ਤੇषਾਮਪਤ੍ਯਂ ਨ ਭਵੇਤ੍ਤਦ੍ਰੂਪਂ ਚ ਸੁਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਚੰਗੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਜਾਂ ਸੁਭਾਗੇ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।
ਸਂਸਾਰੇ ਚ ਯਥਾ ਪਕ੍ਵਂ ਕृਪਣਂ ਭੈਰਵਸ੍ਵਨਮ੍
ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪੱਕੇ, ਬੇਚਾਰੇ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸੁਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ,
ਰੂਪਤੋ ਗੁਣਤੋ ਹੀਨੋ ਬਲਤਃ ਸ਼ੀਲਤਸ੍ਤਥਾ
ਸੁੰਦਰਤਾ, ਗੁਣ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਚਰਿਤਰ ਵਿੱਚ ਘੱਟ,
ਕਰ੍ਮਾਨ੍ਤਕਾਰਕਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਤृਣੀਭੂਤਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਤੇ 203.
ਇਹ ਕਰਮ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਉਹ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਅਹਿਮਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਰ੍ਮਕਲ੍ਯਾਣਕृਚ੍ਛ੍ਰੇषੁ ਭृਸ਼ਂ ਚਾਪਿ ਵਿਮੁਹ੍ਯਤਿ
ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਦ੍ਯਤ੍ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤੇ ਕਰ੍ਮ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਯਭਾਗਿਨਃ
ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਥਾਂ ਉਹ ਘਟਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਦਸ਼ੁਭਂ ਕਰ੍ਮ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਸ਼ੇ ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਫਲਦਾ ਹੈ।
ਸੁਵृष੍ਟ੍ਯਾਮਪਿ ਤੇषਾਂ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਤਂ ਤੁ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਚੰਗੀ ਵਰਖਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਖੇਤ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨ ਸੁਖਂ ਨਾਪਿ ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਤੇषਾਂ ਮਾਨੁषਤਾ ਭਵੇਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕੋਈ ਸੁਖ ਹੈ, ਨਾ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਤੇਯਕਰ੍ਮਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਲੇਸ਼ਪਰਮ੍ਪਰਾਮ੍
ਚੋਰੀ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਿਰ੍ਯਙ੍ਮਾਨੁषਦੇਹੇषੁ ਯਾਨ੍ਤਿ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਮਾਨਸਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਾਨਵਰਾਂ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਾਂਸ੍ਤੇਨੈਵ ਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਸਂਗ੍ਰਹੇਤ੍ਤੁ ਗ੍ਰਹੇਣ ਵਾ
ਉਹੀ ਕਰਤੂਤ—ਚਾਹੇ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜਾਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈਣ ਨਾਲ—
ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਵਾ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਵੈ ਯੇ ਚਰਨ੍ਤਿ ਕੁਲਾਙ੍ਗਨਾਃ
ਜਾਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਅ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਐਸਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ—
ਸ਼ੀਲਸ਼ੌਚਾਦਿਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਯੇ ਜਨਂ ਧਰ੍ਮਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ 203.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ—
ਨਿਰਯਂ ਪਾਪਭੂਯਿष੍ਠਾ ਅਨੁਭੂਯ ਮਹਾਭਯਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਡਰ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਨਰਕ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯੇ ਯਦਾ ਭੂਯੋ ਮਾਨੁष੍ਯਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠਿਨ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ।
ਵੇਸ਼੍ਯਾਲਙ੍ਘਕਕੂਟਾਨਾਂ ਸ਼ੌਣ੍ਡਿਕਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਹ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ, ਜੂਆਰੀਆਂ, ਠੱਗਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਲ੍ਲਜ੍ਜਪੁਣ੍ਡ੍ਰਕਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਬਦ੍ਧਪੌਰੁषਗਣ੍ਡਕਾਃ
ਕੁਝ ਬੇਸ਼ਰਮ, ਟਿੱਕਾ ਲਾਏ ਹੋਏ ਜਾਂ ਨਪੁੰਸਕ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਚਾਨੁਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਾ ਯੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭੋਗਪਰਿਭੋਗਿਨਃ
ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਵਧੇਰੇ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਵਿਚ ਲੱਗੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ—
ਤਦ੍ਭਾਵਾਸ੍ਤਤ੍ਕਥਾਲਾਪਾਸ੍ਤਦ੍ਭੋਗਾਃ ਪਰਿਭੋਗਿਨਃ
ਉਹ ਉਹੋ ਜਿਹੇ ਸੁਭਾਅ, ਉਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਉਹੋ ਜਿਹੇ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸੌਭਾਗ੍ਯਪਰਮਾਸਕ੍ਤਾ ਨਰਾ ਬੀਭਤ੍ਸਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਵਧੇਰੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੂਰਤ ਵੀ ਭੈੜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਾਰੀਰਂ ਮਾਨਸਂ ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਨਰਾਧਮਾਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਦਰਜੇ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਸਰੀਰਕ ਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿਕ੍ਸ਼ਾਰਨਦੀਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਅੱਗ, ਤੇਜ਼ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਨਿਖਿਲਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਯਨ੍ਮਯਾ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍ ।। 203.
ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਪਾਪਸਮੂਹਾਨੁਕ੍ਰਮੋ ਨਾਮ ਤ੍ਰ੍ਯਧਿਕਦ੍ਵਿਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦੋ ਸੌ ਤਿੰਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ' ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਦੂਤਪ੍ਰੇषਣਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਇਦਂ ਚੈਵਾਪਰਂ ਤਸ੍ਯ ਵਦਤੋ ਹਿ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਹੁਣ ਦੂਤ ਭੇਜਣ ਦਾ ਵਰਣਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹੋਰ ਗੱਲ ਵੀ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਸੀ।
ਦੂਰੇऽਸਾਵਿਤਿ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਕ੍ਸ਼ਯੋऽਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਃ
ਉਹ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹੈ—ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਇਸ ਕੰਮ ਦਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ।
ਵ੍ਰੀਡਿਤਃ ਕਿਮ੍ਭਵਾਞ੍ਜ੍ਞਾਤਂ ਕਿਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਕੀ ਉਹ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੈ? ਕੁਝ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਹੈ? ਉਹ ਪਿੱਠ ਮੁੜ ਕੇ ਕਿਉਂ ਖੜਾ ਹੈ?
ਗਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਚੈਨਮਿਹਾਨਯ
ਤੂੰ ਜਾ, ਜਾ ਕੇ ਫੇਰ ਉੱਥੇ ਜਲਦੀ ਜਾ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਆ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਵਦਸਿ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਵਿਵਾਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
ਤੂੰ ਮੂਰਖ, ਬੋਲਦਾ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਉਸਦਾ ਵਿਆਹ ਤਾਂ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।