ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਕਰਾ ਯੇ ਚ ਸਰ੍ਵਭਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਨਰਾਃ

ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਖਾਂਦੇ ਹਨ,

ਏਤੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਤਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਵਿਦੁਃ

ਜੋ ਸ੍ਰਾਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਉਹ ਸ੍ਰਾਦ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਹृਤਂ ਯਦਾ ਤੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮੇ

ਜਦੋਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਲਈ ਲਏ ਗਏ,

ਵਰ੍ਜਨੀਯਾ ਬੁਧੈਰੇਤੇ ਪਿਤृਯਜ੍ਞੇषੁ ਸੁਨ੍ਦਰਿ

ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸੁੰਦਰਏ।

ਪਿਤॄਂਸ੍ਤਤ੍ਰਾਹ੍ਵਯੇਦ੍ਭੂਮੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍

ਉਥੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਸੱਦਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪਿਤਾ ਪਿਤਾਮਹਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥੈਵ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਃ

ਪਿਤਾ, ਪਿਤਾਮਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰਵਜ, ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਾ,

ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦੇਵੀਰ੍ਨਿਰ੍ਵਾਪਸ੍ਯ ਚ ਧਾਰਿਣੀਃ ੧੯੦.

ਸਿਰ ਨਮਾਕੇ ਦੇਵੀਆਂ ਤੇ ਭੋਗ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ,

ਏਵਂ ਦਤ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰੀਯਨ੍ਤੇ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ ਭੋਗ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਤ੍ਰਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਰਾਰੋਹੇ ਦੇਵਗਾਤ੍ਰਾਦ੍ਵਿਨਿਸ੍ਸृਤਾਃ

ਉਥੇ ਤਿੰਨ, ਸੁੰਦਰਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹਨ।

ਦੇਵਤਾਸੁਰਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪਨ੍ਨਗਾਃ

ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਨਾਗ,

ਪਿਤृਯਜ੍ਞਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਵਿਦੋ ਜਨਾਃ

ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਕ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ,

ਦਦਨ੍ਤੇ ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਆਰੋਗ੍ਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਪਿਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਹਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰੇਤਭਾਵੇਨ ਮਾਨਵਾਃ

ਮਨੁੱਖ ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੋਂ ਤੇ ਪ੍ਰੇਤ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਪੂਜਕਃ ਪਿਤृਦੇਵਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਕਾਲਂ ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮੇ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਹਰ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ,

ਅਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਿਤਰਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਤਰ੍ਪਿਤਾਃ

ਉਸਦੇ ਪਿਤਰ, ਜੋ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸਦੇ ਪੁੰਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ।

ਸਾਤ੍ਵਿਕਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਨ੍ਥਾਨਮੇਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਵਿਦੋ ਜਨਾਃ

ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਸਤੋਗੁਣੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਅਜ੍ਞਾਨਤਮਸਾਰੂਢਾ ਨਿਕृਤਿਜ੍ਞਾਃ ਸ਼ਠਾਸ੍ਤਥਾ ੧੯੦.

ਜੋ ਲੋਕ ਅਗਿਆਨਤਾ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਤੇ ਚਾਲਾਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ,

ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਂ ਪਚ੍ਯਮਾਨਾਪਿ ਤ੍ਰਾਯਨ੍ਤੇ ਯੇਨ ਮਾਨਵਾਃ

ਉਹ ਲੋਕ, ਭਾਵੇਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਬਚਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਮੁਂਚਨ੍ਤਿ ਜਲਬਿਨ੍ਦੂਂਸ਼੍ਚ ਅਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਲਾਸ਼ਯੇ

ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਜਲ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਛੱਡਦੇ ਹਨ।

ਯੇ ਵੈ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਕੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ,

ਨਿਰਯਾਤ੍ਤੇऽਪਿ ਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤृਪ੍ਤਿਰ੍ਭਵਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਾ

ਉਹ, ਭਾਵੇਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੋਣ, ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਕਦੇ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।

ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਵਚਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ,

ਦੇਯੋ ਨੀਲੋ ਵृषਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਰਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਵਿਨਾਸ਼ਨਃ

ਉਥੇ ਕਾਲਾ ਬਲਦ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਰਕ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।

षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪਿਤਰਸ੍ਤੇਨ ਤਰ੍ਪਿਤਾਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਉਦ੍ਧृਤੋ ਯਦਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਪਂਕਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੇਣ ਤੇਨ ਚ

ਜੇ, ਸੋਹਣੀਏ, ਉਸਦੇ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਕੀਚੜ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਜਾਵੇ,

ਤਾਨੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਵਰਾਰੋਹੇ ਸੋਮਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ

ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸੋਹਣੀਏ, ਉਹ ਸੋਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ षष੍ਟਿਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ ੧੯੦.

ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੇ ਸੱਠ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ।

ਏष ਧਰ੍ਮੋ ਗृਹਸ੍ਥਾਨਾਂ ਪੁਤ੍ਰ ਪੌਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ

ਇਹ ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਨਿਭਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪਿਪੀਲਿਕਾਦਿਭੂਤਾਨਿ ਜਙ੍ਗਮਾਸ਼੍ਚ ਵਿਹਙ੍ਗਮਾਃ

ਚੀਟੀਆਂ ਵਗੈਰਾ ਹੋਰ ਜੀਵ, ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ,