ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਤੇषਾਂ ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੇਧਾਤਿਥਿਰਗਾਦ੍ਗृਹਮ੍

ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਧਾਤਿਥੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਮੇਧਾਤਿਥਿਰੁਵਾਚ ਆਹੂਯਨ੍ਤਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਣ੍ਡਗੋਲਕਵਰ੍ਜਿਤਾਃ

ਮੈਧਾਤਿਥੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸਾਰੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੁਲਾਓ ਜੋ ਕੁੰਡ ਜਾਂ ਗੋਲਕ ਦੀ ਖੋਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ।"

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇ ਵਚਨੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਰ੍ਮਾ ਪੁਰੋਹਿਤਃ

ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹੀ ਚੰਦਰਸ਼ਰਮਾ ਜੋ ਪੁਜਾਰੀ ਸੀ,

ਸਾਧੂਨ੍ਕ੍ਸ਼ਾਂਤਾਨ੍ਕੁਲੀਨਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਸ਼ੀਲਾਨ੍ਮਾਨਵਰ੍ਜਿਤਾਨ੍

ਉਸ ਨੇ ਚੰਗੇ, ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ, ਸੁਭਾਉ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨਿੰਦਿਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ।

ਕृਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ਨਿਰ੍ਵਾਪ੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ

ਸ਼ਰਾਧ੍ਹ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ।

ਹृष੍ਟਾਨ੍ਪੁष੍ਟਾਨ੍ਬਲੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਰਾਜਾ ਤੁ ਮੁਮੁਦੇ ਭृਸ਼ਮ੍ 189.

ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼, ਤੰਦਰੁਸਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।

ਊਚੁਰ੍ਵਿਨਯਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਃ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ

ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਉਹ ਲੋਕ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ:

ਇਦਾਨੀਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਮਸ੍ਮਦ੍ਧਿਤਮਨੁऽਤ੍ਤਮਮ੍

ਹੁਣ ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ।

ਤਯੋਰ੍ਦਤ੍ਤਂ ਤੁ ਯਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਨਿष੍ਫਲਂ ਤਤ੍ਸ੍ਮृਤਂ ਬੁਧੈਃ

ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸ਼ਰਾਧ੍ਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਫਲ ਰਹਿਤ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।

ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਚਾਨ੍ਨਂ ਤੁ ਗੋਭ੍ਯੋ ਦੇਯਂ ਯਥਾਵਿਧਿ

ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਅਪਾਤ੍ਰਾਯ ਨ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਯ ਗੁਰੁਦ੍ਰੁਹੇ

ਜੋ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਨਾਸਤਿਕ ਹੈ ਜਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਿਤਰਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਤਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਯ ਭਾਮਿਨਿ

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰ ਸੁੰਦਰਏ, ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।

ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਰ੍ਵਂ ਤਚ੍ਚਕਾਰ ਮੁਦਾਯੁਤਃ

ਉਹ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਆਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹਰ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।

ਸਨ੍ਤਾਰਯਤਿ ਦੁਰ੍ਗੇਭ੍ਯੋ ਵਿषਮੇਭ੍ਯੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ

ਇਸ ਲਈ, ਧਰਤੀਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਿਮਿਪ੍ਰਭृਤਯੋ ਧਰੇ 189.

ਨਿਮੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਧਰਤੀਏ, ਸ਼ਰਾਧ੍ਹ ਕਰਣਗੇ।

ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਭਗਵਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਪਿਣ੍ਡਕਲ੍ਪੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ਨਾਮੇਕੋਨਨਵਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭਗਵਤ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ 'ਪਿੰਡ ਰੀਤ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ' ਨਾਮਕ ਇਕ ਸੌ ਉਣਾਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ।

ਅਥ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਪਿਤृਯਜ੍ਞਨਿਸ਼੍ਚਯਪ੍ਰਕਰਣਮ੍ ਦੇਵਮਾਨੁषਤਿਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ੁ ਪ੍ਰੇਤੇषੁ ਨਰਕੇषੁ ਚ

ਹੁਣ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਰਾਧ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ, ਜਾਨਵਰ, ਪਰਲੋਕੀ ਹੋਏ ਅਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਸਭ ਵਿੱਚ.

ਸ੍ਵਪ੍ਨੋਪਮਮਿਮਂ ਲੋਕਂ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍

ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਹੀ ਇਸਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ.

ਕ ਏਤੇ ਪਿਤਰੋ ਦੇਵ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੋਗਤਃ

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਪਿਤਰ ਕੌਣ ਹਨ ਜੋ ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਧ ਦਾ ਭੋਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ?

ਕਥਂ ਤਂ ਪਿਣ੍ਡਸਙ੍ਕਲ੍ਪਂ ਮਾਸੇ ਮਾਸੇ ਨਿਯੋਜਯੇਤ੍

ਮਾਸ ਦਰ ਮਾਸ, ਪਿੰਡ ਦੀ ਨੀਅਤ ਕਿਵੇਂ ਲਾਈ ਜਾਵੇ?

ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਮੇ

ਮੈਂ ਅਸਲ ਨਿਸ਼ਚਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ.

ਵਰਾਹਰੂਪੀ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍ ਸਾਧੁ ਭੂਮੇ ਵਰਾਰੋਹੇ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੇ

ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵਸੁੰਧਰਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਭਲੀ ਪੁੱਛਿਆ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਸੋਹਣੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ.'

ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਦੇਵਿ ਯਨ੍ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਸਿ

ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ.

ਪਿਤਾ ਪਿਤਾਮਹਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥੈਵ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਃ

ਪਿਉ, ਦਾਦਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਉ ਵੀ—

ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸਂਯੋਗਂ ਪਿਤृਪਕ੍ਸ਼ੇ ਹ੍ਯੁਪਾਗਤੇ

ਜਦੋਂ ਪਿਤਰ ਪੱਖ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦੀ ਜੋੜ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—

ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਯੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਜ੍ਞਾਨਿਨੋ ਜਨਾਃ ੧੯੦.

ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਕਰਦੇ ਹਨ.

ਕੇਚਿਦ੍ਯਜਨ੍ਤਿ ਯਜ੍ਞਂ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯਜ੍ਞਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ

ਕੁਝ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਲੋਕ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ.

ਕੇਚਿਚ੍ਚ ਭੂਤਯਜ੍ਞੇਨ ਵਰ੍ਤ੍ਤਯਨ੍ਤਿ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ

ਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਲੋਕ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਭੂਤ ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ.