ਸ੍ਵਰਹੀਨਾਮਸਂਖ੍ਯੇਯਾਂ ਭਾषਂਤੇ ਚ ਨਿਰਰ੍ਥਕਮ੍
ਜੋ ਬੋਲ ਠੀਕ ਸੁਰ ਤੋਂ ਵੰਦੇ ਹਨ, ਬੇਅੰਤ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਅਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਮਤਲਬ ਹਨ,
ਦੂषਯਨ੍ਤਿ ਹਿ ਜਲ੍ਪਨ੍ਤੋऽਨृਜਵੋ ਨਿष੍ਠੁਰਾਃ ਸ਼ਠਾਃ
ਜੋ ਬੇਸਰਤ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਅਨਿਆਈ, ਰੁੱਖੇ ਤੇ ਚਲਾਕ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜਦੇ ਹਨ।
ਨ ਮਰ੍षਯਂਤਿ ਯੇऽਨ੍ਯੇषਾਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਮਾਨਾਞ੍ਛੁਭਾਨ੍ਗੁਣਾਨ੍
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣ ਸੁਣਨ ਦੀ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ,
ਤਤਸ੍ਤਿਰ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਜਾਯਨ੍ਤੇ ਬਹੁਧਾ ਕੀਟ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਉਹ ਫਿਰ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤੀਆਂ, ਕੀੜੇ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਕਾਲਂ ਚਿਰਂ ਘੋਰਂ ਪਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਾਪਕਾਰਿਣਃ 203.
ਉਥੇ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਲੰਬਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸਮਾਂ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਪਰਿਭੂਤਾ ਅਵਿਜ੍ਞਾਤਾ ਨष੍ਟਚਿਤ੍ਤਾ ਅਕੀਰ੍ਤ੍ਤਯਃ
ਉਹ ਨਫਰਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਮਨ ਖੋ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਮਿਤ੍ਰੇषੁ ਜ੍ਞਾਤਿਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿਰਾਕृਤਾਃ
ਮਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਠੁਕਰਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਅਨ੍ਯੈਰਪਿ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਤੇषਾਂ ਪਤਤਿ ਮਸ੍ਤਕੇ
ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਿਥ੍ਯਾਪ੍ਰਲਾਪਿਨਾਮੇषਾਮੁਕ੍ਤਾ ਕ੍ਲੇਸ਼ਪਰਮ੍ਪਰਾ
ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਹੈ।
ਸ੍ਤੇਯਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਹਰਣਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਚੋਰੀ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਬਰ ਨਾਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹੜਪ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪੀਡਯਨ੍ਤਿ ਜਨਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕृਪਣਾਨ੍ਗ੍ਰਾਮਕੂਟਕਾਨ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਬੇਚਾਰੇ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਠੱਗਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਮਯੇ ਕृਤਹਰ੍ਤ੍ਤਾਰੋ ਲੋਕਪੀਡਾਕਰਾ ਨਰਾਃ
ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ—
ਭੂਤਨਿष੍ਠਾਭਿਯੋਗਜ੍ਞਾ ਵ੍ਯਵਹਾਰੇष੍ਵਨਰ੍ਥਕਾਃ
ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹਨ ਅਤੇ ਕਾਨੂੰਨੀ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਨ੍ਯਾਸਾਰ੍ਥਹਾਰਕਾ ਯੇ ਚ ਸਮ੍ਮੋਹਨਕਰਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਜੋ amanat ਨੂੰ ਹੜਪ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਨਿਰਯੇष੍ਵ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠੇषੁ ਦਾਰੁਣੇषੁ ਤਤਸ੍ਤਤਃ 203.
ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਕਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯੋ ਯਦਾ ਤੇषਾਂ ਮਾਨੁष੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚੌਰਭਯਂ ਦੇਸ਼ੇ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਭਯਂ ਰਾਜਤੋ ਭਯਮ੍
ਜਿਸ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੋਰਾਂ ਦਾ ਡਰ, ਭੁੱਖ ਦਾ ਡਰ ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਡਰ ਹੋਵੇ,
ਈਤਯੋ ਯਤ੍ਰ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਲੁਬ੍ਧੇषੁ ਨਗਰੇषੁ ਚ
ਜਿੱਥੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਲਚ ਹੈ,
ਬਹੁਦੁਃਖਪਰਿਕ੍ਲਿष੍ਟਾ ਗਰ੍ਭਵਾਸੇਨ ਪੀਡਿਤਾਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਤੰਗ ਹੋਏ,
ਸ਼ਿਰਾਵਿਵृਤਗਾਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਹੀਨਾਙ੍ਗਾ ਵਾਤਰੋਗਿਣਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਰਗਾਂ ਨੰਗੀਆਂ ਹਨ, ਜਾਂ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਅਧੂਰੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਹਵਾ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ,
ਤੇषਾਮਪਤ੍ਯਂ ਨ ਭਵੇਤ੍ਤਦ੍ਰੂਪਂ ਚ ਸੁਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਚੰਗੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਜਾਂ ਸੁਭਾਗੇ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।
ਸਂਸਾਰੇ ਚ ਯਥਾ ਪਕ੍ਵਂ ਕृਪਣਂ ਭੈਰਵਸ੍ਵਨਮ੍
ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪੱਕੇ, ਬੇਚਾਰੇ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸੁਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ,
ਰੂਪਤੋ ਗੁਣਤੋ ਹੀਨੋ ਬਲਤਃ ਸ਼ੀਲਤਸ੍ਤਥਾ
ਸੁੰਦਰਤਾ, ਗੁਣ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਚਰਿਤਰ ਵਿੱਚ ਘੱਟ,
ਕਰ੍ਮਾਨ੍ਤਕਾਰਕਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਤृਣੀਭੂਤਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਤੇ 203.
ਇਹ ਕਰਮ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਉਹ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਅਹਿਮਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਰ੍ਮਕਲ੍ਯਾਣਕृਚ੍ਛ੍ਰੇषੁ ਭृਸ਼ਂ ਚਾਪਿ ਵਿਮੁਹ੍ਯਤਿ
ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਦ੍ਯਤ੍ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤੇ ਕਰ੍ਮ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਯਭਾਗਿਨਃ
ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਥਾਂ ਉਹ ਘਟਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਦਸ਼ੁਭਂ ਕਰ੍ਮ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਸ਼ੇ ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਫਲਦਾ ਹੈ।
ਸੁਵृष੍ਟ੍ਯਾਮਪਿ ਤੇषਾਂ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਤਂ ਤੁ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਚੰਗੀ ਵਰਖਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਖੇਤ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨ ਸੁਖਂ ਨਾਪਿ ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਤੇषਾਂ ਮਾਨੁषਤਾ ਭਵੇਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕੋਈ ਸੁਖ ਹੈ, ਨਾ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਤੇਯਕਰ੍ਮਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਲੇਸ਼ਪਰਮ੍ਪਰਾਮ੍
ਚੋਰੀ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।