ਵਾਦਿਤ੍ਰਗੀਤਸ੍ਵਨਤਾਲਯੁਕ੍ਤਾ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਨਾਰ੍ਯਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਦਾ ਹਿ
ਉਥੇ ਔਰਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਠੀਆਂ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਲੈ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸਂਹਰ੍षਮਿਵ ਸ੍ਵਨੇਨ ਮਨੋਜ੍ਞਰੂਪਾ ਦਿਵਿ ਦੇਵਤਾਨਾਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਸੁਰਤ ਅਤੇ ਮਧੁਰ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਕੁਞ੍ਜੇषੁ ਵਿਹਾਰ੍ਯਮਾਣਾ ਨ ਤृਪ੍ਤਿਮੇਵਂ ਬਹੁ ਤਾਃ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ
ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ ਖੇਡਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕਰ ਲੈਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਸੁਗਨ੍ਧਃ ਪ੍ਰਚਚਾਰ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਰੋਧਂ ਪ੍ਰਵਿਰੂਢਮਾਰ੍ਗਃ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਰਾਹਦਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਪੰਗਤੀਆਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਥਾऽਪਰੇ ਕ੍ਰੀਡਨਕਾਃ ਸਕਾਨ੍ਤਾਃ ਸੁਵਰ੍ਣਵੇਦੀਕृਤਸਾਨੁਸ਼ੋਭਾਃ
ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚੌਕੀਆਂ 'ਤੇ ਖੇਡਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਬਣੀਆਂ ਹਨ।
ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਵਿਭਾਗੋ ਨ ਹਿ ਰਮ੍ਯਤਾਯਾ ਹ੍ਯਸੌ ਦਿਨੈਰ੍ਵਾ ਬਹੁਭਿਃ ਪ੍ਰਵਕ੍ਤੁਮ੍
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਹੱਦ ਕਦੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਣੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਭਾਵੇਂ ਕਈ ਦਿਨ ਲੱਗ ਜਾਣ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਸਂਸਾਰਚਕ੍ਰੇ ਧਰ੍ਮਰਾਜਪੁਰਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮ षਣ੍ਣਵਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਰਣਨ ਵਾਲਾ ਇੱਕ-ਸੌ-ਛਿਆਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ऋषਿਪੁਤ੍ਰ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਾਕਾਰੇਣ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ਼ਤ ਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇੱਕ ਕਿਲ੍ਹੇ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੈਂਕੜੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ,
ਸਮਾਲਿਖਦਿਵਾਕਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਮਿਵ ਤੇਜਸਾ
ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਖੋਦ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ।
ਨਾਨਾਯਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਸਮਾਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤੇषਾਂ ਹਿ ਵਿਹਿਤੋ ਧਰ੍ਮਦਰ੍ਸ਼ਿਨਾਮ੍
ਉਥੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਦਾਖਲਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਮਾਨੁषਾਣਾਂ ਸੁਕृਤਿਨਾਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਮਿਤਃ
ਉਥੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਦਾਖਲਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਆਯਸਂ ਗੋਪੁਰਂ ਤਤ੍ਰ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਥੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਇੱਕ ਲੋਹਾ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵੇਸ਼ੋ ਹਿ ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਵਿਹਿਤੋ ਰਵਿਸੂਨੁਨਾ
ਉਸ ਰਾਹੀਂ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦਾਖਲਾ ਬਣਾਇਆ।
ਪਾਪਾਨਾਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਘਾਤਕਾਰਕਾਃ
ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਤਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਗੋਪੁਰਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮਂ ਤਚ੍ਚ ਦੁਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਥੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵੀ ਇੱਕ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈ।
ਦੁष੍ਕृਤੀਨਾਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਯਮੇਨ ਵਿਹਿਤਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ 197.
ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਯਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਦਾਖਲੇ ਲਈ ਬਣਾਇਆ।
ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਮਯੀ ਦਿਵ੍ਯਾ ਵੈਵਸ੍ਵਤਨਿਯੋਜਿਤਾ
ਵੈਵਸਵਤ ਨੇ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਸਭਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਜਿਤਕ੍ਰੋਧੈਰਲੁਬ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਵੀਤਰਾਗੈਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਭਿਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸਾ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਲੋਭ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਵਿਰਕਤੀ ਹਨ ਤੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਾ ਸਭਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਸ੍ਯੈਵਾਸ਼ੁਭਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਸਭਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਦੋਹਾਂ ਲਈ।
ਅਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਯਂ ਯਥਾ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਜਿਵੇਂ ਕਰਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤਿ ਚ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਤਾਯ ਤੇ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤਿ ਸੁਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਯਮਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਗੱਲ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਤ੍ਰਿਰੌਦ੍ਦਾਲਕਿਸ਼੍ਚੈਵ ਆਪਸ੍ਤਮ੍ਬਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਅਤ੍ਰੀ, ਰੌਦਾਲਕੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਆਪਸਤੰਬਾ,
ਸ਼ਙ੍ਖਸ਼੍ਚ ਲਿਖਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਹ੍ਯਙ੍ਗਿਰਾ ਭृਗੁਰੇਵ ਚ
ਸ਼ੰਖ, ਲਿਖਿਤ, ਅੰਗਿਰਾ ਅਤੇ ਭ੍ਰਿਗੂ ਵੀ,
ਯਮੇਨ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਯਮ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਚਿਤ ਉਪਾਅ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਪਿਨਦ੍ਧਾਭ੍ਯਾਮਙ੍ਗਦਾਭ੍ਯਾਂ ਮਹਾਤਪਾਃ 197.
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਕੰਡੇ ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਚੂੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤੇਜਸਾ ਵਚਸਾ ਚੈਵ ਦੁਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਬੋਲਣ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਮਹਾਦਿਵ੍ਯਾ ऋषਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ
ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਵੱਡੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਵੇਦਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਵਿਚਾਰਜ੍ਞਾਃ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਪੁਰਸ੍ਕृਤਾਃ
ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ, ਸੱਚ ਅਤੇ ਧਰਮ 'ਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਸਨ।