ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਪਾਤ੍ਰਾਯ ਨ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਯ ਗੁਰੁਦ੍ਰੁਹੇ

ਜੋ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਨਾਸਤਿਕ ਹੈ ਜਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਿਤਰਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਤਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਯ ਭਾਮਿਨਿ

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰ ਸੁੰਦਰਏ, ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।

ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਰ੍ਵਂ ਤਚ੍ਚਕਾਰ ਮੁਦਾਯੁਤਃ

ਉਹ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਆਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹਰ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।

ਸਨ੍ਤਾਰਯਤਿ ਦੁਰ੍ਗੇਭ੍ਯੋ ਵਿषਮੇਭ੍ਯੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ

ਇਸ ਲਈ, ਧਰਤੀਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਿਮਿਪ੍ਰਭृਤਯੋ ਧਰੇ 189.

ਨਿਮੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਧਰਤੀਏ, ਸ਼ਰਾਧ੍ਹ ਕਰਣਗੇ।

ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਭਗਵਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਪਿਣ੍ਡਕਲ੍ਪੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ਨਾਮੇਕੋਨਨਵਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭਗਵਤ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ 'ਪਿੰਡ ਰੀਤ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ' ਨਾਮਕ ਇਕ ਸੌ ਉਣਾਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ।

ਅਥ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਪਿਤृਯਜ੍ਞਨਿਸ਼੍ਚਯਪ੍ਰਕਰਣਮ੍ ਦੇਵਮਾਨੁषਤਿਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ੁ ਪ੍ਰੇਤੇषੁ ਨਰਕੇषੁ ਚ

ਹੁਣ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਰਾਧ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ, ਜਾਨਵਰ, ਪਰਲੋਕੀ ਹੋਏ ਅਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਸਭ ਵਿੱਚ.

ਸ੍ਵਪ੍ਨੋਪਮਮਿਮਂ ਲੋਕਂ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍

ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਹੀ ਇਸਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ.

ਕ ਏਤੇ ਪਿਤਰੋ ਦੇਵ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੋਗਤਃ

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਪਿਤਰ ਕੌਣ ਹਨ ਜੋ ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਧ ਦਾ ਭੋਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ?

ਕਥਂ ਤਂ ਪਿਣ੍ਡਸਙ੍ਕਲ੍ਪਂ ਮਾਸੇ ਮਾਸੇ ਨਿਯੋਜਯੇਤ੍

ਮਾਸ ਦਰ ਮਾਸ, ਪਿੰਡ ਦੀ ਨੀਅਤ ਕਿਵੇਂ ਲਾਈ ਜਾਵੇ?

ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਮੇ

ਮੈਂ ਅਸਲ ਨਿਸ਼ਚਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ.

ਵਰਾਹਰੂਪੀ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍ ਸਾਧੁ ਭੂਮੇ ਵਰਾਰੋਹੇ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੇ

ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵਸੁੰਧਰਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਭਲੀ ਪੁੱਛਿਆ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਸੋਹਣੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ.'

ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਦੇਵਿ ਯਨ੍ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਸਿ

ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ.

ਪਿਤਾ ਪਿਤਾਮਹਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥੈਵ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਃ

ਪਿਉ, ਦਾਦਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਉ ਵੀ—

ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸਂਯੋਗਂ ਪਿਤृਪਕ੍ਸ਼ੇ ਹ੍ਯੁਪਾਗਤੇ

ਜਦੋਂ ਪਿਤਰ ਪੱਖ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦੀ ਜੋੜ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—

ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਯੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਜ੍ਞਾਨਿਨੋ ਜਨਾਃ ੧੯੦.

ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਕਰਦੇ ਹਨ.

ਕੇਚਿਦ੍ਯਜਨ੍ਤਿ ਯਜ੍ਞਂ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯਜ੍ਞਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ

ਕੁਝ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਲੋਕ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ.

ਕੇਚਿਚ੍ਚ ਭੂਤਯਜ੍ਞੇਨ ਵਰ੍ਤ੍ਤਯਨ੍ਤਿ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ

ਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਲੋਕ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਭੂਤ ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ.

ਪਿਤृਯਜ੍ਞਂ ਚ ਭੋ ਦੇਵਿ ਸ਼ृਣੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍

ਤੇ ਪਿਤਰ ਯਜਨਾ ਬਾਰੇ ਵੀ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਸੱਚਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ.

ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਮਯਿ ਵਰ੍ਤ੍ਤਨ੍ਤੇ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ

ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ.

ਉਤ੍ਤਰੋऽਗ੍ਨਿਰਹਂ ਚੈਵ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਗ੍ਨਿਰਹਂ ਤਥਾ

ਉੱਤਰੀ ਅੱਗ ਵੀ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਤੇ ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ ਵੀ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ.

ਪਾਵਨਃ ਪਾਵਕਸ਼੍ਚੈਵ ਅਹਮੇਵ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ

ਮੈਂ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਥਿਰ ਹਾਂ.

ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵੇ ਨਿਯੁਞ੍ਜੀਤ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸਦਾ

ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਬੈਠਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ.

ਏਤਾਨ੍ਨ ਭੋਜਯੇਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਦੇਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਪੂਜਯੇਤ੍

ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ, ਪਰ ਦੇਵ ਸਥਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ.

ਉਤ੍ਤਮੋ ਗृਹਸਨ੍ਤੁष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਦਾਨ੍ਤੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ

ਉੱਚਾ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ, ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਏ।

ਵੇਦਵਿਦ੍ਯਾਵ੍ਰਤਸ੍ਨਾਤੋ ਸੁਵਿਮृष੍ਟਾਨ੍ਨਭੋਜਕਃ ੧੯੦.

ਉਹ ਵਿਦਿਆਵਾਨ ਹੈ, ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਵ੍ਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।

ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਹੁਤਾਸ਼ਨਾਯਾਦੌ ਦੇਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸੁਨ੍ਦਰਿ

ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਸੁੰਦਰਏ,

ਚਤੁਰ੍ਣਾਮੇਵ ਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਯਦ੍ਯਥਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮਰ੍ਹਤਿ

ਚਾਰਾਂ ਵਰਨਾਂ ਲਈ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਹੈ, ਓਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸ੍ਰਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।