ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਮਯਿ ਵਰ੍ਤ੍ਤਨ੍ਤੇ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ

ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ.

ਉਤ੍ਤਰੋऽਗ੍ਨਿਰਹਂ ਚੈਵ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਗ੍ਨਿਰਹਂ ਤਥਾ

ਉੱਤਰੀ ਅੱਗ ਵੀ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਤੇ ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ ਵੀ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ.

ਪਾਵਨਃ ਪਾਵਕਸ਼੍ਚੈਵ ਅਹਮੇਵ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ

ਮੈਂ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਥਿਰ ਹਾਂ.

ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵੇ ਨਿਯੁਞ੍ਜੀਤ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸਦਾ

ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਬੈਠਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ.

ਏਤਾਨ੍ਨ ਭੋਜਯੇਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਦੇਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਪੂਜਯੇਤ੍

ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ, ਪਰ ਦੇਵ ਸਥਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ.

ਉਤ੍ਤਮੋ ਗृਹਸਨ੍ਤੁष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਦਾਨ੍ਤੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ

ਉੱਚਾ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ, ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਏ।

ਵੇਦਵਿਦ੍ਯਾਵ੍ਰਤਸ੍ਨਾਤੋ ਸੁਵਿਮृष੍ਟਾਨ੍ਨਭੋਜਕਃ ੧੯੦.

ਉਹ ਵਿਦਿਆਵਾਨ ਹੈ, ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਵ੍ਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।

ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਹੁਤਾਸ਼ਨਾਯਾਦੌ ਦੇਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸੁਨ੍ਦਰਿ

ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਸੁੰਦਰਏ,

ਚਤੁਰ੍ਣਾਮੇਵ ਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਯਦ੍ਯਥਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮਰ੍ਹਤਿ

ਚਾਰਾਂ ਵਰਨਾਂ ਲਈ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਹੈ, ਓਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸ੍ਰਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਯਨ੍ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਭੋਜ੍ਯਂ ਸ਼੍ਵਾਨਃ ਕੁਕ੍ਕੁਟਸੂਕਰਾਃ

ਉਹ ਭੋਜਨ ਜੋ ਕੁੱਤੇ, ਮੁਰਗੇ ਜਾਂ ਸੂਅਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ,

ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਕਰਾ ਯੇ ਚ ਸਰ੍ਵਭਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਨਰਾਃ

ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਖਾਂਦੇ ਹਨ,

ਏਤੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਤਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਵਿਦੁਃ

ਜੋ ਸ੍ਰਾਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਉਹ ਸ੍ਰਾਦ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਹृਤਂ ਯਦਾ ਤੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮੇ

ਜਦੋਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਲਈ ਲਏ ਗਏ,

ਵਰ੍ਜਨੀਯਾ ਬੁਧੈਰੇਤੇ ਪਿਤृਯਜ੍ਞੇषੁ ਸੁਨ੍ਦਰਿ

ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸੁੰਦਰਏ।

ਪਿਤॄਂਸ੍ਤਤ੍ਰਾਹ੍ਵਯੇਦ੍ਭੂਮੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍

ਉਥੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਸੱਦਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪਿਤਾ ਪਿਤਾਮਹਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥੈਵ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਃ

ਪਿਤਾ, ਪਿਤਾਮਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰਵਜ, ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਾ,

ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦੇਵੀਰ੍ਨਿਰ੍ਵਾਪਸ੍ਯ ਚ ਧਾਰਿਣੀਃ ੧੯੦.

ਸਿਰ ਨਮਾਕੇ ਦੇਵੀਆਂ ਤੇ ਭੋਗ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ,

ਏਵਂ ਦਤ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰੀਯਨ੍ਤੇ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ ਭੋਗ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਤ੍ਰਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਰਾਰੋਹੇ ਦੇਵਗਾਤ੍ਰਾਦ੍ਵਿਨਿਸ੍ਸृਤਾਃ

ਉਥੇ ਤਿੰਨ, ਸੁੰਦਰਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹਨ।

ਦੇਵਤਾਸੁਰਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪਨ੍ਨਗਾਃ

ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਨਾਗ,

ਪਿਤृਯਜ੍ਞਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਵਿਦੋ ਜਨਾਃ

ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਕ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ,

ਦਦਨ੍ਤੇ ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਆਰੋਗ੍ਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਪਿਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਹਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰੇਤਭਾਵੇਨ ਮਾਨਵਾਃ

ਮਨੁੱਖ ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੋਂ ਤੇ ਪ੍ਰੇਤ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਪੂਜਕਃ ਪਿਤृਦੇਵਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਕਾਲਂ ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮੇ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਹਰ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ,

ਅਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਿਤਰਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਤਰ੍ਪਿਤਾਃ

ਉਸਦੇ ਪਿਤਰ, ਜੋ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸਦੇ ਪੁੰਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ।

ਸਾਤ੍ਵਿਕਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਨ੍ਥਾਨਮੇਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਵਿਦੋ ਜਨਾਃ

ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਸਤੋਗੁਣੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਅਜ੍ਞਾਨਤਮਸਾਰੂਢਾ ਨਿਕृਤਿਜ੍ਞਾਃ ਸ਼ਠਾਸ੍ਤਥਾ ੧੯੦.

ਜੋ ਲੋਕ ਅਗਿਆਨਤਾ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਤੇ ਚਾਲਾਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ,

ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਂ ਪਚ੍ਯਮਾਨਾਪਿ ਤ੍ਰਾਯਨ੍ਤੇ ਯੇਨ ਮਾਨਵਾਃ

ਉਹ ਲੋਕ, ਭਾਵੇਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਬਚਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਮੁਂਚਨ੍ਤਿ ਜਲਬਿਨ੍ਦੂਂਸ਼੍ਚ ਅਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਲਾਸ਼ਯੇ

ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਜਲ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਛੱਡਦੇ ਹਨ।