ਤੀਵ੍ਰੈਰਨ੍ਤਰ੍ਗਤੈਰ੍ਦੁਃਖੈਰ੍ਭੂਮਿਹਰ੍ਤ੍ਤਾ ਨਰਾਧਮਃ
ਜੋ ਜਮੀਨ ਚੁਰਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਤੇਜ਼ ਦੁੱਖ ਸਹੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕਟਾ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਬਦ੍ਧਃ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਮਮ ਲੋਕਂ ਗਤੋ ਨਰਃ 202.
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੀਵ੍ਰਕ੍ਸ਼ੁਧਾਪਰਿਕ੍ਲਿष੍ਟੋ ਬਦ੍ਧੋ ਬਨ੍ਧਨਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਤੇ ਕੈਦ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਧਾ ਸਪ੍ਤ ਚੈਕਾਂ ਚ ਜਾਤਿਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ ਪਚ੍ਯਤੇ
ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਤੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸਜ਼ਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕੁਕ੍ਕੁਟਤਾਂ ਯਾਤੁ ਵਿਡ੍ਭਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਮਾੜੀ ਆਤਮਾ ਕੂਕੜ ਬਣ ਕੇ ਗੰਦੀ ਚੀਜ਼ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਾਤਿਕਰ੍ਮ ਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਤਤੋ ਮਾਨੁषਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਇਨਸਾਨੀ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਧਾਵਮਾਨਂ ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਦੌੜਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਸ਼ਾਤ੍ਤਤੋ ਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤਃ ਸੂਕਰਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਉਹ ਉਸ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਛੁਟ ਕੇ, ਫਿਰ ਸੂਅਰ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਂ ਯਾਂ ਯਾਤਿ ਪੁਨਰ੍ਜਾਤਿਂ ਤਤ੍ਰ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਭਵੇਤ੍ਤੁ ਸਃ
ਜੋ ਵੀ ਜਾਤੀ ਉਹ ਫਿਰ ਪਾਉਂਦਾ, ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਖਾਣਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਾਨੁषਤਾਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪੁਨਰ੍ਵ੍ਯਾਧੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮਾਨਵ ਜਨਮ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੁੜ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।
ਉਚ੍ਛਿष੍ਟਾਨ੍ਨਪ੍ਰਦਾਤਾਰਂ ਪਾਪਾਚਾਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਮ੍
ਜੋ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ, ਪਾਪੀ ਅਤੇ ਅਧਰਮੀ ਵਤੀਰਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੈ,
ਭਿਨ੍ਨਚਾਰਿਤ੍ਰਦੁਃਸ਼ੀਲਾ ਭਰ੍ਤ੍ਤੁਰ੍ਵ੍ਯਲੀਕਕਾਰਿਣੀ 202.
ਜਿਸ ਔਰਤ ਦਾ ਚਲਣ ਮਾੜਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਦਤ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਵੇ,
ਤਤਃ ਸ਼ੁਨੀ ਭਵੇਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸੂਕਰੀ ਚ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁੱਤੀ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਸੂਅਰਣੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਚ ਸੌਖ੍ਯਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤੇਨ ਦੁਃਖੇਨ ਦੁਖਿਤਾ
ਉਹ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੀ, ਉਸ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਹੀ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਭੋਜ੍ਯਂ ਚ ਪਾਨਂ ਚ ਨ ਤੇषਾਮੁਪਪਾਦਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਏਵਂ ਕੁਰੁਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਮਮ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤੁ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਐਸਾ ਕਰੋ; ਪਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਮੰਦਬੁਧਿ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਕ੍ਸ਼ਪਯਧ੍ਵਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਜੋ ਸਭ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਮੰਦ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੋ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਤਾਮਯਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਦਸ੍ਯੁਜਾਤੌ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੋਰ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੋ, ਜੋ ਮੰਦ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭਵੇਤ੍ਪਾਪਸ਼੍ਚੇਤਰਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਕृਤ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਸ਼੍ਚ ਸ਼ृਗਾਲਸ਼੍ਚ ਸੂਕਰੋ ਬਕ ਏਵ ਚ
ਉਹ ਹਾਥੀ, ਘੋੜਾ, ਗਿੱਦੜ, ਸੂਅਰ ਜਾਂ ਬਗਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਤਤੋ ਮਾਨੁषਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਾਨਵ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪੌਗਣ੍ਡੋ ਮ੍ਰਿਯੇਤ੍ਪਂਚ ਕਰ੍ਮਸ਼ੇषਕ੍ਸ਼ਯੇ ਤੁ ਸਃ 202.
ਪਰ, ਜਵਾਨੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਕਰਮ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਫਲ ਮੁਕ ਜਾਣ ਤੇ ਉਹ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਸ੍ਯ ਸੁਕृਤਸ੍ਯਾਥ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਵਿਨਿਪਾਤਨੇ
ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿੱਚ, ਪਾਪ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਅਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੁਵਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕਰ੍ਮਪਾਕੋ ਯਥਾਰ੍ਥਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਦਿ ਤੋਂ ਹੀ, ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਸਵੈ-ਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੱਕਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਸਂਸਾਰਚਕ੍ਰੇ ਨਾਰਕਿਦਣ੍ਡਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕ ਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮ ਦ੍ਵ੍ਯਧਿਕਦ੍ਵਿਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਨਰਕ ਦੇ ਦੰਡਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਵਰਣਨਾ ਵਾਲਾ ਦੋ ਸੌ ਦੋਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਪਾਪਸਮੂਹਾਨੁਕ੍ਰਮਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਅਨ੍ਯਾਨ੍ਯਪਿ ਚ ਪਾਪਾਨਿ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤੋ ਦਿਦੇਸ਼ ਹ
ਹੁਣ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੀ ਵਰਣਨਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੇ ਹੋਰ ਪਾਪਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਦੱਸਿਆ।
ਸ਼ੀਲਸਂਯਮਹੀਨਾਨਾਂ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ਾਨੁਗਾਮਿਨਾਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਤੇ ਆਪ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ,
ਰਾਜਦ੍ਵਿष੍ਟਾ ਗੁਰੁਦ੍ਵਿष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਵੈ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਾਃ
ਜੋ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹਨ।
ਹਿਂਸਾਵਿਹਾਰਿਣਃ ਕ੍ਰੂਰਾਃ ਸੂਚਕਾਃ ਕਾਰ੍ਯਦੂषਕਾਃ
ਜੋ ਹਿੰਸਾ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜ਼ਾਲਮ ਹਨ, ਚੁਗਲਖੋਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਖਰਾਬ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਦਾਵਾਗ੍ਨਿਂ ਯੇ ਚ ਮੁਂਚਨ੍ਤਿ ਯੇ ਚ ਸੌਕਰਿਕਾਸ੍ਤਥਾ
ਜੋ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਕਸਾਈ ਹਨ,