ਰਸਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿਸਂਹਾਰਾਤ੍ ਸੌਭਾਗ੍ਯਮਨੁਜਾਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸੁਆਦਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯਨਿਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਰ੍ਭਵਤਿ ਪੁष੍ਕਲਾ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਛਤ੍ਰਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਗृਹਂ ਵਰਿष੍ਠਂ ਰਥਂ ਹ੍ਯੁਪਾਨਦ੍ਯੁਗ ਸਮ੍ਪ੍ਰਦਾਨਾਤ੍
ਛਤਰੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਘਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਜਾਂ ਰਥ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪਾਨੀਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਤृਪ੍ਤਿਰ੍ਭਵਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ
ਪਾਣੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਦੀਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਪੁष੍ਪੋਪਗਨ੍ਧਂ ਚ ਫਲੋਪਗਂਧਂ ਯਃ ਪਾਦਪਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਯ
ਜੋ ਕੋਈ ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਫਲ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਛੂਹਦਾ ਹੈ—
ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਨਪਾਨੀਯਰਸਪ੍ਰਦਾਨਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਾਨੇਵ ਰਸਪ੍ਰਦਾਨਾਤ੍
ਕਪੜੇ, ਰੋਟੀ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਮਿੱਠੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਉਹੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਆਪ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੇਭ੍ਯਃ ਸ ਭਵੇਤ੍ਸੁਰੂਪੋ ਰੋਗਾਂਸ਼੍ਚ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਲ੍ਲਭਤੇ ਨ ਜਾਤੁ 207.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕੁਝ ਰੋਗ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੇ।
ਸ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਮृਦ੍ਧਂ ਗਜਵਾਜਿਪੂਰ੍ਣਂ ਲਭੇਦਧਿष੍ਠਾਨਵਰਂ ਵਰਿष੍ਠਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਔਰਤਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਿਵਾਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗਜਂ ਤਥਾ ਗੋਵृषਭਪ੍ਰਦਾਨੈਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸੁਖਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮਾਮਨਨ੍ਤਿ
ਹਾਥੀ ਜਾਂ ਸਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਲਈ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੌਦ੍ਰੇਣ ਨਾਨਾਰਸਤृਪ੍ਤਤਾਂ ਚ ਦੀਪਪ੍ਰਦਾਨਾਦ੍ਦ੍ਯੁਤਿਮਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ
ਸ਼ਹਿਦ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਆਦਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਦੀਵਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਚਮਕ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਪਾਯਸੇਨ ਵਪੁਃਪੁष੍ਟਿਂ ਕृਸਰਾਤ੍ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਸੌਮ੍ਯਤਾਮ੍
ਖੀਰ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਘਿਉ ਵਾਲਾ ਚੌਲ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨਰਮ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਥੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਮਾਨਂ ਤੁ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਚੈਵ ਮਾਨਵਃ
ਰਥ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਉਡਣ ਵਾਲਾ ਵਾਹਨ ਤੇ ਪਲਕੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਅਭਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਅਭੈ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਸੁਖ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਸਂਸਾਰਚਕ੍ਰੇ ਪੁਰੁषਵਿਲੋਭਨਂ ਨਾਮ ਸਪ੍ਤਾਧਿਕਦ੍ਵਿਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਭੁਲਾਵਾ ਨਾਮਕ ਦੋ ਸੌ ਸੱਤਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਪਤਿਵ੍ਰਤੋਪਾਖ੍ਯਾਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਕਾਲਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਨ੍
ਹੁਣ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ: ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ—
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤਪਸਾ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸਪਤ੍ਨੀਕਾਃ ਸਬਾਨ੍ਧਵਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਸਿਧ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ—
ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਭਾਤੇਜੋਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਰਾਜਾ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੀਲਾ ਪੈ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਤੇਜ ਲਹਿ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਂ ਤਥਾ ਨਿष੍ਪ੍ਰਭਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਤਪੋਧਨਃ
ਜਦੋਂ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇੰਝ ਨਿਰਾਸ ਤੇ ਬੇਰੰਗ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ।
ਅਪਿ ਤ੍ਵਂ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਸ੍ਤੁ ਪਸ਼ੋਃ ਪਤਿਰਿਵਾਪਰਃ
ਤੂੰ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਮਾਲਕ ਹੋਵੇ।
ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਯਥਾ ਨਾਗਃ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਤਪ੍ਯਸੇ
ਤੂੰ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹੰਝੀਆਂ ਕਿਉਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਦੁਖੀ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ?
ਯਮ ਉਵਾਚ ਯਨ੍ਮਯਾ ਹੀਦृਸ਼ਂ ਦृष੍ਟਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਤਨ੍ਮਹਾਮੁਨੇ
ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਜੀ, ਸੁਣੋ, ਜੋ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।
ਯਾਯਾਵਰਾਸ੍ਤੁ ਯੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਉਞ੍ਛਵृਤ੍ਤਿਪਰਾਯਣਾਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਘੁੰਮਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾ ਦੀ ਜੀਵਨ-ਵਿਧੀ ਉਛਲ-ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਹੈ,
ਅਤਿਥਿਪ੍ਰਿਯਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਤ੍ਯਯੁਕ੍ਤਾ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਆਉਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਚੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ,
ਨ ਚ ਮਾਮੁਪਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਨ ਚੈਵ ਵਸ਼ਗਾ ਮਮ 208.
ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧੈਰ੍ਵਿਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗਾ ਮਾਲ੍ਯਭੂषਿਤਵਾਸਸਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਤੇ ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਮृਤ੍ਯੋ ਤਿष੍ਠਸਿ ਕਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਕੋ ਵਾ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍
ਮੌਤ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਲਈ ਖੜਾ ਹੈਂ? ਮੌਤ ਕੌਣ ਹੈ ਤੇ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ?
ਲੋਭਾਸਕ੍ਤਾਨ੍ਸਦਾ ਹਂਸਿ ਪਾਪਿष੍ਠਾਨ੍ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਜਿਤਾਨ੍
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ ਜੋ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਫਸੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਾਪੀ ਹਨ ਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਹਨ।
ਨਿਗ੍ਰਹਾਨੁਗ੍ਰਹੌ ਨਾਪਿ ਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਯੌ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਵਿਮਾਨੇਨ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਜੀਵ ਆਸਮਾਨੀ ਰਥ 'ਚ ਆ ਗਿਆ।
ਮਹਤਾ ਤੂਰ੍ਯਘੋषੇਣ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਸੁਹਣੀ ਦਿੱਖ ਵਾਲੀ, ਆ ਪਹੁੰਚੀ।