ਦृष੍ਟਾਃ ਸੋਮੇਨ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਦੇਵਤਾਜੀਰ੍ਣਪੀਡਿਤਾਃ
ਸੋਮ ਨੇ, ਸੁੰਦਰ ਕਟ ਵਾਲੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਜੀਰਨ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸੋਮ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਤੁ ਭਾषਮਾਣਸ੍ਯ ਸੋਮਸ੍ਯ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਸੋਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੋਮ ਦੇ ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ,
ਊਚੁਸ੍ਤੇ ਸੋਮਮੇਵਾਪਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਿਤਿ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਨਿਯੋਜਿਤਾਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਪਿਤृਪਿਣ੍ਡੇਨ ਤਰ੍ਪਿਤਾਃ
ਸ਼ਰਾਧ ਵਿਚ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ ਪਿਤਰ ਪਿੰਡ ਦੇ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਏ।
ਸੋਮ ਉਵਾਚ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਯਥਾ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸੋਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਆਓ ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਉਥੇ ਚੱਲੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਸੋਮੇਨ ਪਿਤृਦੇਵਾਸ੍ਤਦਨ੍ਤਰੇ
ਸੋਮ ਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਪਿਤਰ-ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਸਮੇਂ,
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਿਤਾਮਹਂ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸਹਸਾ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ੧੯੦.
ਪਿਤਾਮਹਾ ਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਝਟ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯ ਏਤੇ ਪਿਤਰੋ ਦੇਵ ਦੁਃਖਿਤਾਜੀਰ੍ਣਪੀਡਿਤਾਃ
ਇਹ ਪਿਤਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਅਜੀਰਨ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ।
ਯਥਾ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਜੀਰ੍ਣਾਨਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਪਿਤਾਮਹ
ਜਿਵੇਂ ਪਚੇ ਹੋਏ ਪਦਾਰਥ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਐਸਾ ਹੀ ਕਰ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹਾ।
ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਯੋਗੀਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਆਗਤਾਃ ਸ਼ਰਣਂ ਚਾਤ੍ਰ ਸੋਮੇਨ ਸਹਿਤਾ ਮਮ
ਉਹ ਸੋਮ ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਏ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਇੰਝ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ,
ਪਸ਼੍ਯਤੇ ਈਸ਼੍ਵਰਂ ਤਤ੍ਰ ਯੋਗਵੇਦਾਙ੍ਗਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਵੈष੍ਣਵ੍ਯਾ ਮਾਯਯਾ ਚ ਤੇ
ਬ੍ਰਹਮਨ, ਇਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਿਸ਼ਨਵੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਾਏ ਹਨ।
ਪਿਤਾ ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੈਵਤ੍ਯੋ ਮਮ ਗਾਤ੍ਰਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਃ
ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹੋ ਰੁਦ੍ਰਦੇਵੋ ਮਮ ਗਾਤ੍ਰਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਃ
ਮੇਰਾ ਪਰਦਾਦਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇਵ, ਵੀ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਯਾ ੧੯੦.
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ।
ਆਗਤਾਃ ਸ਼ਰਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸੋਮੇਨ ਸਹਿਤਾ ਯਦਿ
ਜੇ, ਬ੍ਰਹਮਨ, ਉਹ ਸੋਮ ਦੇ ਨਾਲ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਏ ਹਨ,
ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਲੋਕਪਿਤਾਮਹ
ਸੁਣੋ, ਬ੍ਰਹਮਨ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਰਦਾਦਾ, ਮੈਂ ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਤੁ ਪ੍ਰਥਮਂ ਤਸ੍ਯ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਮਾਨੁषੇषੁ ਵਾ
ਸ਼ਰਾਧ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ।
ਈਸ਼੍ਵਰੇਣੇਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕਮਲਸਂਭਵਃ
ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਇੰਝ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਬ੍ਰਹਮਾ ਬੋਲਿਆ।
ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਸ੍ਤੇਜਸਾ ਵਹ੍ਨਿਃ ਸਰ੍ਵਭਕ੍ਸ਼ੋ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
ਅੱਗ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ,
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਗ੍ਨਿਂ ਭਾषਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਚ ਹੁਤਾਸ਼ਨ
ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ: 'ਸੁਣੋ, ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ,'
ਤ੍ਵਯਾ ਭੁਕ੍ਤੇਤਿ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੇਵਤਾਃ ਸਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ
ਜਦ ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਖਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਤੁ ਤਂ ਪਿਣ੍ਡਂ ਸਹ ਸੋਮੇਨ ਭੁਞ੍ਜਤੇ
ਫਿਰ, ਉਹ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਪਿੰਡ ਸੋਮ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਹ ਸੋਮੇਨ ਦੇਵਤਾਸ੍ਤਾ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਦੇਵਤੇ, ਸੋਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਧਰਤੀ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਏਵਂ ਤੁ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਦਦ੍ਯਾਦਗ੍ਨੇਰ੍ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ ੧੯੦.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ, ਪਹਿਲਾ ਸ਼ਰਾਧ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਦਰ੍ਭਾਨਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਭੂਤਲੇ
ਫਿਰ, ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਭੂਮਿ 'ਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਵਿਛਾ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤਾਮਹਾਯ ਰੁਦ੍ਰਾਂਸ਼ਸਂਭੂਤਾਯ ਤੁ ਮਧ੍ਯਮਮ੍
ਪਿਤਾਮਾ ਅਤੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਮੱਧਮ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ,
ਵਿਧਿਨਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਰ੍ਵੇਣ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਯੇ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮਤ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਦੇ ਹਨ,