ਪਾਯਸੇਨ ਵਪੁਃਪੁष੍ਟਿਂ ਕृਸਰਾਤ੍ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਸੌਮ੍ਯਤਾਮ੍
ਖੀਰ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਘਿਉ ਵਾਲਾ ਚੌਲ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨਰਮ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਥੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਮਾਨਂ ਤੁ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਚੈਵ ਮਾਨਵਃ
ਰਥ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਉਡਣ ਵਾਲਾ ਵਾਹਨ ਤੇ ਪਲਕੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਅਭਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਅਭੈ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਸੁਖ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਸਂਸਾਰਚਕ੍ਰੇ ਪੁਰੁषਵਿਲੋਭਨਂ ਨਾਮ ਸਪ੍ਤਾਧਿਕਦ੍ਵਿਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਭੁਲਾਵਾ ਨਾਮਕ ਦੋ ਸੌ ਸੱਤਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਪਤਿਵ੍ਰਤੋਪਾਖ੍ਯਾਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਕਾਲਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਨ੍
ਹੁਣ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ: ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ—
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤਪਸਾ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸਪਤ੍ਨੀਕਾਃ ਸਬਾਨ੍ਧਵਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਸਿਧ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ—
ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਭਾਤੇਜੋਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਰਾਜਾ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੀਲਾ ਪੈ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਤੇਜ ਲਹਿ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਂ ਤਥਾ ਨਿष੍ਪ੍ਰਭਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਤਪੋਧਨਃ
ਜਦੋਂ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇੰਝ ਨਿਰਾਸ ਤੇ ਬੇਰੰਗ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ।
ਅਪਿ ਤ੍ਵਂ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਸ੍ਤੁ ਪਸ਼ੋਃ ਪਤਿਰਿਵਾਪਰਃ
ਤੂੰ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਮਾਲਕ ਹੋਵੇ।
ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਯਥਾ ਨਾਗਃ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਤਪ੍ਯਸੇ
ਤੂੰ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹੰਝੀਆਂ ਕਿਉਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਦੁਖੀ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ?
ਯਮ ਉਵਾਚ ਯਨ੍ਮਯਾ ਹੀਦृਸ਼ਂ ਦृष੍ਟਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਤਨ੍ਮਹਾਮੁਨੇ
ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਜੀ, ਸੁਣੋ, ਜੋ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।
ਯਾਯਾਵਰਾਸ੍ਤੁ ਯੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਉਞ੍ਛਵृਤ੍ਤਿਪਰਾਯਣਾਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਘੁੰਮਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾ ਦੀ ਜੀਵਨ-ਵਿਧੀ ਉਛਲ-ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਹੈ,
ਅਤਿਥਿਪ੍ਰਿਯਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਤ੍ਯਯੁਕ੍ਤਾ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਆਉਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਚੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ,
ਨ ਚ ਮਾਮੁਪਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਨ ਚੈਵ ਵਸ਼ਗਾ ਮਮ 208.
ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧੈਰ੍ਵਿਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗਾ ਮਾਲ੍ਯਭੂषਿਤਵਾਸਸਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਤੇ ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਮृਤ੍ਯੋ ਤਿष੍ਠਸਿ ਕਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਕੋ ਵਾ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍
ਮੌਤ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਲਈ ਖੜਾ ਹੈਂ? ਮੌਤ ਕੌਣ ਹੈ ਤੇ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ?
ਲੋਭਾਸਕ੍ਤਾਨ੍ਸਦਾ ਹਂਸਿ ਪਾਪਿष੍ਠਾਨ੍ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਜਿਤਾਨ੍
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ ਜੋ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਫਸੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਾਪੀ ਹਨ ਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਹਨ।
ਨਿਗ੍ਰਹਾਨੁਗ੍ਰਹੌ ਨਾਪਿ ਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਯੌ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਵਿਮਾਨੇਨ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਜੀਵ ਆਸਮਾਨੀ ਰਥ 'ਚ ਆ ਗਿਆ।
ਮਹਤਾ ਤੂਰ੍ਯਘੋषੇਣ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਸੁਹਣੀ ਦਿੱਖ ਵਾਲੀ, ਆ ਪਹੁੰਚੀ।
ਸਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤੁ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਾ ਸਾਧਯਨ੍ਤੀ ਸ਼ੁਭਾਙ੍ਗਨਾ
ਉਹ ਰਥ 'ਚ ਖੜੀ, ਸੋਹਣੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰੀ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤੋਵਾਚ ਮੈਵਮੀਰ੍षਾਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਤਪਸ੍ਵਿਸੁ ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ
ਪਤਿਵਰਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਜੋ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉੱਤੇ ਈਰਖਾ ਨਾ ਕਰ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਗੋਚਰ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਤਤਂ ਪੂਜ੍ਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ 208.
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹਨ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਂ ਕਰ੍ਮ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੂਜਾ ਮਨਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਤੂੰ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੁਧੀਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪਦਾ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਯਾਤਾ ਗਗਨੇ ਦृष੍ਟਾ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸੌਦਾਮਿਨੀ ਯਥਾ
ਉਹ ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ।
ਅਬ੍ਰਵੀਨ੍ਨਾਰਦਸ੍ਤਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਤਥਾਗਤਮ੍
ਉਥੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਏ ਹੋਏ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਪੂਜਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ ਹਿਤਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਾ ਪੁਨਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਸਤਕਾਰਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸੁਭ ਲਾਭ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਚਲੀ ਗਈ—
ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਮੇ
ਇਸ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ।
ਯਮ ਉਵਾਚ ਏषਾ ਮਯਾ ਯਥਾ ਤਾਤ ਪੂਜਿਤਾਪਿ ਚ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ
ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਕਾਰਿਆ ਸੀ—
ਪੁਰਾ ਕृਤਯੁਗੇ ਤਾਤ ਨਿਮਿਰ੍ਨਾਮ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਨਿਮਿ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਸੀ।