ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਸ੍ਤੇਜਸਾ ਵਹ੍ਨਿਃ ਸਰ੍ਵਭਕ੍ਸ਼ੋ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ

ਅੱਗ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ,

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਗ੍ਨਿਂ ਭਾषਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਚ ਹੁਤਾਸ਼ਨ

ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ: 'ਸੁਣੋ, ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ,'

ਤ੍ਵਯਾ ਭੁਕ੍ਤੇਤਿ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੇਵਤਾਃ ਸਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ

ਜਦ ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਖਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।

ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਤੁ ਤਂ ਪਿਣ੍ਡਂ ਸਹ ਸੋਮੇਨ ਭੁਞ੍ਜਤੇ

ਫਿਰ, ਉਹ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਪਿੰਡ ਸੋਮ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਹ ਸੋਮੇਨ ਦੇਵਤਾਸ੍ਤਾ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ

ਦੇਵਤੇ, ਸੋਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਧਰਤੀ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।

ਏਵਂ ਤੁ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਦਦ੍ਯਾਦਗ੍ਨੇਰ੍ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ ੧੯੦.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ, ਪਹਿਲਾ ਸ਼ਰਾਧ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਦਰ੍ਭਾਨਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਭੂਤਲੇ

ਫਿਰ, ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਭੂਮਿ 'ਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਵਿਛਾ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪਿਤਾਮਹਾਯ ਰੁਦ੍ਰਾਂਸ਼ਸਂਭੂਤਾਯ ਤੁ ਮਧ੍ਯਮਮ੍

ਪਿਤਾਮਾ ਅਤੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਮੱਧਮ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ,

ਵਿਧਿਨਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਰ੍ਵੇਣ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਯੇ ਨਰਾਃ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮਤ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਦੇ ਹਨ,

ਮਮ ਮਾਯਾਬਲੇਨੈਵ ਕृਤਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ

ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸ੍ਰਾਧ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਨਪੁਂਸਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਕਾਰਾ ਵਸੁਪਾਲਵਿਨਿਨ੍ਦਕਾਃ

ਨਪੁੰਸਕ, ਚਿੱਤਰਕਾਰ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿੰਦਣ ਵਾਲੇ,

ਨਰ੍ਤ੍ਤਕਾ ਗਾਯਨਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਰਙ੍ਗੋਪਜੀਵਿਨਃ

ਨਚਣ ਵਾਲੇ, ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਰੰਗ ਮੰਚ ਤੋਂ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ,

ਰਾਜੋਪਸੇਵਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਵਾਣਿਜ੍ਯਕ੍ਰਯਵਿਕ੍ਰਯਾਃ

ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ ਖਰੀਦਣ ਤੇ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ,

ਅਸਂਸ੍ਕਾਰਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰਕਰ੍ਮੋਪਜੀਵਿਨਃ

ਜੋ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ,

ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਕ੍ਰੋਡਪृष੍ਠਸ਼੍ਚ ਯਸ਼੍ਚ ਵਾਰ੍ਧੁषਿਕੋ ਦ੍ਵਿਜਃ

ਦਿੱਖਾ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਸੂਰ ਲੈ ਕੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਜੋ ਨਾਈ ਹੈ,

ਤਸ੍ਕਰਾ ਲੇਖਕਾਰਾਸ਼੍ਚ ਯਾਜਕਾ ਰਙ੍ਗਕਾਰਕਾਃ ੧੯੦.

ਚੋਰ, ਲੇਖਕ, ਭਾੜੇ 'ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਰੰਗ ਮੰਚ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ,

ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਕਰਾ ਯੇ ਚ ਸਰ੍ਵਵਿਕ੍ਰਯਿਣਸ੍ਤਥਾ

ਸਾਰੇ ਮਜ਼ਦੂਰ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ,

ਦੂਰਾਧ੍ਵਾਨਂ ਗਤਾ ਯੇ ਚ ਤਤ੍ਰ ਕਰ੍ਮੋਪਜੀਵਿਨਃ

ਜੋ ਦੂਰ ਦਾ ਸਫਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਕੰਮ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ,

ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰਾਜਸਂ ਤਂ ਵਿਦੁਰ੍ਬੁਧਾਃ

ਜਦੋਂ ਸ੍ਰਾਧ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨੀ ਇਸ ਨੂੰ ਰਾਜਸ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।

ਏਤਾਨ੍ਨ ਪਸ਼੍ਯੇਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧੇषੁ ਪਿਤृਪਿਣ੍ਡੇषੁ ਮਾਧਵਿ

ਮਾਧਵੀ, ਸ੍ਰਾਧ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਭੋਗ ਸਮੇਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ षਣ੍ਮਾਸਂ ਦੁਃਖਮृਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਦਾਰੁਣਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਿਤਰ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਧृਤਂ ਤੁ ਜੁਹੁਯਾਦਗ੍ਨਾਵਾਦਿਤ੍ਯਂ ਚਾਵਲੋਕਯੇਤ੍

ਜੋ ਕੁਝ ਫੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਗਂਧਪੁष੍ਪਂ ਚ ਧੂਪਂ ਚ ਦਦ੍ਯਾਦਰ੍ਘ੍ਯਂ ਤਿਲੋਦਕਮ੍

ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਅਰਘ, ਅਤੇ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਸੁਨ੍ਦਰਿ

ਮੈਂ ਹੋਰ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਸੁੰਦਰੇ।

ਮृਤਾਨ੍ਨਂ ਯੇ ਨ ਭੁਞ੍ਜਂਤਿ ਕਦਾਚਿਦਪਿ ਮਾਧਵਿ

ਜੋ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਭੋਗ ਦਿੱਤਾ ਭੋਜਨ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ, ਮਾਧਵੀ,

ਪ੍ਰੇਤਾਨ੍ਨਂ ਭੁਞ੍ਜਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮਰ੍ਹਨ੍ਤਿ ਯੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ੧੯੦.

ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਮ੍ਰਿਤਕਾਂ ਲਈ ਬਣੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ।

ਦਮ੍ਭਕਾਰ ਕृਤੋਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍

ਪਰ ਜੋ ਮੋਹ-ਝੂਠ ਕਰਕੇ ਖਾਣ ਪਿੱਛੋਂ ਬਚਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਮਾਘਮਾਸੇ ਤੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਪਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤੁ ਪਾਯਸਮ੍

ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਬਾਰਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਘੀ ਵਾਲਾ ਚਾਵਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸਵਤ੍ਸਾਂ ਕਪਿਲਾਂ ਦਦ੍ਯਾਦਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਕਾਮੁਕਃ

ਆਪਣੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਬਛੜੇ ਸਮੇਤ ਪੀਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ।