ਬਨ੍ਧਯਨ੍ਤਿ ਮਹਾਕਾਯਾ ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਤਿ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਜਣੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਭਾਰੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜਦੇ ਹਨ।
ਵੇਣੁਯष੍ਟਿਪ੍ਰਹਾਰੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਤਿ ਤਤੋऽਧਿਕੈਃ 198.
ਉਹ ਬਾਂਸ ਦੀਆਂ ਲਠੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤਕਲੀਫ਼ਾਂ ਦੇਂਦੇ ਹਨ।
ਰੁਦਨ੍ਤਿ ਕਰੁਣਂ ਘੋਰਂ ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਨਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਕੇਚਿਚ੍ਚ ਤੇषੁ ਪਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਦਹ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਾਵਕੇਨ੍ਧਨਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਅੱਗ ਲਈ ਇੰਦਣ ਵਾਂਗ ਪਕਾਏ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਸਾੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਤਨ੍ਤਿ ਤੇ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਚ ਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਜਿਹੜੇ ਮੰਦੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਕੇਚਿਦ੍ਯਨ੍ਤ੍ਰਮੁਪਾਰੋਪ੍ਯ ਸਂਪੀਡ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਿਲਾ ਇਵ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਨੂੰ ਯੰਤਰਾਂ 'ਚ ਪਾ ਕੇ ਤਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਪੀਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵੈਤਰਣੀ ਘੋਰਾ ਸਂਭੂਤਾ ਨਿਮ੍ਨਗਾ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਡਰਾਉਣੀ ਵੈਤਰਨੀ ਦਰਿਆ ਉੱਠਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਹੇਠਾਂ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਥਾਨ੍ਯੇ ਸ਼ੂਲ ਆਰੋਪ੍ਯ ਦੂਤਾਃ ਪਾਦੇषੁ ਗृਹ੍ਯ ਵੈ
ਫਿਰ ਦੂਤ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ ਸੂਲਾਂ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਨੁष੍ਣੇ ਰੁਧਿਰੇ ਤਤ੍ਰ ਫੇਨਮਾਲਾਸਮਾਕੁਲਾਃ
ਉਥੇ, ਠੰਢੇ ਲਹੂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਝੱਗ ਤੇ ਮੈਲ ਨਾਲ ਘਿਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨੁਤ੍ਤਾਰ੍ਯ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯਾ ਉਚ੍ਛ੍ਰਿਤਾ ਵਿਕृਤਾਵਸ਼ਾਃ
ਉਹ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੋੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਬੇਬਸ।
ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੁष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਪਾਪਾਃ ਸਰ੍ਵਦੋषਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਥੇ, ਜਿਹੜੇ ਪਾਪੀ ਹਨ ਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਥਾਨ੍ਯੇ ਬਹਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬਹੁਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੂਤਕੈਃ 198.
ਫਿਰ ਉਥੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਨ, ਨਾਲੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੂਤ ਵੀ।
ਅਸਿਸ਼ਕ੍ਤਿਪ੍ਰਹਾਰੈਸ਼੍ਚ ਤਾਡਯਨ੍ਤਿ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੂष੍ਮਾਣ੍ਡਾ ਯਾਤੁਧਾਨਾਸ਼੍ਚ ਲਂਬਮਾਨਾ ਭਯਾਨਕਾਃ
ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ ਤੇ ਯਾਤੁਧਾਨ, ਜੋ ਲਟਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨ।
ਵੇਦਨਾਰ੍ਤ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਵੇਗੇਨ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ਼ਾਖਾ ਉਪਾਰੁਹਨ੍ ।। ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਨਿਹਤਾ ਘੋਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਨਾਃ
ਦਰਦ ਨਾਲ ਤੜਪਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਟਾਹਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਚਾਰੂਢਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕਂ ਤਮਸਾ ਵृਤਮ੍
ਉਹ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਘੇਰ ਕੇ ਮਾਰਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾ ਚ ਕੁਕ੍ਕੁਟਂ ਖਾਦੇਤ੍ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮ੍ਲੇਚ੍ਛੋ ਨਿਰਾਕृਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਰਾਇਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਕੁੱਕੜ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ,
ਪਕ੍ਵਮਾਮ੍ਰਫਲਂ ਯਦ੍ਵਨ੍ਨਰਃ ਖਾਦੇਦ੍ਯਥਾ ਵਨੇ
ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਪੱਕਾ ਆਮ ਫਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ,
ਚੂषਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤੇ ਚ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਗੋਤ੍ਤਮੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੁਸਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਉੱਤਮ ਨਗਰ ਵਿਚ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਜਵੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਵਨਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚੂषਿਤਾਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਮੁੜ ਚੁਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਧਸ੍ਤਾਤ੍ਤੁ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਿਣਃ
ਹੇਠਾਂ, ਉਥੇ ਮੁੜ, ਪਾਪੀ ਲੋਕ ਵੇਖਦੇ ਹਨ,
ਭੋ ਦੇਵ ਪਾਹਿ ਮੁਞ੍ਚੇਤਿ ਵਦਨ੍ਤਃ ਪੁਰੁषਂ ਵਚਃ 198.
ਉਹ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬਚਾ ਲਓ, ਛੱਡ ਦੋ!'
ਪਾषਾਣਵਰ੍षੈਃ ਕੇਚਿਤ੍ਤੁ ਪਾਂਸੁਵਰ੍षੈਸ਼੍ਚ ਵਿਦ੍ਰੁਤਾਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀਆਂ ਵਰਖਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਚ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੂਤੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦृਢਂ ਹਤਾਃ
ਤੇ ਉਥੇ ਮੁੜ, ਉਹ ਦੂਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੱਕੇ ਤੌਰ ਤੇ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਭੱਜਦੇ ਹਨ।
ਵਾਰਿਪੂਰ੍ਣਂ ਤਤਃ ਕੁਮ੍ਭਂ ਸ਼ੀਤਲਂ ਚ ਜਲਂ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਘੜਾ, ਤੇ ਮੁੜ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪਾਨੀਯਰੂਪੇਣ ਜਲਂ ਤਪ੍ਤਂ ਤੁ ਦੀਯਤੇ
ਫਿਰ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਲਿਙ੍ਗ੍ਯਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤ੍ਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪਤਨ੍ਤਿ ਵੈ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ ਉਥੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਨਾਨਾਂ ਚ ਸੁਮਿष੍ਟਾਨਾਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਖਾਣਿਆਂ ਵਿਚ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਆਦਲੇ ਤੇ ਖਾਣ ਯੋਗ ਪਦਾਰਥ,
ਦਧਿਕ੍ਸ਼ੀਰਰਸਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਕृਸਰਾਨ੍ਪਾਯਸਂ ਤਥਾ
ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਰਸ, ਚੌਲ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਖੀਰ ਵੀ,
ਮਾਧ੍ਵੀਕਸ੍ਯ ਚ ਪਾਨਸ੍ਯ ਸੀਧੋਰ੍ਜਾਤੀਰਸਸ੍ਯ ਚ
ਤੇ ਮਧੂ, ਸ਼ਰਾਬ, ਤੇ ਚੰਬੇ ਦੀ ਚੌਲ ਵਾਲੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥ,