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਗੋਚਰ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਤਤਂ ਪੂਜ੍ਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ 208.
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹਨ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਂ ਕਰ੍ਮ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੂਜਾ ਮਨਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਤੂੰ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੁਧੀਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪਦਾ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਯਾਤਾ ਗਗਨੇ ਦृष੍ਟਾ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸੌਦਾਮਿਨੀ ਯਥਾ
ਉਹ ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ।
ਅਬ੍ਰਵੀਨ੍ਨਾਰਦਸ੍ਤਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਤਥਾਗਤਮ੍
ਉਥੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਏ ਹੋਏ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਪੂਜਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ ਹਿਤਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਾ ਪੁਨਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਸਤਕਾਰਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸੁਭ ਲਾਭ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਚਲੀ ਗਈ—
ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਮੇ
ਇਸ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ।
ਯਮ ਉਵਾਚ ਏषਾ ਮਯਾ ਯਥਾ ਤਾਤ ਪੂਜਿਤਾਪਿ ਚ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ
ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਕਾਰਿਆ ਸੀ—
ਪੁਰਾ ਕृਤਯੁਗੇ ਤਾਤ ਨਿਮਿਰ੍ਨਾਮ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਨਿਮਿ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਿਥਿਰ੍ਨਾਮ ਜਨਨਾਜ੍ਜਨਕੋऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਥਿ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਜਨਕਾ ਜਨਮਿਆ।
ਸਾ ਚਾਪ ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮਾਣਿ ਪਤਿਭਕ੍ਤਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਉਹ ਪਤਿ-ਭਗਤ, ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਰਤੀ ਨਿਭੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸੋऽਪਿ ਰਾਜਾ ਮਹਾਭਾਗਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਃ 208.
ਉਹ ਰਾਜਾ ਵੀ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਯ ਇਮਾਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪਰਿਪਾਲਯਨ੍
ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਵਵਰ੍ष ਸਤਤਂ ਦੇਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੀਂਹ ਪਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਰੁਜਾਰ੍ਤ੍ਤੋ ਦੁਃਖਿਤੋऽਪਿ ਵਾ
ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਨਾ ਰੋਗੀ, ਨਾ ਦੁੱਖੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਦਾਸ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਉਵਾਚ ਰਾਜ੍ਞੀ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਨਯਾਤ੍ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਿਤਂ ਵਚਃ
ਰਾਣੀ ਨੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਦਰਯੋਗ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਰਾਜ੍ਞ੍ਯੁਵਾਚ ਯਦਸ੍ਤਿ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਦ੍ਗृਹੇ ਚ ਤੇ
ਰਾਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਾਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਧਨ ਹੈ—
ਵਿਨਿਯੁਕ੍ਤਂ ਤੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਤੁ ਤਥਾ ਤ੍ਵਯਾ
ਉਹ ਸਾਰਾ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿਆ ਹੈ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਨ੍ਨਿਯਮਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪੁष੍ਪਮੂਲ੍ਯਂ ਚ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਃ
ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਦੀ ਕੀਮਤ ਵੀ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ।
ਨ ਚੈਵ ਵਾਰ੍षਿਕਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਭਾਜਨਸ੍ਯ ਚ
ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਸਾਲਾਨਾ ਆਮਦਨ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕੋਈ ਭਾਂਡਾ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਯਤ੍ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾ ਵਾਪਿ ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਨਰਾਧਿਪ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੱਸ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ।
ਰਾਜੋਵਾਚ ਨ ਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵਿ ਤਵ ਚੈਵ ਜਨਸ੍ਯ ਚ ।। 208.
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਰਾਣੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਦਿ ਮੇ ਮਨ੍ਯਸੇ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਤੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਪਿਆਰੀ।
ਕੁਦ੍ਦਾਲੇਨ ਹਿ ਕਾष੍ਠੇਨ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਵੈ ਕੁਰ੍ਮਹੇ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਪਿਆਰੀਏ, ਅਸੀਂ ਲੱਕੜ ਦੀ ਕਲ੍ਹੀ ਨਾਲ ਖੇਤ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞੀ ਰਾਜਾਨਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਅਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਚ ਗਜਾਨਾਂ ਚ ਸੈਰਿਭਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਰਾਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਉਠਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋ,
ਉष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਮਹਿषਾਣਾਂ ਚ ਖਰਾਣਾਂ ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਉਠਾਂ, ਮਹਿਸਾਂ ਅਤੇ ਗਧਿਆਂ ਦੀ ਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ,
ਰਾਜੋਵਾਚ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਯੇ ਭृਤ੍ਯਾ ਮੇ ਵਰਾਨਨੇ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੇ ਨੌਕਰ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਮੁਖ ਵਾਲੀ।
ਬਲੀਵਰ੍ਦਾਃ ਖਰਾ ਅਸ਼੍ਵਾ ਗਜਾ ਉष੍ਟ੍ਰਾ ਹ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਬਲਦ, ਗਧੇ, ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਉਠ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹਨ।