ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਵਦਸਿ ਗਰ੍ਹ੍ਯਂ ਚ ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਂ ਪਰਿਪਾਲਯ
ਤੂੰ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਇਕ ਪਲ ਰੁਕ ਜਾ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤੇਤਿ ਸਾਧ੍ਵੀਤਿ ਰਹਸ੍ਯਂ ਭਾषਸੇ ਪੁਨਃ
ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ 'ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ', 'ਸਾਧਵੀ' ਆਖਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਫਿਰ ਚੁਪਚਾਪ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਆਨੀਯਤੇ ਕਥਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭੋਕ੍ਤੁਕਾਮਂ ਕਥਂ ਹਰੇ
ਉਹਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਜਦ ਉਹ ਭੋਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਹਰੀ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਧਾਰ੍ਮਿਕਾ ਯੂਯਮੇਵਾਤ੍ਰ ਅਹਮੇਕੋ ਨृਸ਼ਂਸਵਤ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ ਧਰਮੀ ਹੋ, ਤੇ ਮੈਂ ਹੀ ਇਕ ਕਠੋਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਭਵ ਸਰ੍ਪੋ ਹਿ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਸਰੀਸृਪਃ 204.
ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਸੱਪ ਬਣ ਜਾ, ਤੂੰ ਬੱਘ ਬਣ ਜਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੋਰ ਰੇਂਗਣ ਵਾਲਾ ਜਾਨਵਰ ਬਣ ਜਾ।
ਨਰਕਾਨੁਗਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਵ੍ਯਾਧਿਭੂਤਃ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯਃ ਜ੍ਵਰੋ ਭਵ ਮਹਾਘੋਰੋ ਜਲੇ ਗ੍ਰਾਹੋ ਦੁਰਾਸਦਃ
ਤੂੰ ਨਰਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਭਿਆਨਕ ਜ਼ੁਕਾਮ ਬਣ ਜਾ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣਾ ਮਗਰਮੱਛ ਬਣ ਜਾ।
ਵਾਤਵ੍ਯਾਧਿਸ੍ਤਥਾ ਘੋਰਸ੍ਤਥੈਵ ਤ੍ਵਂ ਜਲੋਦਰਃ
ਤੂੰ ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ ਵਾਲੀ ਬਿਮਾਰੀ ਬਣ ਜਾ, ਤੇ ਇੰਝ ਹੀ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਸੁਜਣ ਬਣ ਜਾ।
ਵਿਭ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵੇਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਵਿष੍ਟਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰ੍ਭਵ
ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਭਟਕਾਵਾ ਬਣ ਜਾ, ਤੇ ਮੁੜ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣ ਜਾ।
ਯਥਾਕਾਲਂ ਯਥਾਦृष੍ਟਂ ਤਾਵਤ੍ਕਾਲੋऽਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤੁ
ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਇੱਥੇ ਓਹੋ ਸਮਾਂ ਰਹਿਣ ਦੇ।
ਯੂਯਂ ਚ ਕृਤਕਰ੍ਮਾਣਸ੍ਤਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਥ
ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬ ਕਰ ਕੇ ਫਿਰ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲਵੋਗੇ।
ਵਰਾਜ੍ਞਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਯਾ ਮਯਾ ਸਮੁਦਾਹृਤਾ
ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਜੋ ਵਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੈਂ ਦੱਸੀ ਹੈ—
ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਵੈ ਚਤੂਰਾਤ੍ਰਂ षਡ੍ਰਾਤ੍ਰਂ ਦਸ਼ਰਾਤ੍ਰਕਮ੍
ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ, ਜਾਂ ਚਾਰ ਰਾਤਾਂ, ਛੇ ਰਾਤਾਂ ਜਾਂ ਦਸ ਰਾਤਾਂ—
ਕ੍ਸ਼ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਕਾਲਂ ਤਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਥ
ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲਵੋਗੇ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਯਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਕਾਲੇऽਹਂ ਯਾਵਤਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ 204.
ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਵੀ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਤਕ ਮੈਂ ਰਹਾਂ—
ਵਿਨਿਯੋਗਾ ਮਯਾ ਸੂਕ੍ਤਾ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਯਥਾਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਮੇਰੀਆਂ ਹਦਾਇਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਣੀਆਂ ਸਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸੀ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਤਥਾ ਤੁ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਮਮ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰੋ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਾਤ ऋषਿਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਬਲਵਾਨੋ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਕੋਲ ਜਾਓ।
ਯਥਾਵਾਚ੍ਯਂ ਚ ਕੁਰੁਤ ਯਥਾ ਕਾਲੋ ਨ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ ਲਵੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਮਾਂ ਹੱਥੋਂ ਨਾ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇ।
ਮਯਾਜ੍ਞਪ੍ਤਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਮृਤ੍ਯੁਨਾ ਸਹ ਸਙ੍ਗਤਃ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਯਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਰੁਦ੍ਰੋ ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਰੁਦ੍ਰ ਆਪ ਹੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਸਂਸਾਰਚਕ੍ਰੇ ਦੂਤਪ੍ਰੇषਣਂ ਨਾਮ ਚਤੁਰਧਿਕਦ੍ਵਿਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ 'ਦੂਤ ਭੇਜਣ' ਨਾਮਕ ਦੋ ਸੌ ਚਾਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭ ਫਲਾਨੁਕੀਰ੍ਤਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਇਦਮਨ੍ਯਤ੍ਪੁਰਾ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਤਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍
ਹੁਣ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮਾੜੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਇਹ ਹੋਰ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।
ਅਯਂ ਤੁ ਭਵਤਾਂ ਯਾਤੁ ਯਾਤੁ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਜਾਵੇ, ਜਾਵੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ।
ਅਯਂ ਨਾਗੋ ਭਵੇਚ੍ਛੀਘ੍ਰਮਯਂ ਤੁ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਇਹ ਸੱਪ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰੇ।
ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਤੋ ਰੁਦਤਸ਼੍ਚੈਵ ਵਦਤਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਜੋ ਦੁੱਖੀ ਹੈ, ਰੋਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ—
ਦਾਰਤ੍ਯਾਗੀ ਤ੍ਵਧਰ੍ਮਿष੍ਠਃ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਧਰਮੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਕੋਲ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਪੌਤਰੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ—
ਮੁਚ੍ਯਤਾਂ ਤ ਇਮੇ ਸਰ੍ਵੇ ਹ੍ਯਤੀਤਾਨਾਗਤਾਸ੍ਤਥਾ
ਇਹ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਜਾਂ ਅਜੇ ਆਉਣਗੇ, ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਣ।
ਆਗਮੇ ਚ ਵਿਪਤ੍ਤੌ ਚ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਾਨੁਪਾਲਕਾਃ
ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਮਾੜੇ ਵੇਲੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ—
ਬਹੁਸੁਨ੍ਦਰਨਾਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਹ੍ਯਾਦ੍ਯੇ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਮ੍
ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਔਰਤ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਧਰਮੀ ਹੈ—
ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ ਪਰਿਕ੍ਲੇਸ਼ੋ ਵਾਸੋ ਹ੍ਯਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ, ਉਸਦਾ ਟਿਕਾਣਾ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੋਵੇਗਾ।