ਪਞ੍ਚਮੇ ਤੁ ਗੁਣਾਃ ਪਞ੍ਚ षष੍ਠੇ षਙ੍ਗੁਣਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਪੰਜਵੇਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਗੁਣਾ ਦੁੱਖ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਛੇਵੇਂ ਵਿੱਚ ਛੇ ਗੁਣਾ ਦੁੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੇਣ ਚਾਧ੍ਵਾਨਂ ਪ੍ਰੇਤਾ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਪੁਰਮ੍
ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਵਿੱਚ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦੁਃਖਮੇਵਾਤ੍ਰ ਨ ਸੁਖਂ ਦੁਃਖੈਰ੍ਦੁਃਖਂ ਵਿਵਰ੍ਧ੍ਯਤੇ
ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ ਦੁੱਖ ਹੀ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ; ਦੁੱਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਮਿਲ ਕੇ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਚ ਮृਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਾਰਕਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਲਭਾਃ
ਉਥੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਛੁਟਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੌਤ ਦੇ ਦੂਤ ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਨ ਸੁਖਂ ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਕਿਞ੍ਚਿਦੇਵਾਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਉਥੇ ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ; ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਆਯਸੈਃ ਕਣ੍ਟਕੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਸ੍ਤਪ੍ਤੈਸ੍ਤਪ੍ਤਾਵृਤਾ ਮਹੀ
ਧਰਤੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਪਦੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕੰਡੇ ਪਏ ਹੋਏ ਹਨ।
ਅਤੀਵ ਚ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰ ਪਿਪਾਸਾ ਚਾਪ੍ਯਤੀਵ ਹਿ 200.
ਇੱਥੇ ਭੁੱਖ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਿਆਸ ਵੀ ਬੇਹੱਦ ਵਧੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਪਾਤੁਕਾਮਸ਼੍ਚ ਪਾਨੀਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਨੀਯਤੇ ਸਰਃ
ਜਦ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਸ ਨੂੰ ਝੀਲ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਾਤੁਕਾਮਸ਼੍ਚ ਪਾਨੀਯਂ ਸਹਸਾ ਤਤ੍ਰ ਧਾਵਤਿ
ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਉਥੇ ਤੁਰੰਤ ਦੌੜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪਕ੍ਵਾਨਿ ਮਾਂਸਾਨਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਪਰਿਣੀਯਤੇ
ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਮਾਸ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਚੈਵ ਹ੍ਰਦੇ ਨੈਕਾ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਃ ਖਾਦਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮੱਛੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਿਞ੍ਚਿਦਨ੍ਤਰਮਾਗਮ੍ਯ ਵੇਦਨਾਰ੍ਥਾਃ ਪਤਨ੍ਤਿ ਹਿ
ਕੁਝ ਨਜ਼ਦੀਕ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਦਰਦ ਵਾਸਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਰਸ੍ਯੇਵੋਪਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਧਾਵਤਃ
ਚਾਹੇ ਬੈਠੇ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਦੌੜ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰੀषਗਰ੍ਤ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕਃ ਸੁਦਾਰੁਣਃ
ਉਥੇ ਗੂ ਦਾ ਖੱਡ ਵੀ ਹੈ, ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵੀ ਹੈ।
ਪਾਟਯਨ੍ਤਿ ਸੁਮਾਰ੍ਗੇਣ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕਰਪਤ੍ਰਿਕਾਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਬੁਰੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੀਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਸਿਪਤ੍ਰਵਨਂ ਚਾਤ੍ਰ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਟਕਵਨਂ ਤਥਾ
ਇੱਥੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵੀ ਹੈ, ਤੇ ਨੁੱਕਦਾਰ ਲੱਕੜਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵੀ।
ਦਹ੍ਯਤੇ ਛਿਦ੍ਯਤੇ ਚੈਵ ਵਿਧ੍ਯਤੇ ਭਿਦ੍ਯਤੇ ਪਥਾ 200.
ਉਹ ਰਾਹ 'ਤੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਸੜਦਾ ਹੈ, ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਛੇਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਯਾਮਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਬਲਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼੍ਵਾਨਸ੍ਤੇऽਤ੍ਰ ਦੁਰਾਸਦਾਃ
ਇਥੇ ਕਾਲੇ ਤੇ ਚਿੱਟੇ-ਚਿੱਟੇ ਕੁੱਤੇ ਹਨ, ਜੋ ਬੜੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਨ।
ਕਣ੍ਟਕੈਃ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲੈਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰਾਨ੍ਯਾ ਕੂਟ ਸ਼ਾਲ੍ਮਲਿਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਸਾਲਮਲ ਦਾ ਰੁੱਖ ਵੀ ਖੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਾਂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਵੈਰੀ ਹੈ।
ਯਦ੍ਦੁਃਖਂ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇਃ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਂ ਚ ਤਸ੍ਯ ਯਤ੍
ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੇ ਵਿਰੋਧ ਉਸ ਮੰਦਬੁਧੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਥੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੀਤਕਾਮਸ੍ਯ ਵੈ ਚੋष੍ਣਮੁष੍ਣਕਾਮਸ੍ਯ ਸ਼ੀਤਲਮ੍
ਜੋ ਠੰਡੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਰਮੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਗਰਮੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਠੰਡੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਛਿਨ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਧਾਪ੍ਯੇਵਂ ਹ੍ਯਨਿਸ਼ਂ ਤੈਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ, ਸਦਾ ਹੀ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਲਿਲਂ ਚ ਨਦੀਂ ਘੋਰਾਂ ਵ੍ਯਾਲਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਭਯਾਨਕਾਮ੍
ਉਥੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਦਰਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੱਪ ਹਨ।
ਕਰਮ੍ਭਵਾਲੁਕਾ ਨਾਮ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮਾਯਤਾ
ਇਸ ਨੂੰ ਕਰੰਭਾ-ਰੇਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਤਕ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵੈਤਰਣੀ ਨਾਮ ਕ੍ਸ਼ਾਰੋਦਾ ਤੁ ਮਹਾਨਦੀ
ਫਿਰ ਵੈਤਰਨੀ ਨਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦਰਿਆ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਖਾਰਾ ਹੈ।
ਅਗਾਧਪਙ੍ਕਾ ਵੈ ਤਤ੍ਰ ਚਰ੍ਮਮਾਂਸਾਸ੍ਥਿਭੇਦਨਾ
ਉਥੇ ਕਾਦ ਬਹੁਤ ਡੂੰਘੀ ਹੈ, ਜੋ ਚਮੜੀ, ਮਾਸ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਤੋੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਉਲੂਕਾਸ਼੍ਚ ਧਨੁਰ੍ਮਾਤ੍ਰਾ ਵਜ੍ਰਜਿਹ੍ਵਾਸ੍ਥਿਭੇਦਨਾਃ 200.
ਉਥੇ ਉਲੂਕ ਹਨ, ਜੋ ਧਨੁ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਲੰਬੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੀਭ ਵੱਜਰ ਵਰਗੀ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਤੋੜਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਸਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਤੁ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੋਜਨਕਰ੍ਦਮਾਤ੍
ਜੋ ਉਹ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਕਾਦ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ,
ਯਤ੍ਰ ਵੈ ਮੂषਿਕਗਣਾ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਿ ਹ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਥੇ ਚੂਹਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਉਸ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਾਯੁਨਾ ਸ੍ਪृष੍ਟਃ ਪੁਨਰ੍ਮਾਂਸਂ ਸ ਵਿਨ੍ਦਤਿ
ਸਵੇਰੇ ਹਵਾ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।