ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰੇਤਭਾਗਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਉਥੇ ਪ੍ਰੇਤ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋ ਦੇਵ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਕੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਹ ਭਾਗ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ?
ਪ੍ਰਣਯਾਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ੍ਵਭਾਵੇਨ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਜਨਾਰਦਨ।
ਵਰਾਹਰੂਪੀ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍ ਸਾਧੁ ਭੂਮੇ ਵਰਾਰੋਹੇ ਯਨ੍ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਸਿ
ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵਸੁੰਧਰਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਭੂਮੀ, ਸੋਹਣੀ ਸਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ।'
ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਦੇਵਿ ਤਾਰਯਨ੍ਤਿ ਯਥਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਕਿਵੇਂ ਤਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਸ਼ੋਧਨਾਰ੍ਥਂ ਦੇਹਸ੍ਯ ਉਪਵਾਸਂ ਤੁ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਸਰੀਰ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਲਈ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਸਂਧ੍ਯਾਂ ਵਿਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਚੈਵਾਗ੍ਨਿਤਰ੍ਪਣਮ੍
ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇ ਕੇ,
ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ੍ਰੋਤਸਂ ਨਦੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ 189.
ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀ ਦਰਿਆ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਔਦੁਮ੍ਬਰੇ ਚ ਪਾਤ੍ਰੇ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯੁਦਕਾਨਿ ਚ
ਉਦੁੰਬਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਭਾਗਸ਼ਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਿੱਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਤਰਪਣ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਏਕਾ ਗੌਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਾ ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਕਰੀ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰੇਤਾਨ੍ਨੇ ਚੋਦਰਸ੍ਥੇ ਤੁ ਕਾਲਧਰ੍ਮਮੁਪਾਗਤਃ
ਜੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀ ਭੁਖ ਵਿੱਚ ਪਰੇਤਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ,
ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਤ੍ਵਂ ਵੈ ਤਤੋ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਤ੍
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੋਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਧਨਾਦੀਨਿ ਸਾਗਰਾਨ੍ਤਾਨਿ ਮਾਧਵਿ
ਹੇ ਮਾਧਵੀ, ਗਾਂ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਦਾ ਦਾਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ,
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਚਰੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਤਾਰਯਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਦ੍ਵਿਜੋ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਵੇਦਾਭ੍ਯਾਸਰਤਃ ਸਦਾ
ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰੇ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤਾਰਯਤਿ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦਾਤਾਰਂ ਨੈਵ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਤੇ ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਤਾਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਦੈਵੇ ਚ ਜਨ੍ਮਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਚ ਪਰ੍ਵਸੁ
ਦੇਵਕਰਮ, ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਜਨਮ ਨਕਸ਼ਤਰ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਅਤੇ ਪਰਵਾਂ ਦੇ ਦਿਨ,
ਵੇਦਵਿਦ੍ਯਾਵ੍ਰਤਸ੍ਨਾਤਂ ਬਹੁਧਰ੍ਮਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍ 189.
ਜੋ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਰਤਾਂ ਲਈ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਕਈ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਲੱਗਾ ਰਹੇ,
ਕ੍ਸ਼ਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਮਹਿਂਸਾਯਾਂ ਰਤਂ ਤਥਾ
ਜੋ ਖਿਮਾ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਅਹਿੰਸਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ,
ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਾਨਾਨਿ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਸ ਵੈ ਤਾਰਯਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਤਾਰਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।
ਕੁਣ੍ਡਗੋਲਂ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਾਹਿ ਦਾਤਾਰਂ ਚਾਪ੍ਯਧੋ ਨਯੇਤ੍
ਜੇ ਦਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੂਏ ਜਾਂ ਖੱਡ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਪਿਤਰੋ ਯਾਨ੍ਤਿ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਿਰਯਂ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਿਤਰ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਨਂ ਨ ਦਾਤਵ੍ਯਮਪਾਤ੍ਰਾਯ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮਾਣਯੋਗੇ, ਦਾਨ ਕਦੇ ਵੀ ਅਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਵਨ੍ਤੀਵਿषਯੇ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਰਾਜਾ ਹ੍ਯਤ੍ਯਨ੍ਤਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਧਰਮੀ ਸੀ।
ਰਾਜ੍ਞਃ ਪੁਰੋਹਿਤਸ਼੍ਚਾਸੀਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਰ੍ਮ੍ਮਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਚੰਦਰਸ਼ਰਮਾ ਨਾਂ ਦਾ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ।
ਸ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਗਾ ਦਦਾਤਿ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਗਤੇ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਰਾਜ੍ਞੋ ਮੇਧਾਤਿਥੇਃ ਪਿਤੁਃ ਵਿਪ੍ਰਾਨਾਹ੍ਵਾਪਯਾਮਾਸ ਪਿਤੁਰ੍ਵੈ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਰਣਾਤ੍
ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮੇਧਾਤਿਥਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸ਼ਰਾਧ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ।
ਆਗਤਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੇਧਾਤਿਥਿਰਕਲ੍ਮषਃ 189.
ਜਦ ਮੇਧਾਤਿਥਿ ਨੇ ਆਏ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ਨਿਰ੍ਵਾਪ੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਰਾਧ ਕੀਤਾ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਗੋਲਕੋऽਵਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਗੋਲਕਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।