ਯਮ ਉਵਾਚ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਾਨਾਂ ਗਤਯੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵਾ ਪ੍ਰष੍ਟੁਮੇਵ ਵਾ
ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਅੰਜਾਮ ਵੇਖਣ ਜਾਂ ਪੁੱਛਣ ਲਈ—
ਕਿਂਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯੇਨ ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਨਰੈਃ
ਮੈਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਰਹਸ੍ਯਮਿਦਮਾਖ੍ਯਾਨਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ।
ਤਪਸਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਤਪਸਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਯਸ਼ਃ
ਤਪ ਨਾਲ ਸੁਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਤਪ ਨਾਲ ਹੀ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਵਿਜ੍ਞਾਨਮਾਰੋਗ੍ਯਂ ਰੂਪਸੌਭਾਗ੍ਯਸਮ੍ਪਦਃ
ਗਿਆਨ, ਸਮਝ, ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਦੌਲਤ—
ਏਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਮੌਨੇਨਾਜ੍ਞਾਂ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਇਹ ਸਭ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ, ਗਿਆਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਹਿਂਸਯਾ ਪਰਂ ਰੂਪਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਯਾ ਕੁਲਜਨ੍ਮ ਚ 207.
ਅਹਿੰਸਾ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁੰਦਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਦীক্ষਾ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਕੁਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪਯੋਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਦਿਵਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਜਾਯਤੇ ਦ੍ਰਵਿਣਾਢ੍ਯਤਾ
ਜੋ ਦੂਧ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਦੌਲਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਗਵਾਦ੍ਯਾਃ ਕਾਲਦੀਕ੍ਸ਼ਾਭਿਰ੍ਯੇ ਤੁ ਵਾ ਤृਣਸ਼ਾਯਿਨਃ
ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਦਿੱਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਦੇ ਹਨ—
ਕ੍ਰਤੁਯष੍ਟਾ ਦਿਵਂ ਯਾਤਿ ਚੋਪਹਾਰਂ ਚ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਜੋ ਯਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਵਰਤ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ।
ਰਸਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿਸਂਹਾਰਾਤ੍ ਸੌਭਾਗ੍ਯਮਨੁਜਾਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸੁਆਦਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯਨਿਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਰ੍ਭਵਤਿ ਪੁष੍ਕਲਾ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਛਤ੍ਰਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਗृਹਂ ਵਰਿष੍ਠਂ ਰਥਂ ਹ੍ਯੁਪਾਨਦ੍ਯੁਗ ਸਮ੍ਪ੍ਰਦਾਨਾਤ੍
ਛਤਰੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਘਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਜਾਂ ਰਥ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪਾਨੀਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਤृਪ੍ਤਿਰ੍ਭਵਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ
ਪਾਣੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਦੀਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਪੁष੍ਪੋਪਗਨ੍ਧਂ ਚ ਫਲੋਪਗਂਧਂ ਯਃ ਪਾਦਪਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਯ
ਜੋ ਕੋਈ ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਫਲ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਛੂਹਦਾ ਹੈ—
ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਨਪਾਨੀਯਰਸਪ੍ਰਦਾਨਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਾਨੇਵ ਰਸਪ੍ਰਦਾਨਾਤ੍
ਕਪੜੇ, ਰੋਟੀ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਮਿੱਠੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਉਹੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਆਪ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੇਭ੍ਯਃ ਸ ਭਵੇਤ੍ਸੁਰੂਪੋ ਰੋਗਾਂਸ਼੍ਚ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਲ੍ਲਭਤੇ ਨ ਜਾਤੁ 207.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕੁਝ ਰੋਗ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੇ।
ਸ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਮृਦ੍ਧਂ ਗਜਵਾਜਿਪੂਰ੍ਣਂ ਲਭੇਦਧਿष੍ਠਾਨਵਰਂ ਵਰਿष੍ਠਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਔਰਤਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਿਵਾਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗਜਂ ਤਥਾ ਗੋਵृषਭਪ੍ਰਦਾਨੈਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸੁਖਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮਾਮਨਨ੍ਤਿ
ਹਾਥੀ ਜਾਂ ਸਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਲਈ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੌਦ੍ਰੇਣ ਨਾਨਾਰਸਤृਪ੍ਤਤਾਂ ਚ ਦੀਪਪ੍ਰਦਾਨਾਦ੍ਦ੍ਯੁਤਿਮਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ
ਸ਼ਹਿਦ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਆਦਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਦੀਵਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਚਮਕ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਪਾਯਸੇਨ ਵਪੁਃਪੁष੍ਟਿਂ ਕृਸਰਾਤ੍ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਸੌਮ੍ਯਤਾਮ੍
ਖੀਰ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਘਿਉ ਵਾਲਾ ਚੌਲ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨਰਮ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਥੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਮਾਨਂ ਤੁ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਚੈਵ ਮਾਨਵਃ
ਰਥ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਉਡਣ ਵਾਲਾ ਵਾਹਨ ਤੇ ਪਲਕੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਅਭਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਅਭੈ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਸੁਖ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਸਂਸਾਰਚਕ੍ਰੇ ਪੁਰੁषਵਿਲੋਭਨਂ ਨਾਮ ਸਪ੍ਤਾਧਿਕਦ੍ਵਿਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਭੁਲਾਵਾ ਨਾਮਕ ਦੋ ਸੌ ਸੱਤਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਪਤਿਵ੍ਰਤੋਪਾਖ੍ਯਾਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਕਾਲਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਨ੍
ਹੁਣ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ: ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ—
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤਪਸਾ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸਪਤ੍ਨੀਕਾਃ ਸਬਾਨ੍ਧਵਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਸਿਧ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ—
ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਭਾਤੇਜੋਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਰਾਜਾ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੀਲਾ ਪੈ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਤੇਜ ਲਹਿ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਂ ਤਥਾ ਨਿष੍ਪ੍ਰਭਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਤਪੋਧਨਃ
ਜਦੋਂ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇੰਝ ਨਿਰਾਸ ਤੇ ਬੇਰੰਗ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ।
ਅਪਿ ਤ੍ਵਂ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਸ੍ਤੁ ਪਸ਼ੋਃ ਪਤਿਰਿਵਾਪਰਃ
ਤੂੰ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਮਾਲਕ ਹੋਵੇ।
ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਯਥਾ ਨਾਗਃ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਤਪ੍ਯਸੇ
ਤੂੰ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹੰਝੀਆਂ ਕਿਉਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਦੁਖੀ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ?