ਗੋਰਸਸ੍ਯ ਚ ਪਾਨਾਨਿ ਭਾਜਨਾਨਿ ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਤੋਂ ਬਣੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਹਮੇਸ਼ਾ,
ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਧੂਪਂ ਗਨ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਰਸਸਮਾਯੁਤਾਃ 198.
ਮਾਲਾਵਾਂ, ਧੂਪ ਤੇ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।
ਭੋਜਨੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਕਾਨ੍ਤਾ ਮਨੋਹਰਾਃ
ਸਭ ਖਾਣਿਆਂ ਵਿਚ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ,
ਫਲਾਨਿ ਕੁਣ੍ਡਹਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਪਾਤ੍ਰਹਸ੍ਤਾਸ੍ਤਥਾਪਰਾਃ
ਫਲ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿਚ ਰੱਖੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਹੱਥ ਵਿਚ ਭਾਂਡੇ ਫੜੇ ਹੋਏ।
ਅਨ੍ਨਦਾਨਰਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਭੋਜਯਨ੍ਤਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਵਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਉਪਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮਹਾਯੋਗ੍ਯਮਤ੍ਰ ਕਾਲੇ ਚ ਯੋषਿਤਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਯੋਗਤਾ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਹਾਜ਼ਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਹਸਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਦੂਤਾ ਨਿष੍ਠੁਰਵਾਦਿਨਃ
ਦੂਤ ਕਠੋਰ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਮਾਰਦੇ ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਹਨ।
ਪਾਪਾਸ਼ਯਾ ਨਿष੍ਕृਤਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵਦਾਨਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕੋਈ ਮੁਆਫੀ ਦਾ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਅਤੇ ਉਹ ਸਦਾ ਦਿਲੋਂ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜਾ ਗृਹਕਾ ਦੇਯਾ ਯਾਚਿਤੁਂ ਮਨਸਾ ਹਿਤਾਃ
ਬੇਸ਼ਰਮ ਘਰਵਾਲੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੰਗਣ ਲਈ ਠੀਕ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਾਨੀਯਮਥ ਕਾष੍ਠਾਨਿ ਯਦ੍ਯਨ੍ਨਂ ਸੁਖਮਾਗਤਮ੍
ਜੋ ਪਾਣੀ, ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਲੇषੁ ਸੁਦਰਿਦ੍ਰੇषੁ ਸਞ੍ਜਾਤਾਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਿਣਃ 198.
ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਪਾਪ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਵृਤ੍ਤਸ੍ਥਾ ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਹੇਮਾਂਸ਼੍ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਾਨ੍ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜੋ ਸਿੱਧੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਨਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਚਾਰ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ।
ਇਹ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ੍ਯ ਤੇ ਧੀਰਾਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਾਲਂ ਸਹਾਨੁਗਾਃ
ਇੱਥੇ, ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਬਹੁਸੁਨ੍ਦਰਨਾਰੀਕੇ ਸਮृਦ੍ਧੇ ਸੁਸਮਾਹਿਤਾਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਭਗਵਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਸਂਸਾਰਚਕ੍ਰ ਯਾਤਨਾਨਾਂ ਸ੍ਵਰੂਪਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮਾष੍ਟਨਵਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ 'ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਦੀਆਂ ਯਾਤਨਾਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ' ਨਾਮਕ ਇਕ ਸੌ ਅਠਾਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਸਂਸਾਰਚਕ੍ਰਯਾਤਨਾਸ੍ਵਰੂਪਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਤਲਂ ਸਰ੍ਵਮਾਯਸੈਃ ਕਣ੍ਟਕੈਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਦੀਆਂ ਯਾਤਨਾਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ: ਉਥੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਝੂਠੇ ਕੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਅਥਾਨ੍ਯੇ ਛਿਨ੍ਨਪਾਦਾਸ੍ਤੁ ਛਿਨ੍ਨਪਾਣਿਸ਼ਿਰੋਧਰਾਃ
ਫਿਰ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਪੈਰ, ਹੱਥ, ਸਿਰ ਤੇ ਗਰਦਨ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਯੇ ਤੁ ਧਰ੍ਮਰਤਾ ਦਾਤਾ ਵਪੁष੍ਮਨ੍ਤੋ ਯਥਾ ਗृਹੇ
ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਾਂਗ—
ਯਾਚਮਾਨਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਸ਼ੀਤੈਸ੍ਤੋਯਭੋਜਨੈਃ
ਜੋ ਸਦਾ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਮੰਗਦੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਜਾਂ ਪਰਾਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਪਰਂ ਜਨਮ੍
ਉਥੇ ਉੱਚੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆਲੋਕੇ ਚ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਭੁਵਨਾਨਿ ਚ
ਉਜਾਲੇ ਵਿੱਚ, ਦਰਖ਼ਤ ਤੇ ਜਗਤ ਦਿਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤੇ ਦੂਤਾਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਸੁਦਾਰੁਣਾਃ
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੂਤ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੇ ਹੋ ਕੇ ਅੰਦਰ ਵੜਦੇ ਹਨ।
ਅਥਾਨ੍ਯੇ ਤੁ ਸ਼੍ਵਭਿਰ੍ਘੋਰੈਰਾਪਾਦਤਲਮਸ੍ਤਕਮ੍
ਫਿਰ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਕੁੱਤੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰ ਤੱਕ ਨਿਗਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਥਾਨ੍ਯੇ ਤੁ ਮਹਾਰੂਪਾ ਮਹਾਦਂष੍ਟ੍ਰਾ ਭਯਾਨਕਾਃ
ਫਿਰ ਹੋਰ, ਵੱਡੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਜਣੇ—
ਅਨ੍ਨਾਨਿ ਦੀਯਮਾਨਾਨਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ 199.
—ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ—
ਅਯਃਸ਼ਰਮਯੀ ਨਾਰੀ ਵਹ੍ਨਿਤਪ੍ਤਾ ਸੁਦਾਰੁਣਾ
ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਤਪਾਈ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣੀ ਇੱਕ ਔਰਤ—
ਧਾਵਨ੍ਤਂ ਚਾਨੁਧਾਵਂਤੀ ਤ੍ਵਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭੱਜਦੇ ਮਰਦ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੌੜਦਿਆਂ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ:
ਮਾਤृष੍ਵਸਾ ਤੇ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਮਾਤੁਲਾਨੀ ਪਿਤृष੍ਵਸਾ
“ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ਭੈਣ, ਓ ਮੰਦ-ਬੁੱਧੀ, ਤੇਰੇ ਮਾਂਮਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ—
ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਜਾਯਾ ਵੈ ਧਰ੍षਿਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
—ਪੰਡਤਾਂ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ—ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੰਗ ਕੀਤਾ ਹੈ।”
ਕਿਂ ਪ੍ਰਧਾਵਸਿ ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜ ਵ੍ਯਸਨੈਸ਼੍ਚੋਪਪਾਦਿਤਃ
“ਤੂੰ ਨਿਰਲੱਜ ਹੋ ਕੇ ਕਿਉਂ ਭੱਜਦਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ?”