ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਰਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਪ੍ਰੇ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸਿਆ ਜਾਵੇ।
ਤਤੋऽਹਂ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਨੀਤਸ੍ਤੇਨ ਦੂਤੇਨ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਃ 198.
ਫਿਰ ਉਹ ਦੂਤ ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤਸ਼੍ਚ ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ।
ਏਵਂ ਸਮ੍ਭਾष੍ਯ ਮਾਂ ਵੀਰਃ ਸ੍ਵਾਨ੍ਭृਤ੍ਯਾਨ੍ਸਨ੍ਦਿਦੇਸ਼ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤ ਉਵਾਚ ਭਕ੍ਤਿਮਨ੍ਤੋ ਦੁਰਾਧਰ੍षਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾਃ
ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਸਦਾ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਯਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਮਯਾਦਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰੇਤਾਵਾਸਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੇ ਆਖਣ ਉੱਤੇ, ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਵਾਸ ਤੇ ਜਾਵੇਗਾ।
ਨੈਵ ਦੁਃਖੇਨ ਖੇਦਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਚੋष੍ਣੇਨ ਚ ਸ਼ੀਤਤਃ
ਉਹ ਨਾਂ ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਵੇਗਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਗਰਮੀ ਜਾਂ ਠੰਢ ਨਾਲ।
ਏਵਂ ਦਤ੍ਤਵਰੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਗੁਰੁਚਿਤ੍ਤਾਨੁਚਿਨ੍ਤਕਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਯਥਾਕਾਮਮਯਂ ਪਸ਼੍ਯੇਦ੍ਧਰ੍ਮ੍ਮਰਾਜਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੇਵਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ऋषਿਪੁਤ੍ਰ ਉਵਾਚ ਧਾਵਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਰਮਾਣਾਸ੍ਤੁ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤੋ ਘ੍ਨਨ੍ਤ ਏਵ ਚ
ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਫੜਦੇ ਤੇ ਮਾਰਦੇ ਹਨ।
ਬਨ੍ਧਯਨ੍ਤਿ ਮਹਾਕਾਯਾ ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਤਿ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਜਣੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਭਾਰੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜਦੇ ਹਨ।
ਵੇਣੁਯष੍ਟਿਪ੍ਰਹਾਰੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਤਿ ਤਤੋऽਧਿਕੈਃ 198.
ਉਹ ਬਾਂਸ ਦੀਆਂ ਲਠੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤਕਲੀਫ਼ਾਂ ਦੇਂਦੇ ਹਨ।
ਰੁਦਨ੍ਤਿ ਕਰੁਣਂ ਘੋਰਂ ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਨਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਕੇਚਿਚ੍ਚ ਤੇषੁ ਪਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਦਹ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਾਵਕੇਨ੍ਧਨਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਅੱਗ ਲਈ ਇੰਦਣ ਵਾਂਗ ਪਕਾਏ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਸਾੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਤਨ੍ਤਿ ਤੇ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਚ ਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਜਿਹੜੇ ਮੰਦੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਕੇਚਿਦ੍ਯਨ੍ਤ੍ਰਮੁਪਾਰੋਪ੍ਯ ਸਂਪੀਡ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਿਲਾ ਇਵ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਨੂੰ ਯੰਤਰਾਂ 'ਚ ਪਾ ਕੇ ਤਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਪੀਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵੈਤਰਣੀ ਘੋਰਾ ਸਂਭੂਤਾ ਨਿਮ੍ਨਗਾ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਡਰਾਉਣੀ ਵੈਤਰਨੀ ਦਰਿਆ ਉੱਠਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਹੇਠਾਂ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਥਾਨ੍ਯੇ ਸ਼ੂਲ ਆਰੋਪ੍ਯ ਦੂਤਾਃ ਪਾਦੇषੁ ਗृਹ੍ਯ ਵੈ
ਫਿਰ ਦੂਤ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ ਸੂਲਾਂ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਨੁष੍ਣੇ ਰੁਧਿਰੇ ਤਤ੍ਰ ਫੇਨਮਾਲਾਸਮਾਕੁਲਾਃ
ਉਥੇ, ਠੰਢੇ ਲਹੂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਝੱਗ ਤੇ ਮੈਲ ਨਾਲ ਘਿਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨੁਤ੍ਤਾਰ੍ਯ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯਾ ਉਚ੍ਛ੍ਰਿਤਾ ਵਿਕृਤਾਵਸ਼ਾਃ
ਉਹ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੋੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਬੇਬਸ।
ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੁष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਪਾਪਾਃ ਸਰ੍ਵਦੋषਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਥੇ, ਜਿਹੜੇ ਪਾਪੀ ਹਨ ਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਥਾਨ੍ਯੇ ਬਹਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬਹੁਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੂਤਕੈਃ 198.
ਫਿਰ ਉਥੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਨ, ਨਾਲੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੂਤ ਵੀ।
ਅਸਿਸ਼ਕ੍ਤਿਪ੍ਰਹਾਰੈਸ਼੍ਚ ਤਾਡਯਨ੍ਤਿ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੂष੍ਮਾਣ੍ਡਾ ਯਾਤੁਧਾਨਾਸ਼੍ਚ ਲਂਬਮਾਨਾ ਭਯਾਨਕਾਃ
ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ ਤੇ ਯਾਤੁਧਾਨ, ਜੋ ਲਟਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨ।
ਵੇਦਨਾਰ੍ਤ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਵੇਗੇਨ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ਼ਾਖਾ ਉਪਾਰੁਹਨ੍ ।। ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਨਿਹਤਾ ਘੋਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਨਾਃ
ਦਰਦ ਨਾਲ ਤੜਪਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਟਾਹਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਚਾਰੂਢਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕਂ ਤਮਸਾ ਵृਤਮ੍
ਉਹ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਘੇਰ ਕੇ ਮਾਰਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾ ਚ ਕੁਕ੍ਕੁਟਂ ਖਾਦੇਤ੍ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮ੍ਲੇਚ੍ਛੋ ਨਿਰਾਕृਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਰਾਇਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਕੁੱਕੜ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ,
ਪਕ੍ਵਮਾਮ੍ਰਫਲਂ ਯਦ੍ਵਨ੍ਨਰਃ ਖਾਦੇਦ੍ਯਥਾ ਵਨੇ
ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਪੱਕਾ ਆਮ ਫਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ,
ਚੂषਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤੇ ਚ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਗੋਤ੍ਤਮੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੁਸਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਉੱਤਮ ਨਗਰ ਵਿਚ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਜਵੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਵਨਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚੂषਿਤਾਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਮੁੜ ਚੁਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।