ਉਚ੍ਛਿष੍ਟਾਨ੍ਨਪ੍ਰਦਾਤਾਰਂ ਪਾਪਾਚਾਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਮ੍
ਜੋ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ, ਪਾਪੀ ਅਤੇ ਅਧਰਮੀ ਵਤੀਰਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੈ,
ਭਿਨ੍ਨਚਾਰਿਤ੍ਰਦੁਃਸ਼ੀਲਾ ਭਰ੍ਤ੍ਤੁਰ੍ਵ੍ਯਲੀਕਕਾਰਿਣੀ 202.
ਜਿਸ ਔਰਤ ਦਾ ਚਲਣ ਮਾੜਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਦਤ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਵੇ,
ਤਤਃ ਸ਼ੁਨੀ ਭਵੇਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸੂਕਰੀ ਚ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁੱਤੀ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਸੂਅਰਣੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਚ ਸੌਖ੍ਯਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤੇਨ ਦੁਃਖੇਨ ਦੁਖਿਤਾ
ਉਹ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੀ, ਉਸ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਹੀ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਭੋਜ੍ਯਂ ਚ ਪਾਨਂ ਚ ਨ ਤੇषਾਮੁਪਪਾਦਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਏਵਂ ਕੁਰੁਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਮਮ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤੁ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਐਸਾ ਕਰੋ; ਪਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਮੰਦਬੁਧਿ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਕ੍ਸ਼ਪਯਧ੍ਵਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਜੋ ਸਭ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਮੰਦ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੋ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਤਾਮਯਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਦਸ੍ਯੁਜਾਤੌ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੋਰ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੋ, ਜੋ ਮੰਦ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭਵੇਤ੍ਪਾਪਸ਼੍ਚੇਤਰਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਕृਤ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਸ਼੍ਚ ਸ਼ृਗਾਲਸ਼੍ਚ ਸੂਕਰੋ ਬਕ ਏਵ ਚ
ਉਹ ਹਾਥੀ, ਘੋੜਾ, ਗਿੱਦੜ, ਸੂਅਰ ਜਾਂ ਬਗਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਤਤੋ ਮਾਨੁषਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਾਨਵ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪੌਗਣ੍ਡੋ ਮ੍ਰਿਯੇਤ੍ਪਂਚ ਕਰ੍ਮਸ਼ੇषਕ੍ਸ਼ਯੇ ਤੁ ਸਃ 202.
ਪਰ, ਜਵਾਨੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਕਰਮ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਫਲ ਮੁਕ ਜਾਣ ਤੇ ਉਹ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਸ੍ਯ ਸੁਕृਤਸ੍ਯਾਥ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਵਿਨਿਪਾਤਨੇ
ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿੱਚ, ਪਾਪ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਅਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੁਵਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕਰ੍ਮਪਾਕੋ ਯਥਾਰ੍ਥਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਦਿ ਤੋਂ ਹੀ, ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਸਵੈ-ਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੱਕਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਸਂਸਾਰਚਕ੍ਰੇ ਨਾਰਕਿਦਣ੍ਡਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕ ਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮ ਦ੍ਵ੍ਯਧਿਕਦ੍ਵਿਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਨਰਕ ਦੇ ਦੰਡਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਵਰਣਨਾ ਵਾਲਾ ਦੋ ਸੌ ਦੋਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਪਾਪਸਮੂਹਾਨੁਕ੍ਰਮਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਅਨ੍ਯਾਨ੍ਯਪਿ ਚ ਪਾਪਾਨਿ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤੋ ਦਿਦੇਸ਼ ਹ
ਹੁਣ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੀ ਵਰਣਨਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੇ ਹੋਰ ਪਾਪਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਦੱਸਿਆ।
ਸ਼ੀਲਸਂਯਮਹੀਨਾਨਾਂ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ਾਨੁਗਾਮਿਨਾਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਤੇ ਆਪ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ,
ਰਾਜਦ੍ਵਿष੍ਟਾ ਗੁਰੁਦ੍ਵਿष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਵੈ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਾਃ
ਜੋ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹਨ।
ਹਿਂਸਾਵਿਹਾਰਿਣਃ ਕ੍ਰੂਰਾਃ ਸੂਚਕਾਃ ਕਾਰ੍ਯਦੂषਕਾਃ
ਜੋ ਹਿੰਸਾ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜ਼ਾਲਮ ਹਨ, ਚੁਗਲਖੋਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਖਰਾਬ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਦਾਵਾਗ੍ਨਿਂ ਯੇ ਚ ਮੁਂਚਨ੍ਤਿ ਯੇ ਚ ਸੌਕਰਿਕਾਸ੍ਤਥਾ
ਜੋ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਕਸਾਈ ਹਨ,
ਕਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯਾਦ੍ਯਦਾ ਭੂਯੋ ਮਾਨੁष੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹ ਮੁੜ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ,
ਗਰ੍ਭ ਏਵ ਵਿਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮ੍ਰਿਯਨ੍ਤੇ ਬਾਲਕਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਬਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਾष੍ਠਵਂਸ਼ੇ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਵਾਯੁਨਾ ਜ੍ਵਲਨੇਨ ਚ
ਕਦੇ ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਕਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਹਵਾ ਜਾਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਮਰਦੇ ਹਨ।
ਮਾਤਾਪਿਤृਵਧਂ ਕष੍ਟਂ ਮਿਤ੍ਰਸਮ੍ਬਨ੍ਧਿਬਨ੍ਧੁਜਮ੍
ਉਹ ਮਾਂ-ਪਿਓ, ਦੋਸਤ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਕੇ ਭਿਆਨਕ ਦੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਣਾਤਿਪਾਤਨਂ ਤੇ ਵੈ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਯਥਾ ਤਥਾ 203.
ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਦੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮੂਲਕਰ੍ਮਕਰਾ ਯੇ ਚ ਗਰਦਾਃ ਪੁਰਦਾਹਕਾਃ
ਜੋ ਜੜ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਦੇ ਹਨ, ਜ਼ਹਿਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਪਿਸ਼ੁਨਾਃ ਕਲਹਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯੇ ਚ ਮਿਥ੍ਯਾਵਿਦੂषਕਾਃ
ਚੁਗਲਖੋਰ, ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਉਦ੍ਵੇਜਨਕਰਾਸ਼੍ਚਣ੍ਡਾਃ ਪਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਰਕੇषੁ ਤੇ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਾਲਮ ਹਨ—ਉਹ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਜ਼ਾ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।
ਕਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯੋ ਯਦਾ ਭੂਯੋ ਮਾਨੁष੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹ ਮੁੜ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ,
ਸ਼੍ਰਵਣਚ੍ਛੇਦਨਂ ਚੈਵ ਨਾਸਾਚ੍ਛੇਦਨਮੇਵ ਚ
ਉਹ ਕੰਨਾਂ ਦੀ ਕਟਾਈ ਅਤੇ ਨੱਕ ਦੀ ਕਟਾਈ ਦਾ ਦੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।