ਅਦृਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਦृਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਦ੍ਬਲਂ ਤਮਸਾਵृਤਾਃ
ਉਹ ਫੌਜ, ਜੋ ਕਈ ਦਿਖ ਰਹੇ ਤੇ ਕਈ ਅਦਿੱਖ ਰਹੇ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟ ਗਈ।
ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਂ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਿਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜਨ ਵਾਲੇ, ਵਿਲੱਖਣ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਖਾਦਨ੍ਤਿ ਚੈਵ ਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤੇਨ ਚੋਦਿਤਾਃ 201.
ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਖਾਣ ਲੱਗੇ ਤੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗੇ।
ਵਯਮਦ੍ਯ ਮਹਾਭਾਗ ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਜਗਤਃ ਪਤੇ
ਅੱਜ, ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।
ਜ੍ਵਰਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਯੋਧਾਨਾਂ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਕ੍ਰੋਧੀ ਤੇ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਜ਼ੁਆਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੈਨਿਕਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਿਆ।
ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਸਨ੍ਦਿਦੇਸ਼ਾऽਤ੍ਰ ਪੁਰੁषਾਨਗ੍ਨਿਵਰ੍ਚਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਥੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਨੁੱਖ ਭੇਜੇ।
ਪਚ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਿਮਾਨ੍ਪਾਪਾਨ੍ਯੋਗੇਨ ਚ ਬਲੇਨ ਚ
ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋੜ ਨਾਲ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਸਾੜ ਦੇ।
ਜ੍ਵਰਾਜ੍ਞਯਾ ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਜੀਮੂਤਘਨਨਿਃਸ੍ਵਨਾਃ
ਜ਼ੁਆਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਗਰਜਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੇ।
ਬਹੁਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਹਾਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੋਜ੍ਜ੍ਵਲੈਃ
ਕਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ,
ਮੋਚਯਾਮਾਸ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਯਮਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਯਮ ਨੇ ਖੁਦ ਹੀ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।
ਗਤ੍ਵਾ ਜ੍ਵਰਂ ਮਹਾਭਾਗਂ ਵਿਨਯਾਤ੍ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਜ਼ੁਆਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ ਤੇ ਠੰਢਾ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਗृਹਂ ਸ੍ਵਂ ਤੁ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮੇਣੇਦृਸ਼ੇਨ ਤੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜੋऽਥ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਕਾਲਭੂਤਂ ਮਹਾਜ੍ਵਰਮ੍ 201.
ਫਿਰ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਰਾਮ ਕਰਕੇ ਕਾਲ ਰੂਪ ਮਹਾਨ ਜ਼ੁਆਰ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਰੋषਾਯਾਸਕਰਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਃ
ਉਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ।
ਸ਼ਾਸੇਮਹਿ ਯਥਾਕਾਮਂ ਯਥਾਦृष੍ਟਂ ਯਥਾਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਮੁਤਾਬਕ, ਜੋ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜ ਕਰਾਂਗੇ।
ਲੋਕਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਹਂ ਹਨ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਘਾਤੀ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਹਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ षष੍ਟਿਕੋਟ੍ਯੋ ਰਣਾਜਿਰੇ
ਉਥੇ ਰਣਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਸਠ ਮਿਲੀਅਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਤਤੋ ਹ੍ਯੁਪਰਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯਮਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਫਿਰ ਲੜਾਈ ਰੁਕ ਗਈ, ਤੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯਮ ਆਪ ਆਏ।
ਸਮ੍ਭਾषਨ੍ਤੇ ਤਤੋ ਦੂਤਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਫਿਰ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨਾਲ ਵੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਗੁਣਭੂਤਾਨਿ ਹ੍ਯਸ਼ੁਭਾਨਿ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਚ
ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮ—
ਉਪਸ੍ਥਾਨਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਕਾਲਚਿਂਤਕਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਏ ਤੇ ਕਾਲਚਿੰਤਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਦੈਵੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੁਣ ਉਠੋ! ਖੜੇ ਹੋਵੋ! ਮਾਫ ਕਰੋ, ਮਾਫ ਕਰੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ!
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਭਗਵਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਸਂਸਾਰਚਕ੍ਰੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਕਿਂਕਰਯੁਦ੍ਧਂ ਨਾਮੈਕਾਧਿਕਦ੍ਵਿਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰੀ ਵਾਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਾਲਾ ਦੋ ਸੌ ਇੱਕਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਹੈ।
ਅਥ ਨਾਰਕਿਦਣ੍ਡਨਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵਿਸ੍ਮਯਸ੍ਤੁ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਹੁਣ ਨਰਕ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ: ਮੈਂ ਉਥੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਮਨਾਇਆ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਫਲਂ ਤੇ ਵੈ ਯੇ ਚ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਃ ਪੁਰਾ ਜਨਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਪਹਿਲਾਂ ਉਥੇ ਸੁੱਟੇ ਗਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸਨ੍ਤਪ੍ਤਾ ਬਹਵੋ ਯੇ ਤੇ ਤੈਸ੍ਤੈਃ ਕਰ੍ਮਭਿਰੁਲ੍ਬਣੈਃ
ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਿਆਨਕ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਤੜਫ ਰਹੇ ਹਨ।
ਦੁਰਾਚਾਰਂ ਪਾਪਰਤਂ ਨਿਰ੍ਘृਣਂ ਪਾਪਚੇਤਸਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਮੰਦੀ, ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਦਿਲੋਂ ਬੇਰਹਮ ਤੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ—
ਪਿਤृਘ੍ਨੋ ਮਾਤृਗੋਘ੍ਨਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਦੋषਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੋ ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ ਜਾਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖਾਮੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ—
ਏਨਂ ਪਾਚਯ ਤੈਲਸ੍ਯ ਘृਤਕ੍ਸ਼ੌਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾ ਪੁਨਃ ੬ !। ਨਰਾਧਮਮਿਮਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੇ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨੇ
ਇਸ ਨਿਕੰਮੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੋ, ਤੇ ਤੇਲ, ਘੀ ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਦ ਵਿੱਚ ਪਕਾਓ।
ਸ਼ਯਨਾਸਨਹਰ੍ਤ੍ਤਾਰਮਗ੍ਨਿਦਾਯੀ ਚ ਯੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਿਸਤਰ ਜਾਂ ਕੁਰਸੀ ਚੁਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਅੱਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—