ਏਕਾ ਗੌਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਾ ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਕਰੀ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰੇਤਾਨ੍ਨੇ ਚੋਦਰਸ੍ਥੇ ਤੁ ਕਾਲਧਰ੍ਮਮੁਪਾਗਤਃ
ਜੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀ ਭੁਖ ਵਿੱਚ ਪਰੇਤਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ,
ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਤ੍ਵਂ ਵੈ ਤਤੋ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਤ੍
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੋਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਧਨਾਦੀਨਿ ਸਾਗਰਾਨ੍ਤਾਨਿ ਮਾਧਵਿ
ਹੇ ਮਾਧਵੀ, ਗਾਂ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਦਾ ਦਾਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ,
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਚਰੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਤਾਰਯਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਦ੍ਵਿਜੋ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਵੇਦਾਭ੍ਯਾਸਰਤਃ ਸਦਾ
ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰੇ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤਾਰਯਤਿ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦਾਤਾਰਂ ਨੈਵ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਤੇ ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਤਾਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਦੈਵੇ ਚ ਜਨ੍ਮਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਚ ਪਰ੍ਵਸੁ
ਦੇਵਕਰਮ, ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਜਨਮ ਨਕਸ਼ਤਰ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਅਤੇ ਪਰਵਾਂ ਦੇ ਦਿਨ,
ਵੇਦਵਿਦ੍ਯਾਵ੍ਰਤਸ੍ਨਾਤਂ ਬਹੁਧਰ੍ਮਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍ 189.
ਜੋ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਰਤਾਂ ਲਈ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਕਈ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਲੱਗਾ ਰਹੇ,
ਕ੍ਸ਼ਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਮਹਿਂਸਾਯਾਂ ਰਤਂ ਤਥਾ
ਜੋ ਖਿਮਾ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਅਹਿੰਸਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ,
ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਾਨਾਨਿ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਸ ਵੈ ਤਾਰਯਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਤਾਰਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।
ਕੁਣ੍ਡਗੋਲਂ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਾਹਿ ਦਾਤਾਰਂ ਚਾਪ੍ਯਧੋ ਨਯੇਤ੍
ਜੇ ਦਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੂਏ ਜਾਂ ਖੱਡ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਪਿਤਰੋ ਯਾਨ੍ਤਿ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਿਰਯਂ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਿਤਰ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਨਂ ਨ ਦਾਤਵ੍ਯਮਪਾਤ੍ਰਾਯ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮਾਣਯੋਗੇ, ਦਾਨ ਕਦੇ ਵੀ ਅਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਵਨ੍ਤੀਵਿषਯੇ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਰਾਜਾ ਹ੍ਯਤ੍ਯਨ੍ਤਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਧਰਮੀ ਸੀ।
ਰਾਜ੍ਞਃ ਪੁਰੋਹਿਤਸ਼੍ਚਾਸੀਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਰ੍ਮ੍ਮਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਚੰਦਰਸ਼ਰਮਾ ਨਾਂ ਦਾ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ।
ਸ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਗਾ ਦਦਾਤਿ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਗਤੇ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਰਾਜ੍ਞੋ ਮੇਧਾਤਿਥੇਃ ਪਿਤੁਃ ਵਿਪ੍ਰਾਨਾਹ੍ਵਾਪਯਾਮਾਸ ਪਿਤੁਰ੍ਵੈ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਰਣਾਤ੍
ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮੇਧਾਤਿਥਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸ਼ਰਾਧ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ।
ਆਗਤਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੇਧਾਤਿਥਿਰਕਲ੍ਮषਃ 189.
ਜਦ ਮੇਧਾਤਿਥਿ ਨੇ ਆਏ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ਨਿਰ੍ਵਾਪ੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਰਾਧ ਕੀਤਾ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਗੋਲਕੋऽਵਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਗੋਲਕਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਤੇਨੈਵ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦੋषੇਣ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਪਿਤਰਸ੍ਤਦਾ
ਉਸੇ ਸ਼ਰਾਧ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਿਉ-ਪਰਖਾਂ ਨੂੰ—
ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਰ੍ਦਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕ੍ਰਨ੍ਦਨ੍ਤੇ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
—ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੁੱਖ ਤੇ ਤਰਸ ਨਾਲ ਤਕਲੀਫ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚੀਕਦੇ ਸਨ।
ਮृਗਯਾਰ੍ਥਂ ਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਤ੍ਰੈਃ ਪਰਿਜਨੈਰ੍ਵृਤਃ
ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ, ਦੋ-ਤਿੰਨ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਗਿਆ।
ਕੇ ਭਵਨ੍ਤੋऽਤ੍ਰ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦਸ਼ਾਮੇਤਾਂ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ ਜੋ ਇਥੇ ਆਏ ਹੋ, ਇੰਨੀ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ?
ਪਿਤਰ ਊਚੁਃ ਵਯਂ ਤਸ੍ਯੈਵ ਪਿਤਰੋ ਨਰਕਂ ਗਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਾਃ
ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ-ਪਰਖ ਹਾਂ, ਜੋ ਨਰਕ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।
ਤੇषਾਂ ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਦੁਃਖਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਮੇਧਾਤਿਥਿਰੁਵਾਚ ਕੇਨ ਵੈ ਕਰ੍ਮਦੋषੇਣ ਨਿਰਯਂ ਗਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਾਃ
ਮੇਧਾਤਿਥਿ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕਿਹੜੀ ਕਰਤੂਤ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਨਰਕ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲੱਗ ਪਏ ਹੋ?
ਪਿਤਰ ਊਚੁਃ ਤੇਨੈਵ ਕਰ੍ਮਦੋषੇਣ ਨਰਕਂ ਗਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਾਃ ।। 189.
ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸੇ ਕਰਮ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਨਰਕ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲੱਗੇ ਹਾਂ।
ਤਤ੍ਰ ਦੁਃਖਂ ਮਹਦ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਗਚ੍ਛਾਮਹੇ ਦਿਵਮ੍
ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਕੇ, ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਅਸਂਖ੍ਯਾਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਾ ਗਾਵਃ ਸੁਬਹੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ
ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਅਣਗਿਣਤ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਦੱਖਣਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।