ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਿਤृਯਜ੍ਞਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਵਿਦੋ ਜਨਾਃ

ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਕ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ,

ਦਦਨ੍ਤੇ ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਆਰੋਗ੍ਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਪਿਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਹਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰੇਤਭਾਵੇਨ ਮਾਨਵਾਃ

ਮਨੁੱਖ ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੋਂ ਤੇ ਪ੍ਰੇਤ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਪੂਜਕਃ ਪਿਤृਦੇਵਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਕਾਲਂ ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮੇ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਹਰ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ,

ਅਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਿਤਰਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਤਰ੍ਪਿਤਾਃ

ਉਸਦੇ ਪਿਤਰ, ਜੋ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸਦੇ ਪੁੰਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ।

ਸਾਤ੍ਵਿਕਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਨ੍ਥਾਨਮੇਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਵਿਦੋ ਜਨਾਃ

ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਸਤੋਗੁਣੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਅਜ੍ਞਾਨਤਮਸਾਰੂਢਾ ਨਿਕृਤਿਜ੍ਞਾਃ ਸ਼ਠਾਸ੍ਤਥਾ ੧੯੦.

ਜੋ ਲੋਕ ਅਗਿਆਨਤਾ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਤੇ ਚਾਲਾਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ,

ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਂ ਪਚ੍ਯਮਾਨਾਪਿ ਤ੍ਰਾਯਨ੍ਤੇ ਯੇਨ ਮਾਨਵਾਃ

ਉਹ ਲੋਕ, ਭਾਵੇਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਬਚਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਮੁਂਚਨ੍ਤਿ ਜਲਬਿਨ੍ਦੂਂਸ਼੍ਚ ਅਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਲਾਸ਼ਯੇ

ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਜਲ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਛੱਡਦੇ ਹਨ।

ਯੇ ਵੈ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਕੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ,

ਨਿਰਯਾਤ੍ਤੇऽਪਿ ਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤृਪ੍ਤਿਰ੍ਭਵਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਾ

ਉਹ, ਭਾਵੇਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੋਣ, ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਕਦੇ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।

ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਵਚਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ,

ਦੇਯੋ ਨੀਲੋ ਵृषਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਰਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਵਿਨਾਸ਼ਨਃ

ਉਥੇ ਕਾਲਾ ਬਲਦ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਰਕ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।

षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪਿਤਰਸ੍ਤੇਨ ਤਰ੍ਪਿਤਾਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਉਦ੍ਧृਤੋ ਯਦਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਪਂਕਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੇਣ ਤੇਨ ਚ

ਜੇ, ਸੋਹਣੀਏ, ਉਸਦੇ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਕੀਚੜ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਜਾਵੇ,

ਤਾਨੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਵਰਾਰੋਹੇ ਸੋਮਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ

ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸੋਹਣੀਏ, ਉਹ ਸੋਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ षष੍ਟਿਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ ੧੯੦.

ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੇ ਸੱਠ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ।

ਏष ਧਰ੍ਮੋ ਗृਹਸ੍ਥਾਨਾਂ ਪੁਤ੍ਰ ਪੌਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ

ਇਹ ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਨਿਭਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪਿਪੀਲਿਕਾਦਿਭੂਤਾਨਿ ਜਙ੍ਗਮਾਸ਼੍ਚ ਵਿਹਙ੍ਗਮਾਃ

ਚੀਟੀਆਂ ਵਗੈਰਾ ਹੋਰ ਜੀਵ, ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ,

ਏਵਂ ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮੋ ਮੂਲਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਅਵਸਥਾ ਹੀ ਮੂਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਤਿਥੌ ਪਰ੍ਵਣਿ ਯੇ ਚੈਵ ਸ੍ਵਪਿਤॄਂਸ੍ਤਾਰਯਨ੍ਤਿ ਵੈ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਿਥੀ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦੇ ਹਨ,

ਨ ਯਜ੍ਞਦਾਨਾਧ੍ਯਯਨੋਪਵਾਸੈਸ੍ਤੀਰ੍ਥਾਭਿषੇਕੈਰਪਿ ਚਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੈਃ

ਕੋਈ ਵੀ ਯਜਨ, ਦਾਨ, ਪਾਠ, ਉਪਵਾਸ, ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਜਾਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਨ ਨਾਲ

ਪਿਤਰੋ ਨਿਰ੍ਗਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਰੀਰਗਾਃ

ਉਹ ਪਿਤਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਆ ਗਏ ਸਨ, ਉਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।

ਏਵਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਵੈ ਤਤ੍ਰ ਪਿਤृਦੇਵਾ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ, ਪਿਤਰ-ਦੇਵਤਾ ਉਥੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ।

ਤਤ ਏਤੇ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ

ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।

ਨ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਨਿਃਸृਤੋ ਮਮ ਮਾਯਯਾ

ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।

ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਿਤृਯਜ੍ਞੇषੁ ਸੁਨ੍ਦਰਿ ੧੯੦.

ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਸੁੰਦਰੇ।

ਕृਤ੍ਵਾ ਵੈ ਪਿਣ੍ਡਸਙ੍ਕਲ੍ਪਂ ਦਰ੍ਭਾਨਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਭੂਤਲੇ

ਪਿੰਡ ਦੀ ਨੀਅਤ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਵਿਛਾ ਕੇ,

ਅਜੀਰ੍ਣੇਨਾਭਿਪੀਡ੍ਯਨ੍ਤੇ ਭੁਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰਿ

ਉਹ ਅਜੀਰਨ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਿੰਡ ਖਾਏ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਸੁੰਦਰੇ।