ਸੌਭਾਗ੍ਯਪਰਮਾਸਕ੍ਤਾ ਨਰਾ ਬੀਭਤ੍ਸਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਵਧੇਰੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੂਰਤ ਵੀ ਭੈੜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਾਰੀਰਂ ਮਾਨਸਂ ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਨਰਾਧਮਾਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਦਰਜੇ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਸਰੀਰਕ ਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿਕ੍ਸ਼ਾਰਨਦੀਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਅੱਗ, ਤੇਜ਼ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਨਿਖਿਲਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਯਨ੍ਮਯਾ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍ ।। 203.
ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਪਾਪਸਮੂਹਾਨੁਕ੍ਰਮੋ ਨਾਮ ਤ੍ਰ੍ਯਧਿਕਦ੍ਵਿਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦੋ ਸੌ ਤਿੰਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ' ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਦੂਤਪ੍ਰੇषਣਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਇਦਂ ਚੈਵਾਪਰਂ ਤਸ੍ਯ ਵਦਤੋ ਹਿ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਹੁਣ ਦੂਤ ਭੇਜਣ ਦਾ ਵਰਣਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹੋਰ ਗੱਲ ਵੀ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਸੀ।
ਦੂਰੇऽਸਾਵਿਤਿ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਕ੍ਸ਼ਯੋऽਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਃ
ਉਹ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹੈ—ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਇਸ ਕੰਮ ਦਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ।
ਵ੍ਰੀਡਿਤਃ ਕਿਮ੍ਭਵਾਞ੍ਜ੍ਞਾਤਂ ਕਿਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਕੀ ਉਹ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੈ? ਕੁਝ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਹੈ? ਉਹ ਪਿੱਠ ਮੁੜ ਕੇ ਕਿਉਂ ਖੜਾ ਹੈ?
ਗਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਚੈਨਮਿਹਾਨਯ
ਤੂੰ ਜਾ, ਜਾ ਕੇ ਫੇਰ ਉੱਥੇ ਜਲਦੀ ਜਾ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਆ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਵਦਸਿ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਵਿਵਾਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
ਤੂੰ ਮੂਰਖ, ਬੋਲਦਾ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਉਸਦਾ ਵਿਆਹ ਤਾਂ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਵਦਸਿ ਗਰ੍ਹ੍ਯਂ ਚ ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਂ ਪਰਿਪਾਲਯ
ਤੂੰ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਇਕ ਪਲ ਰੁਕ ਜਾ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤੇਤਿ ਸਾਧ੍ਵੀਤਿ ਰਹਸ੍ਯਂ ਭਾषਸੇ ਪੁਨਃ
ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ 'ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ', 'ਸਾਧਵੀ' ਆਖਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਫਿਰ ਚੁਪਚਾਪ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਆਨੀਯਤੇ ਕਥਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭੋਕ੍ਤੁਕਾਮਂ ਕਥਂ ਹਰੇ
ਉਹਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਜਦ ਉਹ ਭੋਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਹਰੀ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਧਾਰ੍ਮਿਕਾ ਯੂਯਮੇਵਾਤ੍ਰ ਅਹਮੇਕੋ ਨृਸ਼ਂਸਵਤ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ ਧਰਮੀ ਹੋ, ਤੇ ਮੈਂ ਹੀ ਇਕ ਕਠੋਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਭਵ ਸਰ੍ਪੋ ਹਿ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਸਰੀਸृਪਃ 204.
ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਸੱਪ ਬਣ ਜਾ, ਤੂੰ ਬੱਘ ਬਣ ਜਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੋਰ ਰੇਂਗਣ ਵਾਲਾ ਜਾਨਵਰ ਬਣ ਜਾ।
ਨਰਕਾਨੁਗਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਵ੍ਯਾਧਿਭੂਤਃ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯਃ ਜ੍ਵਰੋ ਭਵ ਮਹਾਘੋਰੋ ਜਲੇ ਗ੍ਰਾਹੋ ਦੁਰਾਸਦਃ
ਤੂੰ ਨਰਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਭਿਆਨਕ ਜ਼ੁਕਾਮ ਬਣ ਜਾ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣਾ ਮਗਰਮੱਛ ਬਣ ਜਾ।
ਵਾਤਵ੍ਯਾਧਿਸ੍ਤਥਾ ਘੋਰਸ੍ਤਥੈਵ ਤ੍ਵਂ ਜਲੋਦਰਃ
ਤੂੰ ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ ਵਾਲੀ ਬਿਮਾਰੀ ਬਣ ਜਾ, ਤੇ ਇੰਝ ਹੀ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਸੁਜਣ ਬਣ ਜਾ।
ਵਿਭ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵੇਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਵਿष੍ਟਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰ੍ਭਵ
ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਭਟਕਾਵਾ ਬਣ ਜਾ, ਤੇ ਮੁੜ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣ ਜਾ।
ਯਥਾਕਾਲਂ ਯਥਾਦृष੍ਟਂ ਤਾਵਤ੍ਕਾਲੋऽਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤੁ
ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਇੱਥੇ ਓਹੋ ਸਮਾਂ ਰਹਿਣ ਦੇ।
ਯੂਯਂ ਚ ਕृਤਕਰ੍ਮਾਣਸ੍ਤਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਥ
ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬ ਕਰ ਕੇ ਫਿਰ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲਵੋਗੇ।
ਵਰਾਜ੍ਞਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਯਾ ਮਯਾ ਸਮੁਦਾਹृਤਾ
ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਜੋ ਵਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੈਂ ਦੱਸੀ ਹੈ—
ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਵੈ ਚਤੂਰਾਤ੍ਰਂ षਡ੍ਰਾਤ੍ਰਂ ਦਸ਼ਰਾਤ੍ਰਕਮ੍
ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ, ਜਾਂ ਚਾਰ ਰਾਤਾਂ, ਛੇ ਰਾਤਾਂ ਜਾਂ ਦਸ ਰਾਤਾਂ—
ਕ੍ਸ਼ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਕਾਲਂ ਤਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਥ
ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲਵੋਗੇ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਯਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਕਾਲੇऽਹਂ ਯਾਵਤਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ 204.
ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਵੀ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਤਕ ਮੈਂ ਰਹਾਂ—
ਵਿਨਿਯੋਗਾ ਮਯਾ ਸੂਕ੍ਤਾ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਯਥਾਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਮੇਰੀਆਂ ਹਦਾਇਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਣੀਆਂ ਸਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸੀ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਤਥਾ ਤੁ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਮਮ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰੋ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਾਤ ऋषਿਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਬਲਵਾਨੋ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਕੋਲ ਜਾਓ।
ਯਥਾਵਾਚ੍ਯਂ ਚ ਕੁਰੁਤ ਯਥਾ ਕਾਲੋ ਨ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ ਲਵੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਮਾਂ ਹੱਥੋਂ ਨਾ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇ।
ਮਯਾਜ੍ਞਪ੍ਤਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਮृਤ੍ਯੁਨਾ ਸਹ ਸਙ੍ਗਤਃ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਯਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਰੁਦ੍ਰੋ ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਰੁਦ੍ਰ ਆਪ ਹੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ।