ਯੇ ਵੈ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਕੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਨਿਰਯਾਤ੍ਤੇऽਪਿ ਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤृਪ੍ਤਿਰ੍ਭਵਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਉਹ, ਭਾਵੇਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੋਣ, ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਕਦੇ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਵਚਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਦੇਯੋ ਨੀਲੋ ਵृषਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਰਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਵਿਨਾਸ਼ਨਃ
ਉਥੇ ਕਾਲਾ ਬਲਦ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਰਕ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪਿਤਰਸ੍ਤੇਨ ਤਰ੍ਪਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਉਦ੍ਧृਤੋ ਯਦਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਪਂਕਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੇਣ ਤੇਨ ਚ
ਜੇ, ਸੋਹਣੀਏ, ਉਸਦੇ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਕੀਚੜ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਜਾਵੇ,
ਤਾਨੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਵਰਾਰੋਹੇ ਸੋਮਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸੋਹਣੀਏ, ਉਹ ਸੋਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ षष੍ਟਿਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ ੧੯੦.
ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੇ ਸੱਠ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ।
ਏष ਧਰ੍ਮੋ ਗृਹਸ੍ਥਾਨਾਂ ਪੁਤ੍ਰ ਪੌਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਇਹ ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਨਿਭਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਪੀਲਿਕਾਦਿਭੂਤਾਨਿ ਜਙ੍ਗਮਾਸ਼੍ਚ ਵਿਹਙ੍ਗਮਾਃ
ਚੀਟੀਆਂ ਵਗੈਰਾ ਹੋਰ ਜੀਵ, ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ,
ਏਵਂ ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮੋ ਮੂਲਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਅਵਸਥਾ ਹੀ ਮੂਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਿਥੌ ਪਰ੍ਵਣਿ ਯੇ ਚੈਵ ਸ੍ਵਪਿਤॄਂਸ੍ਤਾਰਯਨ੍ਤਿ ਵੈ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਿਥੀ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਨ ਯਜ੍ਞਦਾਨਾਧ੍ਯਯਨੋਪਵਾਸੈਸ੍ਤੀਰ੍ਥਾਭਿषੇਕੈਰਪਿ ਚਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੈਃ
ਕੋਈ ਵੀ ਯਜਨ, ਦਾਨ, ਪਾਠ, ਉਪਵਾਸ, ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਜਾਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਨ ਨਾਲ
ਪਿਤਰੋ ਨਿਰ੍ਗਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਰੀਰਗਾਃ
ਉਹ ਪਿਤਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਆ ਗਏ ਸਨ, ਉਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਏਵਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਵੈ ਤਤ੍ਰ ਪਿਤृਦੇਵਾ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ, ਪਿਤਰ-ਦੇਵਤਾ ਉਥੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤ ਏਤੇ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਨ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਨਿਃਸृਤੋ ਮਮ ਮਾਯਯਾ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਿਤृਯਜ੍ਞੇषੁ ਸੁਨ੍ਦਰਿ ੧੯੦.
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਸੁੰਦਰੇ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਵੈ ਪਿਣ੍ਡਸਙ੍ਕਲ੍ਪਂ ਦਰ੍ਭਾਨਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਭੂਤਲੇ
ਪਿੰਡ ਦੀ ਨੀਅਤ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਵਿਛਾ ਕੇ,
ਅਜੀਰ੍ਣੇਨਾਭਿਪੀਡ੍ਯਨ੍ਤੇ ਭੁਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਉਹ ਅਜੀਰਨ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਿੰਡ ਖਾਏ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਸੁੰਦਰੇ।
ਦृष੍ਟਾਃ ਸੋਮੇਨ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਦੇਵਤਾਜੀਰ੍ਣਪੀਡਿਤਾਃ
ਸੋਮ ਨੇ, ਸੁੰਦਰ ਕਟ ਵਾਲੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਜੀਰਨ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸੋਮ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਤੁ ਭਾषਮਾਣਸ੍ਯ ਸੋਮਸ੍ਯ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਸੋਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੋਮ ਦੇ ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ,
ਊਚੁਸ੍ਤੇ ਸੋਮਮੇਵਾਪਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਿਤਿ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਨਿਯੋਜਿਤਾਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਪਿਤृਪਿਣ੍ਡੇਨ ਤਰ੍ਪਿਤਾਃ
ਸ਼ਰਾਧ ਵਿਚ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ ਪਿਤਰ ਪਿੰਡ ਦੇ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਏ।
ਸੋਮ ਉਵਾਚ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਯਥਾ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸੋਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਆਓ ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਉਥੇ ਚੱਲੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਸੋਮੇਨ ਪਿਤृਦੇਵਾਸ੍ਤਦਨ੍ਤਰੇ
ਸੋਮ ਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਪਿਤਰ-ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਸਮੇਂ,
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਿਤਾਮਹਂ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸਹਸਾ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ੧੯੦.
ਪਿਤਾਮਹਾ ਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਝਟ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯ ਏਤੇ ਪਿਤਰੋ ਦੇਵ ਦੁਃਖਿਤਾਜੀਰ੍ਣਪੀਡਿਤਾਃ
ਇਹ ਪਿਤਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਅਜੀਰਨ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ।
ਯਥਾ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਜੀਰ੍ਣਾਨਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਪਿਤਾਮਹ
ਜਿਵੇਂ ਪਚੇ ਹੋਏ ਪਦਾਰਥ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਐਸਾ ਹੀ ਕਰ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹਾ।
ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਯੋਗੀਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।