ਤਤ੍ਰ ਛਿਨ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਦਗ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਹਨ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਥੇ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੁਝ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਸਿਤਾਲਵਨਦ੍ਵਾਰਿ ਯੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਅਸਿਤਾਲਵਨ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਥਾਂ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਖੜੇ ਹਨ।
ਭੋ ਭੋ ਪਾਪਸਮਾਚਾਰਾ ਧਰ੍ਮਸੇਤੁਵਿਨਾਸ਼ਕਾਃ
ਓ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੋ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੁਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੋ—
ਭੋਗੈਸ਼੍ਚ ਪੀਡਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਉਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਥ ਸੁਦੁਰ੍ਗਤਾਃ 199.
ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਦੁਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵੋਗੇ।
ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਸ਼੍ਚਾਯਸੈਸ੍ਤੁਣ੍ਡੈਰ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਦਾਰੁਣਾਃ
ਉਥੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਚੋਚ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਹਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਬਾਘ ਹਨ।
ਖਾਦਂਤਿ ਰੁषਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬਹਵੋ ਹਿਂਸਕਾ ਨਰਾਨ੍
ਉਥੇ ਕਈ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਤੇ ਹਿੰਸਕ ਜੀਵ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਸਿਤਾਲਵਨੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਬਹੁਦੁਃਖਸਮਾਕੁਲੇ
ਅਸਿਤਾਲਵਨ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਬਹੁਤ ਦੁਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ—
ਅਸਿਪਤ੍ਰ ਸੁਭਗ੍ਨਾਙ੍ਗਾਃ ਸ਼ੂਲਲਗ੍ਨਾਸ੍ਤਥਾऽਪਰੇ
ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਤਲਵਾਰ-ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਾਂਟਿਆਂ 'ਤੇ ਲਟਕਾਏ ਹੋਏ ਹਨ।
ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਾਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਹ੍ਰਦਾ ਨਦ੍ਯਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਉਥੇ ਝੀਲਾਂ, ਤਲਾਬ, ਸਰੋਵਰ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਵੀ ਹਨ।
ਪੂਤਿਮਾਂਸਕृਮੀਣਾਂ ਚ ਅਮੇਧ੍ਯਸ੍ਯ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਹ ਸੜੇ ਹੋਏ ਮਾਸ, ਕੀੜਿਆਂ ਤੇ ਗੰਦ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਪਾਪਾਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਾਪੀ ਉਸ ਵਿਚਕਾਰ ਦੁਖ ਸਹਿ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਸ੍ਥਿਪਾषਾਣਵਰ੍षਾਣਿ ਰੁਧਿਰਸ੍ਯ ਬਲਾਹਕਾਃ
ਉਥੇ ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਲਹੂ ਦੇ ਬੱਦਲ ਹਨ।
ਧਾਵਤਾਂ ਪ੍ਲਵਤਾਂ ਚੈਵ ਹਾ ਹਤੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਭਾषਿਣਾਮ੍
ਉਹ ਜੋ ਦੌੜ ਰਹੇ ਹਨ ਜਾਂ ਤੈਰ ਰਹੇ ਹਨ, 'ਹਾਏ, ਮੈਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ!' ਚੀਕਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਰਨ੍ਦਤਾਂ ਕਰੁਣੋਨ੍ਮਿਸ਼੍ਰਂ ਦਿਸ਼ੋऽਪੂਰ੍ਯਨ੍ਤ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ 199.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਰੁਣ ਰੋਹ-ਕੰਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਸ੍ਥੂਲੈਸ੍ਤਥਾ ਬਦ੍ਧਃ ਉਦ੍ਬਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਤਥਾ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਮੋਟੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਅਪਸ਼੍ਯਂ ਪੁਨਰਨ੍ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਚੋਦ੍ਵਿਜੇਨ੍ਨਰਃ
ਮੈਂ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਐਸੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਡਰ ਜਾਵੇ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਸਂਸਾਰਚਕ੍ਰੇ ਯਾਤਨਾਸ੍ਵਰੂਪ ਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮ ਨਵਨਵਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ, ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਦੀਆਂ ਯਾਤਨਾਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਵਰਣਨਾ ਵਾਲਾ ਇਕ-ਸੌ-ਉਨੰਜਾ ਚੈਪਟਰ।
ਪੁਨਃ ਨਰਕਯਾਤਨਾਸ੍ਵਰੂਪਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਤਪ੍ਤਂ ਚੈਵ ਮਹਾਤਪ੍ਤਂ ਮਹਾਰੌਰਵਰੌਰਵੌ
ਫਿਰ ਨਰਕ ਦੀਆਂ ਯਾਤਨਾਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਵਰਣਨਾ: ਤਪਤ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਪਤ, ਮਹਾਰੌਰਵ ਤੇ ਰੌਰਵ।
ਅਨ੍ਧਕਾਰਸ਼੍ਚ ਨਰਕੋ ਅਨ੍ਧਕਾਰਵਰਸ੍ਤਥਾ
ਇੱਥੇ ਅੰਧਕਾਰ ਨਰਕ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਘੂਪਾ ਹੋਇਆ ਨਰਕ ਵੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਥਮੇ ਪ੍ਰਥਮਂ ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਤਥਾ
ਪਹਿਲੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਘੂਪਾ ਹੈ; ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਮੇ ਤੁ ਗੁਣਾਃ ਪਞ੍ਚ षष੍ਠੇ षਙ੍ਗੁਣਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਪੰਜਵੇਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਗੁਣਾ ਦੁੱਖ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਛੇਵੇਂ ਵਿੱਚ ਛੇ ਗੁਣਾ ਦੁੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੇਣ ਚਾਧ੍ਵਾਨਂ ਪ੍ਰੇਤਾ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਪੁਰਮ੍
ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਵਿੱਚ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦੁਃਖਮੇਵਾਤ੍ਰ ਨ ਸੁਖਂ ਦੁਃਖੈਰ੍ਦੁਃਖਂ ਵਿਵਰ੍ਧ੍ਯਤੇ
ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ ਦੁੱਖ ਹੀ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ; ਦੁੱਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਮਿਲ ਕੇ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਚ ਮृਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਾਰਕਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਲਭਾਃ
ਉਥੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਛੁਟਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੌਤ ਦੇ ਦੂਤ ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਨ ਸੁਖਂ ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਕਿਞ੍ਚਿਦੇਵਾਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਉਥੇ ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ; ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਆਯਸੈਃ ਕਣ੍ਟਕੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਸ੍ਤਪ੍ਤੈਸ੍ਤਪ੍ਤਾਵृਤਾ ਮਹੀ
ਧਰਤੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਪਦੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕੰਡੇ ਪਏ ਹੋਏ ਹਨ।
ਅਤੀਵ ਚ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰ ਪਿਪਾਸਾ ਚਾਪ੍ਯਤੀਵ ਹਿ 200.
ਇੱਥੇ ਭੁੱਖ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਿਆਸ ਵੀ ਬੇਹੱਦ ਵਧੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਪਾਤੁਕਾਮਸ਼੍ਚ ਪਾਨੀਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਨੀਯਤੇ ਸਰਃ
ਜਦ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਸ ਨੂੰ ਝੀਲ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਾਤੁਕਾਮਸ਼੍ਚ ਪਾਨੀਯਂ ਸਹਸਾ ਤਤ੍ਰ ਧਾਵਤਿ
ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਉਥੇ ਤੁਰੰਤ ਦੌੜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪਕ੍ਵਾਨਿ ਮਾਂਸਾਨਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਪਰਿਣੀਯਤੇ
ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਮਾਸ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।