ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਤਸ੍ਤੇ ਵਿਵਿਧਾਕਾਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਨਾਃ

ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ।

ਬਦ੍ਧਗੋਧਾਙ੍ਗੁਲਿਤ੍ਰਾਣਾ ਨਾਨਾਯੁਧਧਰਾਸ੍ਤਥਾ 201.

ਗੋਧਾ ਦੀ ਚਮੜੀ ਦਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਬਚਾਓ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ।

ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰ੍ਹृष੍ਟਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਜ੍ਞਾਪਯ ਪ੍ਰਭੋ

ਉਹ ਮੁੜ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਜਲਦੀ ਹੁਕਮ ਦਿਓ, ਪ੍ਰਭੂ!'

ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤੋ ਹ੍ਯਭਾषਤ

ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਨੇ ਕਿਹਾ:

ਭੋ ਭੋ ਮਨ੍ਦੇਹਕਾ ਵੀਰਾਃ ਮਮ ਚਿਤ੍ਤਾਨੁਪਾਲਕਾਃ

'ਹੋ ਹੋ! ਮੰਦੇਹਕਾ ਵੀਰੋ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲੋ!'

ਏਵਂ ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਹ੍ਯਾਗਚ੍ਛਤ ਪੁਨਰ੍ਯਥਾ

'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਰ ਕੇ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਮੁੜ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਆ ਜਾਓ।'

ਹਤ੍ਵਾ ਵੈ ਪਾਪਕਾਨੇਤਾਨ੍ਮਮ ਵਿਪ੍ਰਿਯਕਾਰਿਣਃ

'ਉਹ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ,'

ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਊਚੁਃ ਅਮਾਤ੍ਯਾ ਏਵ ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਾ ਭृਤ੍ਯਾਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ

ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੰਤਰੀ ਹੀ ਸੇਵਕ ਮੰਨੇ ਜਾਣ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹੋਣ।

ਏਤੇ ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਾਸ੍ਤ੍ਵਯੈਵ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ

ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਮਾਰਨ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।

ਯਥਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਾਨੁਚਿਨ੍ਤਕਾਃ

ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹਨ।

ਮਾ ਚ ਮਿਥ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਸ੍ਯ ਭਵਤ੍ਵਿਤਿ

ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਝੂਠੀ ਵਾਅਦਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।

ਪਰਿਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਨੋ ਵੀਰ ਕਿਂਕਰਾਣਾਂ ਮਹਾਬਲਾਨ੍ 201.

ਹੇ ਵੀਰ, ਸਾਡੇ ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਘੋਰਾ ਵ੍ਯਾਧਯਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਫਿਰ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ,

ਗਜੈਰਨ੍ਯੇ ਤਥਾ ਚਾਸ਼੍ਵੈ ਰਥੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹਾਬਲਾਃ

ਕੁਝ ਹਾਥੀ, ਕੁਝ ਘੋੜਿਆਂ, ਤੇ ਕੁਝ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ,

ਮृਗੈਃ ਸृਗਾਲੈਰ੍ਮਹਿषੈਰ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੈਰ੍ਮੇषੈਸ੍ਤਥਾਪਰੇ

ਹੋਰ ਕੁਝ ਹਿਰਨ, ਗਿੱਦੜ, ਮਹਿਸ, ਬਾਘ ਤੇ ਭੇਡਾਂ ਨਾਲ,

ਏਵਂ ਵਾਹਨਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣੋਦ੍ਯਤਾਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਵਾਰੀ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ,

ਤੂਰ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਿਤਸਂਘੁष੍ਟੈਰ੍ਬਲਿਤਾਸ੍ਫੋਟਿਤੈਰਪਿ

ਡੋਲ, ਨਗਾਰੇ, ਤੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ,

ਤਤਃ ਸਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਮਸਿ ਸਨ੍ਤਤੇ

ਫਿਰ ਉਸ ਘਣੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ।

ਸਕੁਣ੍ਡਲੈਃ ਸ਼ਿਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਾਜਤੇ ਵਸੁਧਾਤਲਮ੍

ਕਨ ਵਾਲੀਆਂ ਕੱਟੀਆਂ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।

ਸ਼ੂਲ ਸ਼ਕ੍ਤਿਪ੍ਰਹਾਰੈਸ਼੍ਚ ਯष੍ਟਿਤੋਮਰਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਃ

ਭਾਲੇ, ਬਰਛੇ, ਲਾਠੀਆਂ, ਤੋਮਰ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ,

ਅਭਵਦ੍ਦਾਰੁਣਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁਮੁਲਂ ਲੋਮਹਰ੍षਣਮ੍

ਡਰਾਉਣੀ, ਹਲਚਲ ਭਰੀ, ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਜੰਗ ਹੋਈ।

ਬਾਹੁਭਿਃ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕੇਸ਼ਾਕੇਸ਼ਿ ਤਤਃ ਪਰਮ੍ 201.

ਫਿਰ, ਬਾਹਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਾਲ ਪਕੜ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੜੇ।

ਤਤਸ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭਗ੍ਨਾ ਦੂਤੈਰ੍ਘੋਰਪਰਾਕ੍ਰਮੈਃ

ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਦੂਤਾਂ ਵਲੋਂ ਤੋੜੇ ਗਏ।

ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ੍ਤੇ ਯੇ ਨਿਵृਤ੍ਤਾ ਰਣਾਰ੍ਦਿਤਾਃ

ਜੋ ਪਿਸਾਚ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੰਗ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਕਰਕੇ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਗਏ।

ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠ ਕ੍ਵ ਯਾਸੀਤਿ ਨ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਦृਢੋ ਭਵ

“ਰੁਕੋ, ਰੁਕੋ! ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ?” “ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਪੱਕੇ ਰਹੋ!”

ਕਿਨ੍ਤੁ ਮੂਢ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨ ਮੁਕ੍ਤਂ ਮੇ ਰੁਜਾਕਰਮ੍

ਪਰੰਤੂ, ਮੂਰਖ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਹਥਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟਿਆ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਦਰਦ ਦੇ ਸਕੇ।

ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਵਦਸਿ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਏषੋऽਹਂ ਪਾਰਗੋ ਰਣੇ

ਤੂੰ ਕੀ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲੇ? ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤਾ ਮੈਂ ਹੀ ਪਾਰ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।

ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਸਹਸਾ ਘੋਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਨਾਃ

ਉਥੇ ਅਚਾਨਕ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਰਾਉਣੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆ ਗਏ।

ਤਤੋ ਭਗ੍ਨਾ ਯਦਾ ਤੇ ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ

ਫਿਰ, ਜਦ ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਾਰ ਗਏ,