ਯਮ ਉਵਾਚ ਯਨ੍ਮਯਾ ਹੀਦृਸ਼ਂ ਦृष੍ਟਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਤਨ੍ਮਹਾਮੁਨੇ
ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਜੀ, ਸੁਣੋ, ਜੋ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।
ਯਾਯਾਵਰਾਸ੍ਤੁ ਯੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਉਞ੍ਛਵृਤ੍ਤਿਪਰਾਯਣਾਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਘੁੰਮਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾ ਦੀ ਜੀਵਨ-ਵਿਧੀ ਉਛਲ-ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਹੈ,
ਅਤਿਥਿਪ੍ਰਿਯਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਤ੍ਯਯੁਕ੍ਤਾ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਆਉਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਚੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ,
ਨ ਚ ਮਾਮੁਪਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਨ ਚੈਵ ਵਸ਼ਗਾ ਮਮ 208.
ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧੈਰ੍ਵਿਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗਾ ਮਾਲ੍ਯਭੂषਿਤਵਾਸਸਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਤੇ ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਮृਤ੍ਯੋ ਤਿष੍ਠਸਿ ਕਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਕੋ ਵਾ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍
ਮੌਤ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਲਈ ਖੜਾ ਹੈਂ? ਮੌਤ ਕੌਣ ਹੈ ਤੇ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ?
ਲੋਭਾਸਕ੍ਤਾਨ੍ਸਦਾ ਹਂਸਿ ਪਾਪਿष੍ਠਾਨ੍ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਜਿਤਾਨ੍
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ ਜੋ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਫਸੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਾਪੀ ਹਨ ਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਹਨ।
ਨਿਗ੍ਰਹਾਨੁਗ੍ਰਹੌ ਨਾਪਿ ਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਯੌ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਵਿਮਾਨੇਨ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਜੀਵ ਆਸਮਾਨੀ ਰਥ 'ਚ ਆ ਗਿਆ।
ਮਹਤਾ ਤੂਰ੍ਯਘੋषੇਣ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਸੁਹਣੀ ਦਿੱਖ ਵਾਲੀ, ਆ ਪਹੁੰਚੀ।
ਸਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤੁ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਾ ਸਾਧਯਨ੍ਤੀ ਸ਼ੁਭਾਙ੍ਗਨਾ
ਉਹ ਰਥ 'ਚ ਖੜੀ, ਸੋਹਣੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰੀ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤੋਵਾਚ ਮੈਵਮੀਰ੍षਾਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਤਪਸ੍ਵਿਸੁ ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ
ਪਤਿਵਰਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਜੋ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉੱਤੇ ਈਰਖਾ ਨਾ ਕਰ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਗੋਚਰ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਤਤਂ ਪੂਜ੍ਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ 208.
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹਨ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਂ ਕਰ੍ਮ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੂਜਾ ਮਨਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਤੂੰ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੁਧੀਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪਦਾ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਯਾਤਾ ਗਗਨੇ ਦृष੍ਟਾ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸੌਦਾਮਿਨੀ ਯਥਾ
ਉਹ ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ।
ਅਬ੍ਰਵੀਨ੍ਨਾਰਦਸ੍ਤਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਤਥਾਗਤਮ੍
ਉਥੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਏ ਹੋਏ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਪੂਜਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ ਹਿਤਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਾ ਪੁਨਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਸਤਕਾਰਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸੁਭ ਲਾਭ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਚਲੀ ਗਈ—
ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਮੇ
ਇਸ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ।
ਯਮ ਉਵਾਚ ਏषਾ ਮਯਾ ਯਥਾ ਤਾਤ ਪੂਜਿਤਾਪਿ ਚ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ
ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਕਾਰਿਆ ਸੀ—
ਪੁਰਾ ਕृਤਯੁਗੇ ਤਾਤ ਨਿਮਿਰ੍ਨਾਮ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਨਿਮਿ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਿਥਿਰ੍ਨਾਮ ਜਨਨਾਜ੍ਜਨਕੋऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਥਿ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਜਨਕਾ ਜਨਮਿਆ।
ਸਾ ਚਾਪ ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮਾਣਿ ਪਤਿਭਕ੍ਤਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਉਹ ਪਤਿ-ਭਗਤ, ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਰਤੀ ਨਿਭੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸੋऽਪਿ ਰਾਜਾ ਮਹਾਭਾਗਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਃ 208.
ਉਹ ਰਾਜਾ ਵੀ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਯ ਇਮਾਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪਰਿਪਾਲਯਨ੍
ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਵਵਰ੍ष ਸਤਤਂ ਦੇਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੀਂਹ ਪਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਰੁਜਾਰ੍ਤ੍ਤੋ ਦੁਃਖਿਤੋऽਪਿ ਵਾ
ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਨਾ ਰੋਗੀ, ਨਾ ਦੁੱਖੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਦਾਸ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਉਵਾਚ ਰਾਜ੍ਞੀ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਨਯਾਤ੍ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਿਤਂ ਵਚਃ
ਰਾਣੀ ਨੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਦਰਯੋਗ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਰਾਜ੍ਞ੍ਯੁਵਾਚ ਯਦਸ੍ਤਿ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਦ੍ਗृਹੇ ਚ ਤੇ
ਰਾਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਾਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਧਨ ਹੈ—
ਵਿਨਿਯੁਕ੍ਤਂ ਤੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਤੁ ਤਥਾ ਤ੍ਵਯਾ
ਉਹ ਸਾਰਾ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿਆ ਹੈ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਨ੍ਨਿਯਮਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪੁष੍ਪਮੂਲ੍ਯਂ ਚ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਃ
ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਦੀ ਕੀਮਤ ਵੀ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ।