ਪੌਰੁषੇਣ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਯਾਯਤਾਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਜਰਾਮਰਣਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਗਾਯਕਾ ਹਾਸਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਜੀਵਪ੍ਰਬੋਧਕਾਃ
ਉਥੇ ਗਾਇਕ ਅਤੇ ਹੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਸ਼ੋਭਾਭਿਃ ਸ਼ੋਭਮਾਨਾਃ ਸੁਤੇਜਸਃ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਪਰ੍ਯਾਸ੍ਤਰਣਸਂਛਨ੍ਨੇष੍ਵਾਸਨੇषੁ ਤਥਾ ਪਰੇ
ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਸਥਾਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਅਨੇਕਾਸ਼੍ਚ ਨਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵੇਦਨਾਸ਼੍ਚ ਸੁਦਾਰੁਣਾਃ
ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਸਨ, ਤੇ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਪੀੜਾਵਾਂ ਵੀ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਵਿਚਾਰਿਣ੍ਯੋ ਨਾਨਾਰੂਪਧਰਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ 197.
ਇੱਥੇ ਕਈ ਔਰਤਾਂ ਵਾਸਨਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਤਾਸਾਂ ਹਲਹਲਾਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਤੇ ਹਲਚਲ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕੂष੍ਮਾਣ੍ਡਾ ਯਾਤੁਧਾਨਾਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਨਾਃ
ਉਥੇ ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ, ਯਾਤੁਧਾਨ, ਰਾਖਸ ਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਭੂਤ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਏਕਬਾਹੁਰ੍ਦ੍ਵਿਬਾਹੁਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਬਾਹੁਰ੍ਬਹੁਬਾਹੁਕਃ
ਕੁਝ ਦੇ ਇੱਕ ਬਾਂਹ, ਕੁਝ ਦੇ ਦੋ, ਕੁਝ ਦੇ ਤਿੰਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਦੇ ਬਹੁਤ ਬਾਂਹਾਂ ਸਨ।
ਕੇਚਿਤ੍ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਪੁਰੁषਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਭਾਵਿਸ਼ੋਭਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਕੁਝ ਮਨੁੱਖ ਐਸੇ ਵੀ ਸਨ ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ੍ਰਗ੍ਵਿਣੋ ਬਦ੍ਧਪਾਦਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਃ
ਉਹ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਪੈਰ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋਮਰਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਸਧਨੁष੍ਕਾ ਦੁਰਾਸਦਾਃ
ਕੁਝ ਹੱਥ ਵਿਚ ਭਾਲੇ ਤੇ ਤੀਰ ਰੱਖੇ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਔਖਾ ਸੀ।
ਸਜ੍ਜਿਤਾ ਦਧਿਹਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਹਸ੍ਤਾ ਹ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਕੁਝ ਤਿਆਰ ਖੜੇ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਦਹੀਂ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਕਈ ਸੁਗੰਧਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਧੂਪਾਨ੍ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਵਾਸਾਂਸਿ ਸ਼ੁਭਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਕੁਝ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧੂਪ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਦਿੱਖ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵਾਜਿਕੁਞ੍ਜਰਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਹਂਸਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਚਾਪਰੇ
ਕੁਝ ਦੇ ਰਥ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ।
ਮਯੂਰੈਃ ਸਾਰਸੈਸ਼੍ਚੈਵ ਚਕ੍ਰਵਾਕੈਸ਼੍ਚ ਵਾਜਿਭਿਃ 197.
ਕੁਝ ਦੇ ਵਾਹਨ ਮੋਰ, ਸਾਰਸ ਤੇ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਨ।
ਉਜ੍ਜ੍ਵਲਾ ਮਲਿਨਾਸ਼੍ਚੈਵ ਜੀਰ੍ਣਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਨਵਾਂਸ਼ੁਕਾਃ
ਕੁਝ ਚਮਕਦਾਰ, ਕੁਝ ਗੰਦੇ, ਕੁਝ ਪੁਰਾਣੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਨਵੇਂ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਮਾਰ੍ਜਾਰੀ ਕਾਚਵਰ੍ਣਾ ਕृष੍ਣਾ ਚੈਵ ਕਲਿਸ੍ਤਥਾ
ਕੁਝ ਬਿੱਲੀ ਵਰਗਾ, ਕੁਝ ਕਾਂਚ ਵਰਗਾ, ਕੁਝ ਕਾਲਾ ਰੰਗ, ਤੇ ਕਲਿਜੁਗ ਦੀ ਮੂਰਤ ਵੀ ਉਥੇ ਸੀ।
ਏਤੇ ਪੁਰੋਗਮਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕृਤਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਹ ਸਭ ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮੌਤ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਮਸ੍ਕਾਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪੂਜ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਆਪਨ੍ਨੇਨ ਹਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਜੋ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ ਤੇ ਆਦਰ ਦੇਵੇ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਸਂਸਾਰਚਕ੍ਰੇ ਕृਤਾਨ੍ਤਕਾਲਮृਤ੍ਯੁਕਿਙ੍ਕਰਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮ ਸਪ੍ਤਨਵਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਤਾਂਤ, ਕਾਲ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਤਨਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਸਂਸਾਰਚਕ੍ਰਯਾਤਨਾਸ੍ਵਰੂਪਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਮਾਮੇਕਮृषਭਂ ਤਤ੍ਰ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚ ਦਦੌ ਯਮਃ
ਹੁਣ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੇੜ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਦਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਯਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਬਲਦ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਵਾਇਆ।
ਯਾਥਾਤਥ੍ਯੇਨ ਮੇ ਪੂਜਾ ਕਾਰ੍ਯੇਣ ਵਿਧਿਨਾऽਕਰੋਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਕਰੀ।
ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਪੁਨਰ੍ਹृष੍ਟੋ ਹ੍ਯਾਸ੍ਯਤਾਂ ਚ ਵਰਾਸਨੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਬੋਲੇ, 'ਮਾਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਜਾ।'
ਤਸ੍ਯ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਂ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਭਯਾਨਕਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਿਆਨਕ ਸੀ।
ਲੋਹਿਤੇ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਨੇਤ੍ਰੇ ਜਲ੍ਪਤਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ-ਲਾਲ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤੋऽਹਂ ਤਸ੍ਯ ਭਾਵੇਨ ਭਾਵਿਤਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਭਾਵੁਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰਂ ਸਦ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਦੋषਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਭਜਨ ਉਚਾਰਿਆ।
ਕਾਲਵृਦ੍ਧਿਕਰਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤਤ੍ਰ ਉਦੀਰਯਨ੍
ਉਹ ਭਜਨ, ਜੋ ਉਮਰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਤੇ ਕਾਲ ਦੇ ਅਸਰ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਉਚਾਰਿਆ।