ਤਿਰ੍ਯਙ੍ਮਾਨੁषਦੇਹੇषੁ ਯਾਨ੍ਤਿ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਮਾਨਸਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਾਨਵਰਾਂ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਾਂਸ੍ਤੇਨੈਵ ਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਸਂਗ੍ਰਹੇਤ੍ਤੁ ਗ੍ਰਹੇਣ ਵਾ
ਉਹੀ ਕਰਤੂਤ—ਚਾਹੇ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜਾਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈਣ ਨਾਲ—
ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਵਾ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਵੈ ਯੇ ਚਰਨ੍ਤਿ ਕੁਲਾਙ੍ਗਨਾਃ
ਜਾਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਅ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਐਸਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ—
ਸ਼ੀਲਸ਼ੌਚਾਦਿਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਯੇ ਜਨਂ ਧਰ੍ਮਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ 203.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ—
ਨਿਰਯਂ ਪਾਪਭੂਯਿष੍ਠਾ ਅਨੁਭੂਯ ਮਹਾਭਯਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਡਰ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਨਰਕ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯੇ ਯਦਾ ਭੂਯੋ ਮਾਨੁष੍ਯਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠਿਨ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ।
ਵੇਸ਼੍ਯਾਲਙ੍ਘਕਕੂਟਾਨਾਂ ਸ਼ੌਣ੍ਡਿਕਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਹ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ, ਜੂਆਰੀਆਂ, ਠੱਗਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਲ੍ਲਜ੍ਜਪੁਣ੍ਡ੍ਰਕਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਬਦ੍ਧਪੌਰੁषਗਣ੍ਡਕਾਃ
ਕੁਝ ਬੇਸ਼ਰਮ, ਟਿੱਕਾ ਲਾਏ ਹੋਏ ਜਾਂ ਨਪੁੰਸਕ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਚਾਨੁਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਾ ਯੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭੋਗਪਰਿਭੋਗਿਨਃ
ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਵਧੇਰੇ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਵਿਚ ਲੱਗੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ—
ਤਦ੍ਭਾਵਾਸ੍ਤਤ੍ਕਥਾਲਾਪਾਸ੍ਤਦ੍ਭੋਗਾਃ ਪਰਿਭੋਗਿਨਃ
ਉਹ ਉਹੋ ਜਿਹੇ ਸੁਭਾਅ, ਉਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਉਹੋ ਜਿਹੇ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸੌਭਾਗ੍ਯਪਰਮਾਸਕ੍ਤਾ ਨਰਾ ਬੀਭਤ੍ਸਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਵਧੇਰੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੂਰਤ ਵੀ ਭੈੜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਾਰੀਰਂ ਮਾਨਸਂ ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਨਰਾਧਮਾਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਦਰਜੇ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਸਰੀਰਕ ਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿਕ੍ਸ਼ਾਰਨਦੀਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਅੱਗ, ਤੇਜ਼ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਨਿਖਿਲਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਯਨ੍ਮਯਾ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍ ।। 203.
ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਪਾਪਸਮੂਹਾਨੁਕ੍ਰਮੋ ਨਾਮ ਤ੍ਰ੍ਯਧਿਕਦ੍ਵਿਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦੋ ਸੌ ਤਿੰਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ' ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਦੂਤਪ੍ਰੇषਣਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਇਦਂ ਚੈਵਾਪਰਂ ਤਸ੍ਯ ਵਦਤੋ ਹਿ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਹੁਣ ਦੂਤ ਭੇਜਣ ਦਾ ਵਰਣਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹੋਰ ਗੱਲ ਵੀ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਸੀ।
ਦੂਰੇऽਸਾਵਿਤਿ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਕ੍ਸ਼ਯੋऽਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਃ
ਉਹ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹੈ—ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਇਸ ਕੰਮ ਦਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ।
ਵ੍ਰੀਡਿਤਃ ਕਿਮ੍ਭਵਾਞ੍ਜ੍ਞਾਤਂ ਕਿਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਕੀ ਉਹ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੈ? ਕੁਝ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਹੈ? ਉਹ ਪਿੱਠ ਮੁੜ ਕੇ ਕਿਉਂ ਖੜਾ ਹੈ?
ਗਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਚੈਨਮਿਹਾਨਯ
ਤੂੰ ਜਾ, ਜਾ ਕੇ ਫੇਰ ਉੱਥੇ ਜਲਦੀ ਜਾ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਆ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਵਦਸਿ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਵਿਵਾਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
ਤੂੰ ਮੂਰਖ, ਬੋਲਦਾ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਉਸਦਾ ਵਿਆਹ ਤਾਂ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਵਦਸਿ ਗਰ੍ਹ੍ਯਂ ਚ ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਂ ਪਰਿਪਾਲਯ
ਤੂੰ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਇਕ ਪਲ ਰੁਕ ਜਾ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤੇਤਿ ਸਾਧ੍ਵੀਤਿ ਰਹਸ੍ਯਂ ਭਾषਸੇ ਪੁਨਃ
ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ 'ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ', 'ਸਾਧਵੀ' ਆਖਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਫਿਰ ਚੁਪਚਾਪ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਆਨੀਯਤੇ ਕਥਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭੋਕ੍ਤੁਕਾਮਂ ਕਥਂ ਹਰੇ
ਉਹਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਜਦ ਉਹ ਭੋਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਹਰੀ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਧਾਰ੍ਮਿਕਾ ਯੂਯਮੇਵਾਤ੍ਰ ਅਹਮੇਕੋ ਨृਸ਼ਂਸਵਤ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ ਧਰਮੀ ਹੋ, ਤੇ ਮੈਂ ਹੀ ਇਕ ਕਠੋਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਭਵ ਸਰ੍ਪੋ ਹਿ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਸਰੀਸृਪਃ 204.
ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਸੱਪ ਬਣ ਜਾ, ਤੂੰ ਬੱਘ ਬਣ ਜਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੋਰ ਰੇਂਗਣ ਵਾਲਾ ਜਾਨਵਰ ਬਣ ਜਾ।
ਨਰਕਾਨੁਗਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਵ੍ਯਾਧਿਭੂਤਃ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯਃ ਜ੍ਵਰੋ ਭਵ ਮਹਾਘੋਰੋ ਜਲੇ ਗ੍ਰਾਹੋ ਦੁਰਾਸਦਃ
ਤੂੰ ਨਰਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਭਿਆਨਕ ਜ਼ੁਕਾਮ ਬਣ ਜਾ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣਾ ਮਗਰਮੱਛ ਬਣ ਜਾ।
ਵਾਤਵ੍ਯਾਧਿਸ੍ਤਥਾ ਘੋਰਸ੍ਤਥੈਵ ਤ੍ਵਂ ਜਲੋਦਰਃ
ਤੂੰ ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ ਵਾਲੀ ਬਿਮਾਰੀ ਬਣ ਜਾ, ਤੇ ਇੰਝ ਹੀ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਸੁਜਣ ਬਣ ਜਾ।
ਵਿਭ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵੇਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਵਿष੍ਟਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰ੍ਭਵ
ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਭਟਕਾਵਾ ਬਣ ਜਾ, ਤੇ ਮੁੜ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣ ਜਾ।
ਯਥਾਕਾਲਂ ਯਥਾਦृष੍ਟਂ ਤਾਵਤ੍ਕਾਲੋऽਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤੁ
ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਇੱਥੇ ਓਹੋ ਸਮਾਂ ਰਹਿਣ ਦੇ।
ਯੂਯਂ ਚ ਕृਤਕਰ੍ਮਾਣਸ੍ਤਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਥ
ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬ ਕਰ ਕੇ ਫਿਰ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲਵੋਗੇ।