ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਥਂ ਤਂ ਪਿਣ੍ਡਸਙ੍ਕਲ੍ਪਂ ਮਾਸੇ ਮਾਸੇ ਨਿਯੋਜਯੇਤ੍

ਮਾਸ ਦਰ ਮਾਸ, ਪਿੰਡ ਦੀ ਨੀਅਤ ਕਿਵੇਂ ਲਾਈ ਜਾਵੇ?

ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਮੇ

ਮੈਂ ਅਸਲ ਨਿਸ਼ਚਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ.

ਵਰਾਹਰੂਪੀ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍ ਸਾਧੁ ਭੂਮੇ ਵਰਾਰੋਹੇ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੇ

ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵਸੁੰਧਰਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਭਲੀ ਪੁੱਛਿਆ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਸੋਹਣੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ.'

ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਦੇਵਿ ਯਨ੍ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਸਿ

ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ.

ਪਿਤਾ ਪਿਤਾਮਹਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥੈਵ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਃ

ਪਿਉ, ਦਾਦਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਉ ਵੀ—

ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸਂਯੋਗਂ ਪਿਤृਪਕ੍ਸ਼ੇ ਹ੍ਯੁਪਾਗਤੇ

ਜਦੋਂ ਪਿਤਰ ਪੱਖ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦੀ ਜੋੜ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—

ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਯੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਜ੍ਞਾਨਿਨੋ ਜਨਾਃ ੧੯੦.

ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਕਰਦੇ ਹਨ.

ਕੇਚਿਦ੍ਯਜਨ੍ਤਿ ਯਜ੍ਞਂ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯਜ੍ਞਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ

ਕੁਝ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਲੋਕ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ.

ਕੇਚਿਚ੍ਚ ਭੂਤਯਜ੍ਞੇਨ ਵਰ੍ਤ੍ਤਯਨ੍ਤਿ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ

ਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਲੋਕ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਭੂਤ ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ.

ਪਿਤृਯਜ੍ਞਂ ਚ ਭੋ ਦੇਵਿ ਸ਼ृਣੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍

ਤੇ ਪਿਤਰ ਯਜਨਾ ਬਾਰੇ ਵੀ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਸੱਚਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ.

ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਮਯਿ ਵਰ੍ਤ੍ਤਨ੍ਤੇ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ

ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ.

ਉਤ੍ਤਰੋऽਗ੍ਨਿਰਹਂ ਚੈਵ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਗ੍ਨਿਰਹਂ ਤਥਾ

ਉੱਤਰੀ ਅੱਗ ਵੀ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਤੇ ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ ਵੀ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ.

ਪਾਵਨਃ ਪਾਵਕਸ਼੍ਚੈਵ ਅਹਮੇਵ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ

ਮੈਂ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਥਿਰ ਹਾਂ.

ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵੇ ਨਿਯੁਞ੍ਜੀਤ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸਦਾ

ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਬੈਠਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ.

ਏਤਾਨ੍ਨ ਭੋਜਯੇਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਦੇਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਪੂਜਯੇਤ੍

ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ, ਪਰ ਦੇਵ ਸਥਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ.

ਉਤ੍ਤਮੋ ਗृਹਸਨ੍ਤੁष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਦਾਨ੍ਤੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ

ਉੱਚਾ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ, ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਏ।

ਵੇਦਵਿਦ੍ਯਾਵ੍ਰਤਸ੍ਨਾਤੋ ਸੁਵਿਮृष੍ਟਾਨ੍ਨਭੋਜਕਃ ੧੯੦.

ਉਹ ਵਿਦਿਆਵਾਨ ਹੈ, ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਵ੍ਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।

ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਹੁਤਾਸ਼ਨਾਯਾਦੌ ਦੇਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸੁਨ੍ਦਰਿ

ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਸੁੰਦਰਏ,

ਚਤੁਰ੍ਣਾਮੇਵ ਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਯਦ੍ਯਥਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮਰ੍ਹਤਿ

ਚਾਰਾਂ ਵਰਨਾਂ ਲਈ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਹੈ, ਓਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸ੍ਰਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਯਨ੍ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਭੋਜ੍ਯਂ ਸ਼੍ਵਾਨਃ ਕੁਕ੍ਕੁਟਸੂਕਰਾਃ

ਉਹ ਭੋਜਨ ਜੋ ਕੁੱਤੇ, ਮੁਰਗੇ ਜਾਂ ਸੂਅਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ,

ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਕਰਾ ਯੇ ਚ ਸਰ੍ਵਭਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਨਰਾਃ

ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਖਾਂਦੇ ਹਨ,

ਏਤੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਤਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਵਿਦੁਃ

ਜੋ ਸ੍ਰਾਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਉਹ ਸ੍ਰਾਦ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਹृਤਂ ਯਦਾ ਤੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮੇ

ਜਦੋਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਲਈ ਲਏ ਗਏ,

ਵਰ੍ਜਨੀਯਾ ਬੁਧੈਰੇਤੇ ਪਿਤृਯਜ੍ਞੇषੁ ਸੁਨ੍ਦਰਿ

ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸੁੰਦਰਏ।

ਪਿਤॄਂਸ੍ਤਤ੍ਰਾਹ੍ਵਯੇਦ੍ਭੂਮੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍

ਉਥੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਸੱਦਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪਿਤਾ ਪਿਤਾਮਹਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥੈਵ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਃ

ਪਿਤਾ, ਪਿਤਾਮਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰਵਜ, ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਾ,

ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦੇਵੀਰ੍ਨਿਰ੍ਵਾਪਸ੍ਯ ਚ ਧਾਰਿਣੀਃ ੧੯੦.

ਸਿਰ ਨਮਾਕੇ ਦੇਵੀਆਂ ਤੇ ਭੋਗ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ,

ਏਵਂ ਦਤ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰੀਯਨ੍ਤੇ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ ਭੋਗ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਤ੍ਰਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਰਾਰੋਹੇ ਦੇਵਗਾਤ੍ਰਾਦ੍ਵਿਨਿਸ੍ਸृਤਾਃ

ਉਥੇ ਤਿੰਨ, ਸੁੰਦਰਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹਨ।