ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਧੂਪਂ ਚ ਦੀਪਂ ਚ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਫਿਰ, ਮਨਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਾਮਗੋਤ੍ਰਮੁਦਾਹृਤ੍ਯ ਪ੍ਰੇਤਾਯ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਫਿਰ, ਨਾਮ ਤੇ ਗੋਤ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਤ ਨੂੰ—
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ- ਇਹ ਲੋਕਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗਤੋऽਸਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਮਨਤਰ: ਤੂੰ ਇਹ ਲੋਕ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਗਨ੍ਧਮਨ੍ਤ੍ਰਃ- ਸਰ੍ਵਗਨ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਪੁष੍ਪਂ ਧੂਪਂ ਦੀਪਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਗੰਧ ਮਨਤਰ: ਸਾਰੇ ਸੁਗੰਧ, ਸਾਰੇ ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵਾ ਵੀ—
ਏਵਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਪ੍ਰੇਤਭੋਗ੍ਯਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ, ਪੂਰੇ ਤੌਰ ਤੇ, ਪ੍ਰੇਤ ਦੀ ਭੋਗ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂਵਿਧਃ ਪ੍ਰਯੋਕ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਇਹੀ ਕਰਮ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਪਰ ਮਨਤਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ।
ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਯ ਪਕ੍ਵਾਨ੍ਨਂ ਭੋਜਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਖਾਣਾ ਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੇਤਾਯ ਪ੍ਰਥਮਂ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਨ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪ੍ਰੇਤ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਹਿਲਾਂ ਹੱਥ ਨਾ ਲਾਵੇ।
ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਤ੍ਵਂ ਚ ਪ੍ਰੇਤਪਿਣ੍ਡੇ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ 188.
ਪ੍ਰੇਤ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਾ ਪਣ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਣ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਿਤृਸ੍ਥਾਨੇ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਵਿਧਾਨਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਂਯੁਤਮ੍
ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਸਹੀ ਰੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਇਹ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਹਸ੍ਤਸ਼ੌਚਂ ਪੁਨਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਹੱਥ ਦੁਬਾਰਾ ਧੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਲਈ ਜਲ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭੁਜ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰੇਤਭਾਗਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਾਗ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭਾਗਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਯਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਉਥੇ, ਜਿਸ ਲਈ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਭਾਗ ਦੇਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।
ਨਿਵਾਰਯਤਿ ਯੋ ਦਤ੍ਤਂ ਗੁਰੁਹਤ੍ਯਾਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੇਹੜਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵਿਲੁਪ੍ਯਤੇ ਧਰ੍ਮਃ ਪ੍ਰੇਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨ ਤੁष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਤਰ ਉਥੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਜ੍ਞਾਤਿਸਮ੍ਬਨ੍ਧਿਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰੇਤਭੋਜਨਮ੍
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਕੂਟਵਤ੍ਪ੍ਰਤਿਤਿष੍ਠੇਤ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਨ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਝੂਠਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਤृਪ੍ਤਿਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਪਕ੍ਵਾਨ੍ਨੇਨ ਤੁ ਮਾਧਵਿ
ਪਰ ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਧਵੀ,
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਪ੍ਰੋषਿਤਂ ਤੇਨ ਉਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਨ ਵਿਸਰ੍ਜ੍ਜਯੇਤ੍ 188.
ਉਸ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਚੋਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਯੇਨ ਹੇਤੁਮਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
ਉਥੇ, ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਉਹੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਧਿਵਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯੁਦਕਾਨਿ ਤੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਤੁਤਿਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਾ ਤਵ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾऽਵਤਿष੍ਠਤਾ
ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਾਲਾ ਜਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਮੋ ਨਮੋ ਮੇਦਿਨਿ ਲੋਕਮਾਤਰੁਰ੍ਵ੍ਯੈ ਮਹਾਸ਼ੈਲਸ਼ਿਲਾਧਰਾਯੈ
ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਥਾਮਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਨਿਵਾਪਦਾਨੇਨ ਤਵ ਭਕ੍ਤੇਨ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਵੱਲੋਂ ਨਿਵਾਪਾ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ,
ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮਵਨਿਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਗੁਡਿਆਂ 'ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ, ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ,
ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛਯ੍ਯਾਨਂ ਦੇਵਿ ਤਥੈਵਾਞ੍ਜਨਕਙ੍ਕਣਮ੍
ਬਿਸਤਰਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਕੰਗਣ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮੁਹੁਰ੍ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯ ਨਿਵਾਪਸ੍ਥਾਨਮਾਗਤਃ
ਉਥੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਆਰਾਮ ਕਰਕੇ, ਨਿਵਾਪਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਤ੍ਰੇਣੋਦੁਮ੍ਬਰਸ੍ਥੇਨ ਕृਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਤਿਲੋਦਕਮ੍
ਉਦੁੰਬਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਵਾਲੇ ਬਰਤਨ ਵਿਚ, ਕਾਲੇ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਤਂ ਤਦਾ ਤੋਯਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕੀਤਾ ਉਹ ਪਾਣੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪ੍ਰੇਤਂ ਵਿਸਰ੍ਜ੍ਯੈਵਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਾਨਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ 188.
ਫਿਰ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਦਾਨ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।