ਏਵਂ ਹਿ ਮਧੁਪਰ੍ਕ੍ਕਸ਼੍ਚ ਦੇਯਃ ਸਿਦ੍ਧਿਮਭੀਪ੍ਸੁਭਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਸਿਧੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਧੁਪਰਕ ਚੜ੍ਹਾਉਣ।
ਦਦਾਤਿ ਮਧੁਪਰ੍ਕਂ ਯਃ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਮਧੁਪਰਕ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਯ ਚ ਦਾਤਵ੍ਯੋ ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਗੁਰੁਪ੍ਰਿਯਃ
ਇਹ ਦਿਖਸ਼ਿਤ ਨੂੰ ਤੇ ਉਸ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਵੇ ਜੋ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੋਤਿ ਮਧੁਪਰ੍ਕ੍ਕਸ੍ਯ ਚਾਖ੍ਯਾਨਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਜੋ ਮਧੁਪਰਕ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ਮਧੁਪਰ੍ਕ੍ਕਵਿਭਾਵਨਮ੍
ਇਹ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀਏ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਧੁਪਰਕ ਦੀ ਵਿਵਰਣੀ ਦੱਸੀ ਹੈ।
ਰਾਜਦ੍ਵਾਰੇ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਵਾ ਭਯੇ ਚ ਵ੍ਯਸਨੇ ਤਥਾ
ਰਾਜ ਦਰਵਾਜੇ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਿਚ, ਡਰ ਵਿਚ ਜਾਂ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਵੀ,
ਅਪੁਤ੍ਰੋ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਮਭਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਲਭੇਤ੍
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਵਾਈਫ਼ ਨਹੀਂ, ਉਹਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਭੂਮੇ ਮਹਾਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਸੁਖਾਵਹਾਮ੍
ਏ ਧਰਤੀ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਰੀਤਿ, ਜੋ ਸੁਖ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵਨੇਨ ਵਿਧਾਨੇਨ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਛਾਨ੍ਤਿਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍ 192.
ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਰੀਤਿ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਭਗਵਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਰਣਂ ਨਾਮ ਦ੍ਵਿਨਵਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ 'ਸਭ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਸਾਧਨ' ਨਾਂ ਦੇ ਨਵੇਂ ਦੋਵੇਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਸੌ ਦੂਜਾ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਨਚਿਕੇਤਃ ਪ੍ਰਯਾਣਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸਸ਼ਿष੍ਯਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਮ੍
ਹੁਣ ਨਚਿਕੇਤ ਦਾ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ: ਵਿਆਸ ਦਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸ਼ਿਸ਼, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧੇ ਤਥਾ ਵृਤ੍ਤੇ ਰਾਜਾ ਵੈ ਜਨਮੇਜਯਃ
ਜਦੋਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯ,
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਚਰਿਤ੍ਵੈਵਮਾਗਤੋ ਗਜਸਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਕਰ ਕੇ, ਗਜਸਾਹਵਯਾ ਆ ਗਿਆ।
ऋषਿਂ ਪਰਮਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਵੈਸ਼ਮ੍ਪਾਯਨਮਞ੍ਜਸਾ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਕੁਰੂਣਾਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮੋ ਰਾਜਾ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਾਪੇਨ ਪੀਡਿਤਃ
ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਆਖਰੀ ਰਾਜਾ, ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ।
ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ ਕਰ੍ਮਪਾਕਫਲਂ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਮਾਨੁषੈਰੁਪ ਭੁਜ੍ਯਤੇ
ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕਿਸ ਥਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਦੇ ਹਨ?
ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਤੁ ਯਮਾਲਯਮ੍
ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਯਮ ਦਾ ਘਰ ਕਿਵੇਂ ਹੈ?
ਨ ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਕਥਂ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰੇਤਰਾਜ੍ਞੋ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਕਿਵੇਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਜਾਨਂ ਜਨਮੇਜਯਮ੍
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯ ਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਿਆ।
ਵੈਸ਼ਮ੍ਪਾਯਨ ਉਵਾਚ ।। ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਾਂ ਕਥਾਂ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਾਮ੍ । ਧਰ੍ਮਵृਦ੍ਧਿਕਰੀਂ ਨਿਤ੍ਯਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਯਾਂ ਕੀਰ੍ਤਿਵਰ੍ਦ੍ਧਿਨੀਮ੍ ।। 193.
ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ, ਯਸ਼ ਅਤੇ ਕੀਰਤੀ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਪਾਵਨੀਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੌ ਸ਼ੁਭਕਾਰਿਣੀਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁਣਨ 'ਚ ਭਲਾਈ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਕਸ਼੍ਚਿਦਾਸੀਤ੍ਪੁਰਾ ਰਾਜਨृषਿਃ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਇਕ ਵਾਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਯੋਗਮਾਸ੍ਥਾਯ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੀ ਤੇਜ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਸੀ,
ਤੇਨ ਰੁष੍ਟੇਨ ਸ਼ਪ੍ਤੋऽਭੂਤ੍ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋਣ ਤੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਧਰਮਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਾਪਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਧਰਮਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤੋ ਜਾਤਃ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਲੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਾ ਭੂਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਚ ਤੇ ਮਿਥ੍ਯਾ ਧਾਰ੍ਮਿਕਸ੍ਯ ਕਦਾਚਨ
ਧਰਮਵਾਨ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਾ ਨਿਕਲੇ, ਤੇਰੇ ਬੋਲ ਸਦਾ ਸੱਚੇ ਹੋਣ।
ਇਹ ਚੈਵ ਪੁਨਸ੍ਤਾਵਦਾਗਮਿष੍ਯੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਥੇ ਹੀ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਆਵਾਂਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਮਿਥ੍ਯਾਭਿਸ਼ਂਸਿਨਂ ਤਾਤ ਯਥੇष੍ਟਂ ਤਾਰਯਿष੍ਯਤਿ 193.
ਪਿਤਾ, ਜੋ ਝੂਠੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰੇ, ਉਹਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਬਚਾ ਲਵੇਗਾ।
ਅਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਸਮ੍ਭਾष੍ਯੋ ਯੋऽਹਂ ਮਿਥ੍ਯਾ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਪਰ ਮੈਂ, ਜੋ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆ, ਨਾ ਤਾਂ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੇ।